Pagina's

vrijdag 13 april 2018

Langdorp in het gezelschap van Greet !


Ne marche pas derrière moi, je ne te guiderai peut'être pas. 
 Ne marche pas devant moi, je ne suivrais peut'être pas. 
 Marche juste à côté de moi et sois mon ami.

Onze stapmaat de Ronny zijn tocht zit er weeral bijna op. Momenteel stapt hij in Galicië en volgt de noordergrens van Portugal. Dit is de Camino Sanabrés. Heel lange en zware etappes waren dat. Ik herinner het me nog heel levendig. Op één van deze etappes, bijna 40km naar Ourense, zat ik er na afloop volledig door. Me toen kompleet mentaal en fysiek de vernieling in gestapt.  Nog een kleine 100 km schat ik en het vat is af voor hem. Nu maandag zal hij na zijn 1000 paaltjes Santiago de Compostela binnenwalsen. Proficiat alvast mateke ! Ik ben benieuwd naar zijn verhalen. Hij heeft het heel zwaar gehad. "Eerst afzien en daarna is het kermis". Met die woorden stak onze andere doorwinterde stapmaat en pelgrim, den Hugo Peregrinus hem een hart onder riem. Een oud gezegde met veel grond van waarheid op een camino. Ik geef hem groot gelijk. De korte Whatsapp berichtjes van de Ronny die ik in een blog bundelde geven maar een summiere indruk van zijn wedervaren. De rode lijn in zijn relaas is jammer genoeg het barslechte weer waarin hij moest stappen. Op het ganse traject, tot nu een 900km, heeft hij maar enkele dagen droog weer gehad. Dat is balen en dan verlang je naar de eindmeet. Enorm slecht weer, heel uitzonderlijk naar het schijnt. De plaatselijke bevolking daar in Spanje krijgt evenmin kop noch staart aan de heersende weersomstandigheden. En ondanks dat rotweer zal na afloop blijken dat het een heel schone en verrijkende Camino was. Dit lees ik een beetje tussen de regeltjes door. Als hij terug mee gaat wandelen binnenkort zal er in alle geval wel genoeg stof zijn om er enkele wandeldagen mee op te vrolijken. We kijken uit naar zijn terugkeer. 


De éne rondt zijn camino nu af terwijl de andere vertrekt. Els is aan de beurt. Haar fiets staat helemaal klaar. Nu zondag vertrekt ze naar Sevilla voor haar pelgrimsfietstocht naar SdC en terug. Buen Camino beste Els ! Een dikke 2000km op de ATB. Ik hoop dat het weer beter wordt. Het ooggetuigeverslag van de Ronny ter plaatse indachtig heeft ze in extremis nog haar regenkledij mee ingepakt. Het is de eerste keer dat ik op mijn fiets regenkledij meesjouw vertelde ze me op de Skype. Het fietst voor geen meter zo een regenbroek en je zweet je er op de koop toe een breuk in. Zal ook zo wel zijn. Om te stappen zit het na een tijdje al zo ongemakkelijk, laat staan fietsen ! 

Nu wat andere koek ! Het is weeral een heel tijdje geleden dat ik nog samen heb gestapt met Greet. Altijd fijn om m'n toffe ex-collega terug te mogen ontmoeten. In het arbeidscircuit van Jan met de Pet is het niet aan iedereen gegund om een directiesecretaresse uit de topklasse als kameraad te hebben. Als die vriendschap dan mag blijven na het vertrek uit het bedrijf ... zou je dan niet een beetje jaloers worden ? Dat mag en zelfs zonder enige rancune van mijnentwege want het is uniek. 
De andere stapvrienden, Marc en den Angelo, werden nog even herinnerd aan hun erfzonde en gaven forfait. Voor den Hugo was het eerst niet duidelijk of hij mee zou gaan maar uiteindelijk moest hij op tijd thuis zijn voor een bezoekje aan oude buren. En dat is natuurlijk ook heel plezant. Er komen nog gelegenheden met hopen. 

Voor deze gelegenheid kwam Langdorp er uit als favoriet. Niet ver van Herselt-Blauberg waar Greet woont en tevens een mooi  grensdorp tussen de Kempen en het Hageland. De mooie wandeling indachtig in Wezemaal, eveneens in het Hageland, leek me dit het ideale plekje om eens bij te praten bij een stevig tripje. De Demer stroomt door Langdorp, die zou voor het idyllisch accentje zorgen, en den IJzeren Weg heeft er bovendien een station. Dat is ook weeral meegenomen. Afspraak bijgevolg aan het station met ons Greet voor een toerke van een goeie 20 km. Een grillige lus werd het, gemaakt uit wat bijeengesprokkelde puzzelstukjes van de Groene Demerland- en de Laak- en Neteroute. 

