Pagina's

donderdag 22 februari 2018

Midden Limburg - 1175 vijvers


Hoort dat nu al eens aan zeg ! 's Morgens vroeg zijn de vogeltjes er  al. Goed luisteren moet je doen ... aarzelend aanzettend gekweel streelt je de oren. Fantastisch mooi zo een vroeg ochtendconcertje op je ontbijtbord. De winter loopt stilaan op zijn laatste pootjes en daarom fluiten die beestjes. Maar je merkt het trouwens al goed aan de dagen, die worden al een heel stukje langer. Wrijf dan  vlug de prut uit je ogen want daar moet ge van profiteren. Een wandelingetje in de Limburgse natuur biedt daarvoor het nodige perspectief. Alhoewel, een laatste winterprikje moet er nog af kunnen. Muts, sjerp en handschoenen zouden zeer goed van pas komen met de voorspelde koude noordoostenwind.  Vanuit Zolder trokken we vandaag over Zonhoven naar Hasselt. Lang geleden dat we nog eens in de groene longen van Vlaanderen hebben rondgedwaald. Met te kiezen voor Midden Limburg zaten we op een goeie wei. Rijkelijk gestoffeerd met natuurparken, vijvers, bossen, kastelen, kilometerslange wandelpaden en noem maar op. Dit beloofde zonder meer  een schitterende uitstap te worden. Beetje jammer dat den Hugo en de Marc verstek moesten geven, ze konden echter een geldig doktersbriefje voorleggen. Den Angelo daarentegen ... ja die geeft soms nog teken van leven, die zag tussen 2 verflagen in uiteindelijk de gelegenheid om nog eens met ons mee te stappen. 't Was begot een eeuwigheid geleden. Plezant dat die knakker er nog eens bij was. 


Om halftwaalf kwamen we los van de startblokken die voor deze gelegenheid aan het station van Zolder stonden opgesteld. Daar gingen 2 uurtjes zorgenloos sporen aan vooraf 🚂😀🚂. Stipte treinen, geen enkele klacht. Onderweg naar Zolder presenteerde den Angelo een flesje Mojito. Pure luxe om de dag in te luiden. De toon was direct gezet.  Kompas pal naar het zuiden voor een 20 paaltjes. Vrijwel onmiddellijk zaten we middenin het natuurgebied van de vallei van de Mangelbeek. Valleien zijn doorgaans drassig moerasgebied. Wie er door trekt, kan zich aan de nodige nattigheid verwachten. Modder, slijk en plassen, slijkbottinnen en schuifpartijen met andere woorden. Zou ik er misschien goed aan doen om m'n wandelstokken mee te brengen ? Niet nodig. De paadjes lagen er nog heel mooi bij. Veel slijk was er niet te bespeuren. Gezien het late uur van aankomst hebben we al vlug een bankje opgezocht om de bokes op te eten. We hadden amper een halfuurtje gewandeld. Fleske wijn erbij en dat werd weeral genieten op een houten bankje ergens aan een godvergeten weide. 
Een deelgebied van deze vallei genaamd de Schansbeemden ligt in een mijnverzakkingszone. Kenmerkend voor dergelijke zones zijn de prachtige waterplassen en open moerassen. Het is een uitgelezen kweekvijver van elzenbroekbossen en berkenbossen op de veengronden. De Schansbeemdenbeek kronkelt door het gebied. Daar trokken we haaks op voorbij in de richting van het kasteel Domherenhuis. Dat lag op de route. Wat fotokes, trekken onderweg, je kent dat wel. De Ronny zijn kodakske moest haar geld opbrengen. Elke keer ontdekt hij nog nieuwe mogelijkheden op z'n toestelletje. 
Prachtig wandelen tussen die plassen en meren. Soms waren er paden gesloten om God weet welke reden maar alleszins was de opdrachtgever de Vlaamse Gemeenschap. We moesten improviseren wat dan weer verrassingen opbracht. Stukje door het bos maar dan vastlopen op een beek. Er over springen blijft dan de enige optie. Zo kom je er ook en de GPS hieldt mee een oogje in 't zeil om een beetje de richting waarnaartoe te bewaken.  Op een everzwijn botsen met een zwerm biggetjes kom je ook niet alle dagen tegen. Gelukkig was daar een brede beek en riet tussen die een meer fysieke ontmoeting deed vermijden. De Ronny heeft er nog een fotootje van kunnen versieren. Zeker met jongen kunnen dat gevaarlijke beesten worden. Ik herinner me Laza in Spanje op de Zilverroute. Het dorpje wemelde van de Guardia Civil. Het bleek om de begrafenis te gaan van hun collega die zich tijdens de jacht had laten omverleggen door zo'n beest. Tja, er zitten wat risico's aan de jacht"sport". 