Toch ook wat hoogtemetertjes vielen er te rapen. 656m omhoog om precies te zijn. En aangezien start en aankomst op hetzelfde punt liggen, evenveel naar omlaag. Voor het gemak nam ik deze keer mijn wandelstokken mee. Greet had er ondertussen ook al aangekocht. Als je wat zwaar beladen bent of er komt wat klimwerk aan de orde dan kan je die stokken echt goed gebruiken. 



Afspraak om 10u30 aan de statie van Langdorp. Op Greet was het nog even wachten, ze vond de statie niet. Deze keer had ik een toffe opdracht meegekregen. In Langdorp huwde er in de eerste helft van de 18de eeuw een voorvader van Leo, een vriend-dorpsgenoot. En of er enkele fotootjes konden getrokken worden van dit stukje vaderland ? Een stukje bodem waar er ooit een loot zijner stamboom wortel geschoten moet hebben. Misschien dat daar nog wel enkele sporen uit het voorgeslacht te bespeuren vielen. Wie weet ? 

Alleszins moet deze brave voorvader de Heimolen in Langdorp aanschouwd hebben. Misschien heeft hij er wel zijn tarwe en rogge naar toegebracht om het daar bij 'den mulder' te laten malen. De Heimolen dateert van 1662 en is één van de laatste 130 houten en tevens oudste windmolens die Vlaanderen nog telt. Wat hem bijzonder maakt is dat hij van sinds zijn oprichting steeds op de zelfde plaats is blijven staan en dat hij nooit vernield is geweest door brand of door oorlogen.
Meer dan waarschijnlijk werd het huwelijk toen voltrokken in de nu waardevolle Sint Pieterskerk met het ommuurde kerkhof. Het viergelui van de bruidsklokken moeten hij en zijn bruid bij deze nog gehoord hebben. Eeuwenlang bleef het verstomd want het was verdwenen. Het zou me niet verwonderen dat Napoleon Bonaparte indertijd die klokken scheefgeslagen en gesmolten heeft om er een koppel kanonnen mee te kunnen gieten voor zijn oorlogen. In de loop der jaren werd het gemis dan maar ingeruild voor een tweegelui. Uiteindelijk werden er in 2008 dan 2 klokken bijgegoten en zo kon de original sound van het klokkengebeier van weleer opnieuw over Langdorp galmen. De voor het huwelijk nodige voorafgaandelijke formaliteiten daarentegen zullen niet in de pastorij met bijhorende tuin plaats gehad hebben. Deze ondertussen geklasseerde pastorij dateert van 1791, en dat was een halve eeuw later.  We gaan dat daar allemaal eens aflopen zie ! Plezant en dat in goeie compagnie.





Waar was ik weeral gebleven ? Juist, ik wachtte nog even op mijne stapmaat aan de statie ! Om even wat fotootjes te kunnen trekken op het kerkhof was ik wel wat vroeger in Langdorp. Een geluk dat ik een treintje vroeger nam. Alle volgende treinen zouden vertraging oplopen. De trein waar ik op zat moest in Heist op den Berg halt houden en wachten op een ambulance. Een student op weg naar Leuven was in een coma verzeild na een nachtje stappen. Ja zoiets gebeurt al wel eens. Op zo'n momenten apprecieer je wel eens het treinpersoneel dat hier de nodige aandacht aan wil geven. 

Weldra zou mijne stapmaat aankomen. Voilà zie, daar kwam ze al aangebold ! We waren vlug vertrokken. Een obligaat bezoekje aan de Sint Pieterskerk vlak aan de Demer en het kerkhof zat er vlug op. Erg jammer dat de kerk gesloten was. Het daar aanwezige orgel moet een unicum zijn. Dit kort bezoekje werd gevolgd door een sanitair stopje in het Wolfcafé. Koffieke voor mijne maat en voor mij een Vliegend Varken. Een nieuw lokaal brouwsel op punt gesteld door de nieuw leven ingeblazen brouwerij De Wolf. Een Aarschotse brouwerij. Nogal bitter in de afdronk, daar moet je van houden, maar toegegeven ... een hele originele naam. Achter het café zaten we volop in de Demervallei. Even de verkeerde oever gekozen maar dat werd vrij vlug gecorrigeerd. Prachtig stukje, ik had de indruk dat ik daar eerder al eens de andere kant was opgegaan. Moet nog niet zo lang geleden zijn. Richting Aarschot maw. Nu ging het richting Testelt uit.  
Van het weer had ik me meer voorgesteld. Er werd een blauwe hemel voorspeld. Niet veel van gemerkt maar wat voor ons wel belangrijker bleek, het bleef droog. Dat maakte het stappen op de heuvelende bospaadjes van zandgrond makkelijk.  
Heel mooie wandelpaden maar ook verschillende MTB paadjes die kriskras door het bos sneden. Een paradijs voor deze sporters maar ik vermoed dat je daar in die magnifieke bossen op zater- of zondagen geen rustig wandelingetje moet organiseren. 
Na een kort bezoekje aan de heimolen duikelden we de heide in. Deze heimolen was eveneens gesloten voor bezoekers. Greet wist me te vertellen dat een kennis van haar er molenaar was. Ook authentiek zoiets ! Jammer. 

Hier en daar moest er een stukje afgesneden worden van het uitgestippelde parcours. De bospaadjes lagen soms zo dicht op mekaar dat vergissingen onvermijdelijk waren. Dit niet alleen want klappen en breien gaan niet samen. Er moest veel bijgeklapt worden na een jaar mekaar niet meer gezien te hebben. Dan loop je al vlug een geplande afslag voorbij. Ook niet erg want alle wegen leiden naar Rome wordt er gezegd. Ja er was heus  wel wat gesprekstof na die lange afwezigheid. De recente ontwikkelingen in de professionele sfeer, de veestapel en het landbouwbedrijf van haar man, mijn en haar kinderen, de vakantieplannen, de Literatuur van Willem Elsschot die in zijn jeugd als de kleine Alfons de Ridder tijdens de zomervakanties vaak zijn oom in het landelijke Blauberg, de thuishaven van Greet, ging bezoeken. Hij ging er graag wandelen in het gebied 'Helschot', tussen Blauberg en Veerle, en ontleende later zijn schrijversnaam aan deze plaats. Kortom, les choses de la vie ...  En gelukkig niets anders dan overwegend goed nieuws gehoord. Dat dit mag aanhouden. In augustus komen we nog eens tesamen voor een wandelingetje. Dan kan er weer bijgeklapt worden. 
Maar vandaag werd het een zoveelste prachtige dag. Gratis voor niets topontspanning. We hebben na afloop in de gauwte nog éne gaan snoepen in het Wolfcafé. 18km werd er bijeengestapt in een mooie omgeving en goed gezelschap. Meer hoefde echt niet voor mij. In Aarschot zette Greet me af aan de Statie. Nu nog naar huis sporen .... een volmaakte dag ! 


                                             You raised me up - David Döring



16383 Created with flickr slideshow.


donderdag 5 april 2018

Tubize / Tubeke naar Braine le Compte / 's Gravenbrakel.


Tja, voor iemand die niet vertrouwd is met het feit dat elke Waalse of Vlaamse stad een vertaling in de andere landstaal heeft kan dit al eens voor wat verwarring zorgen. Dit overkwam ook de Chef Statie in Beveren. " 's Gravenbrakel, heen en terug alstublieft " Kreeg ik prompt een kaartje voor Braine l' Alleud, Eigenbrakel. " 't Is soms ook niet altijd gemakkelijk voor ons hé ! " luidde de verontschuldiging van zijnentwege. Ach, als 't kind maar een naam heeft. Ik wilde dus nog maar eens naar de "Walen". Kwestie van wat hoogtemetertjes te versieren voor onzen Hugo. Die moet zijn vorm behouden nu hij zijn Duitslandtripje heeft afgehaspeld en hij zijne Pièmontais des Pyrenées wil beginnen binnen 14 dagen. Vandaar dat ik voor een lijnwandelingetje heb gekozen van rond de 25 paaltjes. Van Tubize naar Braine le Compte en goed voor 743 hoogtemeters op en 697 neer. Ik had den Hugo in een SMSke nog in't laat verwittigd om de wandelstokken mee te brengen. Helaas, hij had dit berichtje niet meer gelezen. Ikzelf, gedegen voorzien van 'les bâtons de marche', heb ze uit solidariteit dan maar in mijn rugzak laten zitten. 's Morgens had hij zijn stokken nochthans nog vastgehad. Goei training zo zonder stokken ! Kan geen kwaad. 




Vrij laat er aan begonnen toch . Het was kwart voor 12 wanneer we daar in Tubize aankwamen. Een dikke 2 uur sporen. 't Stelde mij en den Hugo in de gelegenheid om een fleske wijn en wat pikante olijfjes te kraken op de trein. Dit gevolgd door het binnenspelen van een paar bokes want het middaguur naderde. 