En maar babbelen onderweg over kroost, gezin en huwelijksperikelen. Alles is zo herkenbaar. Zulke wandelingen krijgen hoe langer hoe meer een therapeutisch accentje vind ik. Ik denk dat de aankomende caminos weer veel hersenkronkels zullen moeten platstrijken. Zo'n camino is trouwens het perfecte podium om tot andere inzichten te komen in het hellend vlak van het leven 😌. Ne mens ziet er naar uit om te vertrekken. Een beetje herbronnen zal dan het doel en de boodschap worden. 
Een beetje storend, tenminste als je er op begon te letten waren de F16-jachtvliegers die vrij geregeld het hemelzwerk teisterden met hun brullende motoren. Soms zag je deze vliegers helemaal niet maar horen deed je hen des te meer. Mij stoorde het in mindere mate maar het begon op te vallen. Zondagswandelaars zullen volgens mij hier minder last van hebben. Dan vliegen die gasten niet. 
Vervolgens kwam het vijvercomplex Midden Limburg aan de beurt. De Wijers en aansluitend de Wijvenheide is het grootste aaneengesloten vijvergebied van België en telt liefst 1175 vijvers en is goed voor 700 hectare water en riet. Dit waterrijke natuurgebied ligt verspreid over de gemeenten Zonhoven, Hasselt, Genk, Heusden-Zolder en Houthalen-Helchteren? Allen centraal gelegen in Limburg. Heel wat zeldzame dier- en plantensoorten vinden hun leefgebied in dit feeërieke landschap. We zaten daar middenin een ongeëvenaard wandelgebied, beter konden we het echt niet treffen op deze frisse februaridag. De wijvenheide zelf bestaat vooral uit vijvers. Intense viskweek in deze vijvers zorgde in de eerste drie kwart van de 20ste eeuw voor onevenwicht in het natuurgebied met degeneratie tot gevolg. Het deel van het gebied in Zonhoven en Heusden-Zolder kwam in 1958 in handen van De Wielewaal, dat later fuseerde tot Natuurpunt. Aansluitend kocht het Agentschap voor Natuur en Bos enkele belangrijke stukken in de kern van het natuurgebied. Met deze aankopen ontstond een groot beschermd natuurgebied in het Vijvercomplex Midden-Limburg. Het is een magnifiek landschap. Weeral een wandeling met stip. Eens dit vijvergebied verlaten zaten we aan de stadgrenzen van Hasselt. Er restten ons nog een 4 à 5 tal kilometertjes om het stadscentrum te bereiken. Daar zouden we een fris pintje versieren alvorens naar huis te keren. De wandeling zat er bijna op. 

Op het perron in Hasselt viel er ons nog een leuke ontmoeting te beurt. Een jong koppeltje, ik schat halverwege de 20, beladen met een backpack stonden er eveneens op de trein naar Antwerpen te wachten. Direct klap ! De Ronny en de Catsjoe zorgden naar gewoonte voor de introductie. Bleek dat de jongeman eveneens een Compostelareis achter de rug had en nu trok hij met zijn partner Europa rond. Ze zouden naar Heist op den Berg sporen en daar konden ze een weekje op een boerderij werken en dan van daaruit verder trekken, hun neus achterna. Fantastisch, de wereld ligt dan aan je voeten. Jaloersheid mag je het niet noemen maar toen ik die ouderdom had, had ik zelfs geen notie dat dit ook tot een levensmanier kon behoren. Je moet er lef voor hebben. Na een tijdje gaf de jongeman ons een kaartje met een charmante boodschap... Indringende ontmoeting, verrijkend en verfrissend, de magie van de backpack die de wereld voor je openlegt en voor zulke prachtige ontmoetingen zorgt. Deze kaartjes stopten ze in onze pollen. Een veelzeggende boodschap als je het mij moest vragen. 