Tubeke, de plaats wordt vermeld als Tweebeek in het Algemeen Nederduitsch en Friesch Dialecticon uit 1874. Deze schrifturen vermelden dat Tweebeek langs de taalgrens ligt. De naam Tweebeek komt voort uit het feit dat hier de Zenne samenvloeit met de Senette. Het was vandaag marktdag in Tubize. We hebben nog even getwijfeld om er even langs te passeren maar het was daarvoor al iets te laat. Een grote markt zo op het zicht te oordelen. 



Voilà we konden vertrekken. Een klein kilometertje door de bebouwde kom om aan een magnifiek wandelpadje te komen dat naar het kanaal Brussel - Charleroi leidde. Aan de kade lagen enkele onbewoonde woonboten die ooit nog dienst gedaan hadden als sleper op de binnenvaart. Voor het grootste deel mocht je van deze schepen stellen dat ze in een verrestaande staat van verval verkeerden.  We hebben dit kanaal maar een kleine 500 meter gevolgd. Aan een brug werd het kanaal overgestoken en van daaruit teenden we naar het bos van Kwiskerke. Le bois D'Oisquercq. Jawadde, Kwiskerke spreekt toch iets makkelijker uit. Maar respect voor de taal van Molière want we zitten immers in Waals Brabant, het deeltje Belgique dat onze Franstalige landgenoten hun heimat noemen !  Hier in dit bos ook mooie paadjes. Netjes voorzien van een mooi plakkaatje met de naamgeving. Op de hoogten in dit bos kon je in de verte het hellend vlak van Ronquières zien liggen. Een scheepslift op het kanaal Brussel - Charleroi. Jammer dat er zo veel vocht in de lucht zat, met in te zoomen kreeg je helemaal geen duidelijke foto.


Het hellend vlak werd na een bouwtijd van zes jaar op 1 april 1968 opgeleverd. Het vlak is 1400 meter lang en overbrugt een verval van 68 meter, met een hellingsgraad van bijna 5%. Er zijn twee scheepsbakken van elk 85,50 meter lang en 11,60 meter breed. De bakken rijden als wagons over rails en worden met kabels voortbewogen. Elke bak heeft een eigen contragewicht, dat op rails onder de bak doorgaat. De bakken kunnen zo onafhankelijk van elkaar werken, wat van belang is voor het onderhoud en bij eventuele storingen. In zulke gevallen werkt het vlak gewoon door, maar met beperkte capaciteit. De totale kosten voor het werk bedroegen ongeveer 3,1 miljard Belgische frank, ongeveer tweemaal meer dan bij de start van de bouw werd gedacht

Vanuit dit bos ging het terug richting kanaal uit. Naar de sluis deze keer want we moesten terug het kanaal oversteken. We hadden geluk want er werd juist geschud. Een Nederlands schip uit Rotterdam ging richting Brussel en lag al in het sas. De Jenita uit Hamburg moest de andere richting uit, Charleroi, en wachtte geduldig voor het sas het schudden af. Iets eerder had den Hugo nog geholpen met de trossen bij het aanmeren. Het is  indrukwekkend met welke precisie die schippers hun kolossale schepen besturen en het sas in manoeuvreren. Leuk om er even bij stil te staan

Het weer begon stilletjes te keren. Hier en daar kreeg je al eens een flard hemelsblauw te zien. Tot dan toe was het maar een grauwe bedoening daarboven in het zwerk. Maar hetgeen we al te zien kregen maakt dit ruimschoots goed. 
Nog even het kanaal gevolgd om na een goed kwartiertje via het Bois de la Tourette (daar mag je volgens mij volop vloeken en schelden 😝) naar het dorpje Virginal Samme te stappen. Prachtige bossen met plateaus waarop je van de spectaculaire vergezichten kon genieten. Het Bois des Nonnes was het volgende bos. Misschien werd deze naam zo gekozen om wat tegengewicht te bieden aan al het gevloek dat er te horen valt in het voorgaande bos. Hier haalde den Hugo zijn cake boven. Land van herkomst van dit baksel was Duitsland. Gebakken door zijn aldaar onlangs bezochte vrienden. Es schmeckt(e) mir lecker !  

Aansluitend kwam het Bois de la Houssière aan de beurt. Hiermee werd de provincie Waals Brabant omgewisseld voor de provincie Henegouwen. Hainaut met andere woorden. Dit bos zien en ontdekken is een must voor elke zichzelf respecterende natuurliefhebber. Prachtig, prachtig en nog eens prachtig. Holle wegen, glooiïngen, afwisseling in begroeiïng en er zit volop wild. Ik en Hugo hebben op een 50 tal meter er 2 kolossale herten gespot. De beesten zijn echter zo schichtig dat het je aan tijd ontbreekt om er een fotootje van te kunnen maken. Ze keken ons eens aan en kozen het hazepad. Ze waren weg vooraleer je het goed beseft wat je gezien hebt. Berkenbos, beukenbos en sparrenbos wisselen er elkaar af. Regelmatig kwamen we groepjes kinderen tegen die onder begeleiding op paardjes en pony's boswandelingen maakten. Zelfs kleine karretjes beladen met kinderen werden door die beestjes voortgetrokken. 

Een dikke pluim voor de stad Braine le Compte die hier het ganse bos heeft opgewaardeerd tot een magnifieke ontspanningsplek voor haar burgers. Een oude tramspoorbedding dwars door dit bos werd opgekalefaterd en langs de kanten werd er een fitness-parcours op poten gezet. Ook een didactisch educatief parcours kwam er in dat bos aan bod. Wat ik wel miste waren picknicktafeltjes onderweg. Misschien, en die vraag heb ik me nog nooit gesteld, wordt dit wel bewust gedaan om in het bos geen stortplaatsen te creëren. Als je even kijkt naar wat er onlangs in de Ronde van Vlaanderen aan vuiligheid werd gedumpt in de natuur heb je daar wel reden toe. Helaas, het zal bij vruchteloze pogingen blijven om sommige specimen uit de Homo Sapiens gemeenschap wat  milieubewustzijn bij te brengen. 

De wandeling liep op haar laatste beentjes. Na dit prachtige bos konden we bij het binnenlopen van 's Gravenbrakel niet weerstaan aan een lekkere Orval. Hup een kroeg binnen, voor tegemoet te komen aan het 3de Werk van Barmhartigheid. Het is er maar bij éne gebleven. 4€70 voor een veredeld pintje zonder een schaaltje nootjes er bij te serveren ! Nee, dan gun ik de uitbaters geen volgende bestelling. Ik lijd nog liever dorst. 
Een 3 kilometertjes tot aan de statie viel er nog te stappen. We zaten al in Braine le Compte. In een 11de eeuwse kroniek staat vermeld dat deze plaats vermoedelijk werd gesticht door Gaugericus, bisschop van Kamerijk in 619. Voor de rest wordt ook deze stad in de geschiedenis voorzien van het nodige wapengeweld en plunderingen. Bezetters zoals de Brabanders, de Spanjaarden met hun 80 jarige oorlog, de Fransmannen ... de gekende oorlogsperikelen die zich in kwasi elke stad of dorp op ons zakdoekgrote grondgebiedje hebben plaatsgevonden.

Het wandelingetje zat er op. Een net verzorgd parkje met een vijver was het laatste groen waar we door moesten. Het parc de Brainette met haar Bassin de l'Orage maakte hier dus de zwanezang uit. Om 7 uur stapten we Braine's statie binnen. 4 treinen hadden we nodig om thuis te geraken. Allemaal reden ze op tijd maar hiermee werd het al vlug 10 uur om het avontuurtje definitief af te sluiten. Dit wandelingetje komt weeral in de top 5. Echt mooi !
Volgende week wordt het Langdorp. Très chique ! Onze stapvriendin Greet loopt nog eens mee. Ik zie er naar uit. 


                               Herbert Leonard - Puissance et Gloire



16250 Created with flickr slideshow.

zaterdag 24 maart 2018

Van Hannuit naar Huy. Middenin de Walen !


Deze week begon de Lente ! Weliswaar nog in diepvriesoutfit maar dat doet er niet toe. Nu gaan we definitief weer bergop en kan ik weer volop tripjes plannen. Het heeft de laatste dagen een beetje stil gelegen mede door de afwezigheid van de stapmaten. De Ronny die op de camino laveert. Hij stelt het trouwens goed maar heeft de weergoden een beetje tegen. Veel regen en wind en de talloze overstroomde paden maken het er niet makkelijk op. Hij zit er nu dan ook in het grelligste stukje van Spanje, de Extramadura. Geloof me, daar loopt ge niet zoals in het Nachtegalenpark met uw handen in uw zakken. Toen ik er stapte ... 42°C, de braadpan van Europa en nu 's nachts nog stenendik vriezen, overdag loopt het al wel wat op maar de regen is wel een beetje spelbreker volgens onze maat. Maar hij geniet weeral met volle teugen. Den Hugo is dan weer onderweg naar zijne maat in Duitsland. Ik blijf er daardoor een beetje verweesd bij achter en dan heb ik nog af te rekenen met die lelijke koude kalkoen die me parten speelt. Stoppen met smoren geeft zo van die ontwenningsverschijnselen. Verkoudheid, grieperigheid en een verhoogde sensiviteit voor wat men de voorjaarsdepressie noemt. Naar het schijnt heel normaal. Je lijf heeft volop werk met een grote schoonmaakbeurt waardoor je weerstand flink wordt aangetast zodat de vatbaarheid voor infecties erg groot wordt. Nog een klein beetje doorbijten en dan is dat ook weeral verleden tijd. 
Tegen vrijdag zou den Hugo in Hannuit zitten. Waarom hem daar niet eens opzoeken en een stukje meelopen richting Duitsland ? Een strak plan dat wel om een vroege start vroeg. Hugo loopt er weeral zo rond de 30 paaltjes per dag .... daar moet je om 11 uur 's morgens niet meer aan beginnen. 