Zonder twijfel weeral een tot de verbeelding sprekende ervaring. Even voor Leuven stapten ze van de trein af. Nog een goede reis en hou het voorzichtig gewenst. Een jaar lang gingen ze rondtrekken. Dat ze er maar veel uit leren. Alleszins meer dan ze zouden opsteken bij een saai jobke hier of daar gezeten aan een muf buroke. 't Zou eventueel nog goed betaald moge zijn dat burowerk. Kon ik de tijd maar terugdraaien, ik zou het wel weten. Helaas ... 't zal, moest het bestaan, voor in een volgend leven zijn 😕.
Ondertussen heb ik een al een fijne reactie van hen ontvangen op deze post. Juist onder deze pagina, als je opmerking (1) aanvinkt zie je hun reactie.  

Supersjieke dag is dit weeral geworden. Prachtig weer, goede compagnie, goeie babbel, een pi(n)tstopje, een leuke ontmoeting na afloop en wat zou je je nu nog meer kunnen wensen ? Voor mij volstond dit ruimschoots.

Zaterdag is het dan onze grote dag voor de zegen. Met z'n vieren trekken we naar de St. Romboutskathedraal in Mechelen om onze schelp, het takkenbosje en de pelgrimszegen te ontvangen. Een prachtig opgezette dienst met erg veel spirituele diepgang. Een verzorgde lunch in de salons Van Dijck volgt na de dienst. In de namiddag komt Johan Swinnen, de kankerprof, spreken over zijn Santiagotocht die hij al lopend in marathonetappes afgelegd heeft ter ondersteuning van het kankerfonds en zijn eigen zoon, eveneens een kankerpatiënt. 
Met z'n vieren dus ! Den Hugo, de Ronny, ik en Els mijn beste pelgrimsmaatje en stapvriendin uit Dordrecht hebben reeds getekend voor aanwezig. Els komt vrijdagavond al logeren, ik zie al uit naar haar komst. Ook de Marc zal er zaterdag bij zijn. Samen met zijn vrouw en Jolien zijn jongste dochter komen ze supporteren. Jolientje speelt Ronny's chaperonne bij het voorgaan. Ik laat wel verslag na. 



                                     Neil Diamond & Chorus - Morning has broken



15524 Created with flickr slideshow.

donderdag 15 februari 2018

Verdronken Land van Saefthinge - Prosperpolder



Een wandelingetje buiten categorie op de Belgisch Nederlandse grens zou het worden voor vandaag. Enerzijds de Prosperpolder op Belgisch-Vlaamse bodem, Het Verdronken Land van Saefthinge op Nederlands grondgebied anderzijds. Overwegend verharde grond maar met uitzicht op een weidse polderomgeving wat de Prosperpolder betreft en Saefthinge, hier krijg je een indrukwekkende kijk op de Schelde met haar grootste brakwaterschor van Europa. In de zomermaanden trekt dit gebied horden toeristen. Tijdens de wintermaanden daarentegen is het daar betrekkelijk rustig en kan je volop genieten van de elementen waarbij je geen hinder ondervind van racende fietsers op de dijken. Op enkele vogelspotters en wat luttele stapfanatiekers zoals wij er zijn na, ben je daar dan alleen. Het water, de immer aanhoudende wind en de natuur in zijn geheel worden dan je kompanen bij een verfrissende wandeling. Zalig is dat !

In Kieldrecht afspraak rond een uur of 10 voor een goeie lus van een kleine 30 kilometertjes met de landsgrenzen als diagonaal. Recht naar boven richting Emmadorp (NL). Van daaruit een heel stuk, een kilometertje of 6, de zeedijk langs het Verdronken Land volgend tot in de Ouden Doel (B) om dan weer af te zakken tot in Kieldrecht. De weersvoorspelling liet niets aan de verbeelding over. Zwaarbewolkt tot betrokken met perioden van regen. Daarna zou het weer wisselvallig worden vanuit het westen met nog kans op enkele buien. Althans, zo orakelde het KMI. Daar konden we ons op voorzien. Poncho en regenbroek in de rugzak, een paraplu die zo goed als waardeloos is in zo een open vlakte bleef bijgevolg thuis.  