Vroeg dag dus vandaag. Als je al om 5u18 een trein moet nemen dan kruip je best op tijd in en uit je bed. Het werd een vlotte treinreis tot in Landen. Weliswaar een dik anderhalf uurtje maar het ging goed vooruit. In Landen moest ik de TEC bus nemen, de Waalse tegenhanger van De Lijn, naar Huy. Die stond al klaar om 7 uur aan het perron daar in Landen. Vriendelijke chauffeur. Een Vlaming die bij de Waalse vervoersmaatschappij zijn boterham verdiende. Alhoewel hij maar eerst om 7u30 zou starten mocht ik al om 7 uur plaats nemen in zijn bus. Rond 8 uur kon ik afstappen in Hannuit. Daar zou den Hugo aansluiten na zijn Bed and Breakfast avontuur in Villers le Peuplier. Na een halfuurke dook hij op. Dat halfuurke heb ik doorgebracht met rond de kerk te stappen. Ik kreeg den indruk dat daar in dat dorpke iemand met een grote hond woont die daar systematisch en met regelmaat de straten volschijt. Alle 10 meter ligt daar een hoop geld, zelfde kleur, zelfde vorm als het ondertussen al niet platgetrapt werd  ... waar blijft verdorie het respect voor je omgeving en je dorpsgenoten ? Onvoorstelbaar dat zoiets je koud kan laten. Daar aan die kerk was het fris, armoedig, grijs en kaal, zelfs koud en gemeen blaffende honden achter hun schuttingen zetten dat desolate nog eens extra in de verf. Er viel weinig tot geen positieve energie te rapen daar in dat Waalse hol van Pluto. Het zou vlug beteren. Eens op stap met den Hugo konden we genieten van de weidse vergezichten op de hoge plateaus rond Hannuit. De panorama's aangeboden op de 'ravels' compenseerden ruimschoots de troosteloosheid van de Waalse dorpjes. 
Om de één of andere duistere reden raakten we verzeild op een Santiagopad. Den Hugo maakte me opmerkzaam aan een sticker met de omgekeerde schelp. Je doet het er niet om maar het is alsof je er naartoe gezogen wordt. We liepen er al een tijdje op totdat er ineens een oudere dame op haar sloefen ons achternagehold kwam. "Vous marchez vers Compostelle ?" luidde haar vraag. 't Mens was helemaal buiten adem. Nee madam maar .... We moesten haar volgen naar haar huis waar we een kommeke koffie met een koekske aangeboden kregen. Dat deed ze met alle Santiagogangers die haar huis passeerden. 4 jaar geleden was ze haar ouders en haar man verloren. Tot tranen toe bewogen vertelde ze over haar inzet in Lourdes, haar fascinatie voor de Pyreneéen. 't Mens was duidelijk éénzaam en zocht troost op haar manier in het spirituele domein van bedevaarders en pelgrims. Een toonbeeld van naastenliefde.  
Toen we opkrasten gaf ze 5€ aan den Hugo om een bougieke voor haar aan te steken in Santiago. Hij zou daar eerst toekomen dit jaar. Kun je zoiets nu weigeren, vraagde hij zich af. Een heel emotioneel gedreven en braaf mens. Zo maar vreemde mensen uitnodigen op de koffie bij je thuis. Je kan ze op één hand tellen !


We waren aan het stappen. Heel mooie natuur. Glooiende landschappen en zelfs hier en daar erg steil. Veel klimmen dus en ik was blij mijn walkingpoles bij te hebben. 600 hoogtemetertjes begint al te tellen voor een doordeweeks dagwandelingetje. Zalig wandelen werd het het maar nog niet het minste tekentje van de lente viel er te bespeuren. Het was verdorie koud daar op die kronkelwegeltjes. Paadjes die regelmatig geflankeerd werden door indrukwekkende rotspartijen, af en toe een middeleeuwse kasteelburcht zoals die van Moha. De klimsport moet hier erg populair zijn gezien de veelheid aan bordjes die naar het rotsbeklimmen verwijzen. In Moha zelf zijn we een steengroeve gepasseerd. Indrukwekkend hoe de mens in die rotswanden de natuurlijke rijkdommen exploiteert. Fijn om op te merken is wel dat er in deze steengroeves  allerlei natuurbehoudende projecten op poten worden gezet om de exploitatie van de groeve een groen karakter te geven. 
We zaten in Nomensland. Speciaal, erg karakteristiek voor het Waalse landschap. Geen enkel kroegje tegengekomen. De dorpjes Burdines, Avennes, Marneffe, Oteppe, Bas Oha ... allemaal zo dood als een pier. Je zou er niet dood willen gevonden worden. Spookdorpjes. Misschien dat er in de zomer wat meer te beleven valt. Hoe doods de dorpjes ook zijn, het contrast met de kleine stadjes is merkwaardig. Hannuit, Wanzé, Huy, stuk voor stuk verstedelijkte dorpjes waarin je wel het nodige vertier en animatie kan aantreffen. 
We zaten al in Hoei ! Van hieruit zouden we terug naar huis sporen. Ook den Hugo. Hij verkoos om het weekend thuis door te brengen. De Bed and Breakfasten waren iets te kostelijk en zeker in de weekends. In het stationsbuffet trakteerde den Hugo nog met een smakelijke Charles Quint ! De trein was er zo. Maandag vertrekt den Hugo terug op pad. Hij zal dan naar Gouvy sporen en van daaruit door Luxemburg naar Duitsland tenen. Hopelijk is het dan wat beter weer. Dat stapt toch veel plezanter hoor !


                               Eduard Simoni - Enchanted world



16059 Created with flickr slideshow.

maandag 12 maart 2018

Hapert in Nederland - Het Vennenbos


De voorbereidingen voor het gezinsweekend stonden het wekelijkse wandelingetje op donderdag een beetje in de weg. Wat meer is, de eerstvolgende maanden zal het wandelschema grondig door elkaar geschud worden. De Ronny is op tocht en binnenkort ook den Hugo. Onze andere 2 stapmaten, de Michel Angelo en de Marc zitten nog steeds in het arbeidscircuit en bijgevolg moet er spaarzaam met de verlofdagen omgesprongen worden. Nog eventjes en zij kunnen ook tot ridder geslagen worden in het pensioenschap. Nog wat geduld dus, het einde komt voor hen  stilaan in zicht. 
Een weekendje in een recreatiepark met de ganse kroost kan al wel eens leuk zijn. Het Vennenbos in Hapert is zo een park. Gelegen in de Noord-Brabantse kempen en niet zo ver van Eindhoven bleek dit een prima bestemming te zijn.  2 chaletjes werden er gehuurd om het nageslacht en partners te huisvesten en dit met het vooruitzicht op een gezellig samenzijn. 

Nergens heb ik ooit gelezen of gehoord dat stappen of wandelen erfelijk bepaald zou zijn. Moest het toch zo zijn, dan blijkt dat gen toch te ontbreken in het DNA van m'n nazaten. Een bezoekje aan de kinderboerderij sprak hen eventjes iets meer aan. Alzo heb ik een klein solowandelingetje uit de brand kunnen slepen. Om en rond het park waren er verschillende bewegwijzerde wandelingen. De bos en heidewandeling, een stukje door de Cartierheide en de Spijkertse heide is een greepje uit het lokale aanbod. Keuze genoeg maar ik ben m'n neus achternagelopen. Vlak naast dat park loopt de A67/E34 en die zorgde voor heel wat lawaaihinder die je helemaal niet verwacht op een plaats waar je de rust van de natuur zou moeten kunnen proeven. Als natuurwandelaar wordt je daar op de duur erg opmerkzaam voor. 

Ik waande me terug even op het Pieterpad. Nog geen 20 meter begeef je je op een natuurpad en je wordt al rond de oren gemept met allerlei regeltjes. Verboden dit, verboden dat, honden aan de lijn, niet betreden tussen zonsondergang en zonsopgang. Voor de sancties bij het verlaten van de wandelpaden vind je de nodige documentatie in het strafwetboek bij artikel zoveel ... en ga maar door. Ondertussen weet ik wel dat al die regeltjes in grote mate bijdragen tot het hoge tevredenheidsgevoel bij de doorsnee Nederlander. Zeker wat betreft het maatschappelijk komfort dat hen geboden wordt. En misschien is dit wel de enige manier om een maatschappij keurig opgelijnd te krijgen, wie weet ?  Maar ik kan het niet helpen, ik voel me erbij alsof je in een keurslijf wordt gewurmd. Voor alle duidelijkheid ... anarchie spreekt me ook niet aan. Maar alles, echt alles wordt er je tot in de details voorgeschreven en gedicteerd. Ontbreken er regels dan worden die wel vlug gemaakt. En misschien is dit gevoel wel toe te schrijven aan de mentaliteit in België. Immers Nederlanders houden er van een plan op te maken om goed te kunnen leven en de Belgen hier ...  die kunnen pas goed leven als ze hun plan mogen trekken 😉😉😉. Als de mensen maar gelukkig zijn ! Dat is het voornaamste toch ? 
Tja, dit kan naar een gratuite bedenking ruiken, gemaakt bij een kort en mooi wandelingetje. Het zij zo. Op enkele uurtjes kan je nu ook weer niet van een verkenningstocht spreken. Toch heb ik even kunnen genieten van het uitzicht op de mooi aangelegde vennen in het park zelf en de wandelpaadjes daarbuiten. Erg zanderig maar dit is nu éénmaal typerend voor de kempengrond. Het toertje bleek nog juist getimed ook ! Ook het bezoekje aan de kinderboerderij gepland door de kinderen liep net af. Samen aan tafel dan maar. 






In de 18e eeuw woonde in De Kuil te Hapert een teut die in bloedzuigers handelde. Hij kocht de beestjes in verre landen en zette ze in een kuil achter zijn huis. Vandaar verkocht hij ze aan doktoren in België en het zuiden van Nederland. Aan een behandeling met deze diertjes werd een medisch heilzame werking toegeschreven. Hapert was in die tijd een soort medisch centrum met een zeer speciale apotheek waar zij dit 'medicijn' konden kopen. Traditiegetrouw werd een apotheek voorzien van een gaper boven de ingang. De 'gaoper' werd dan ook de bijnaam voor de inwoners van Hapert omdat ze vaak, in gedachten verzonken, zouden kijken naar wat er zoal te zien is in hun omgeving. Inmiddels wordt de bijnaam beschouwd als eervolle geuzennaam. Sinds 1981 staat er een standbeeld met als naam : "De Haopertse Gaoper". Het standbeeld beeldt een man met stok uit die aan de kant staat en filosofeert over wat er zoal aan hem voorbij trekt. 



15916 Created with flickr slideshow.

woensdag 7 maart 2018

De Ronny is vertrokken voor de Zilverroute

Vroeg er uit vandaag om onze maat te gaan uitwuiven. Om 8 uur pikte ik den Hugo op in Temse. Aan het Kallebeek Veer in Bazel namen we de veerpont naar Hemiksem.  Een klein stukje stappen tot aan de statie van Hemiksem en van daaruit zouden we samen naar Charleroi sporen. Op het laatste nipperke hebben we nog een beetje ons schema moeten aanpassen want we wilden eerst van bij de Ronny thuis meestappen. Dat lag een beetje moeilijk voor de Catsjoe. Ze zou haar beste kameraad en de stapvrienden zien vertrekken zonder mee te mogen ! Het beestje zou het helemaal niet meer weten. Ze zou niet weten wat ze misdaan had om nu niet mee te mogen. De laatste dagen voelde ze het al aankomen volgens de Ronny. Bij een beest waar je zo een nauwe band mee hebt valt dat direct op. Onrust en vertwijfeling troef nu bij de Catsjoe. Ocharme toch, ze zou het kot afbreken vreesde de Ronny. De Ronny zou nu ook in alle sereniteit kunnen afscheid nemen van zijne Catsjoe. Veel beter zo ! Een kleine uitstap werd het dus vandaag. Even over en weer naar Charleroi. Toch hebben we het niet nagelaten om met een lekkere Orval en Maredsous te klinken op het afscheid en uiteraard ook op een voorspoedige tocht. Wat later hebben we onze maat daar op de bus voor de luchthaven gezet. Hij had al direct klap op de bus met een Portugees koppel. Hij gaat zich niet vervelen. 

Buen Camino Ronny !

Ondertussen heeft hij al laten weten dat hij is aangekomen in Sevilla. Hij maakt al melding van een 1ste "Toevalligheid". Maar in deze blog ga ik zijn relaas niet weergeven. Zoals vermeld blog ik zijn avontuur/pelgrimstocht voor zijn vader en al degenen die hem volgen wil. In het kolommetje hiernaast vind je de link. Ik geef deze hier ook nog even mee :   ronnynaarsevilla.blogspot.be/



15838 Created with flickr slideshow.