We konden vertrekken. Nog geen 5 minuten waren we op weg en een koffietje zou eigenlijk smaken. Even een kroegje binnengewipt voor een taske in de gauwte en verder op stap. Het voorspelde weer bleek even te kloppen en de regenkledij moest aangesproken worden. Niet voor lang want in de loop van de dag verrees er in het noorden een stralend blauwe hemel die onze richting uitkwam en de grijsgrauwe smos boven onze kop stilletjesaan wegduwde. Indrukwekkende wolkformaties in alle grijstinten bolden dreigend  op aan de zuidelijke horizon alsof ze zich opmaakten voor een duel met het schitterende blauw. Tegen de avond moesten ze zich gewonnen geven.  

Stevig de tred er in door het polderlandschap. De rechte wegen lijken eindeloos in zo een uitgestrekt gebied. De vette poldergrond rondom ons lag er keurig geploegd bij. De fijne mist over de polder maakte het nog eindelozer. Hier en daar een kerktoren die je in de verte nog kon ontwaren en voor de rest, als je helemaal rondom je rond keek, kon je je nietigheid aan de natuur afmeten. 

Bijna aan de zeeweringsdijk van Saefthinge bogen we af naar Emmadorp. Een 5-tal kilometertjes extra op het uitgestippelde trajectje. Den Hugo kende daar een sfeervol cafeetje waar we misschien onze bokes konden binnenspelen. Café de 'Grenswacht', daar moesten we zijn. Bokes opeten mocht op voorwaarde dat we ook iets zouden drinken. Dat sprak voor zichzelf. Een goeie trappist is de ideale smaakmaker voor een boterhammeke met spek en eieren. We zaten daar goed. Het ganse interieur van het café zat afgeladen vol met allerhande parafernalia. Oude snoepbokalen, aftandse filmposters, portretkaders van lokale beroemdheden waarvan ik vermoed dat ze al jaren de geest hebben gegeven, postuurkes, kitcherige vaasjes, koperen ketels, geborduurde tafelkleedjes, gedateerde kroonluchters en noem maar op. Begint daar maar eens af te stoffen ! 
Al vlug kregen we wat klap met een echtpaar vogelspotters die ook aan ons tafeltje gezeten iets consumeerden. Meneer was ook fotograaf, een uitgelezen gesprekspartner voor de Ronny gezien zijn nieuw fototoestelletje. Ik vreesde voor een déjà entendu 😓. 

Na een uurke bleek het hoogtijd om op te stappen. Er viel nog een heel stuk gestapt te worden. Bovenop de dijk van Saefthinge richting Ouden Doel werd het vervolg. Aan de linkerkant het reservaat. Eén woestenij van schorren, geulen en  plassen met op de verre achtergrond de silhouetten van immense containerschepen die , nog steeds gehuld in mistflarden, opstoomden naar de haven van Antwerpen.

Een fascinerende aanblik. In het reservaat zelf worden er gegidste wandelingen georganiseerd. Op eigen houtje moet je er niet aan beginnen. Het is levensgevaarlijk. Niet alleen zou het opkomende tij je kunnen verrassen maar ook de gebieden met drijfzand zijn verraderlijk. Met zo'n 2500 hectaren enkel en alleen al aan schorren, is dit trouwens het grootste Westeuropese gebied in zijn soort. Het getijdenverschil loopt op tot maar liefst 5 meter hoogte.  Lang geleden ben ik er eens geweest met een schooluitstap van m'n kinderen. Rubber laarzen waren onontbeerlijk en om je een weg te banen door de moddergeulen kwam er heel wat geploeter aan te pas. In groep onder begeleiding van een ervaren gids zorgde dat wel voor hilarisch vertier. Proper kon je het er gegarandeerd niet van af brengen. Af en toe kwam je wel eens een kadaver van een schaap tegen. Met het wassende water zoeken ze het hogerop via de moddergeulen. Ze lopen zich dan vast aan het einde van zo een geul en sterven daar ocharme de verdrinkingsdood. De gidsen in het Land van Saefthinge ontdekken soms nog restanten van de middeleeuwse dorpen maar ook sporen van bewoning die duizenden jaren oud zijn, uit een periode waarin het zeespiegelniveau nog niet zo hoog was. 
De geschiedenis van dit gebied, moest het jou interesseren : Geschiedenis Saefthinge
Een mooi time-laps filmpje vind je onderaan deze pagina. 

De huisjes in de Ouden Doel boden een mistroostige aanblik. Vele in verval en onbewoond, andere met aangebouwde koterijen in overvloed. De onzekerheid over hun voortbestaan legt een zware hypotheek op het voornemen om nog onderhoudskosten te doen. Een onbestemd gevoel overvalt je wanneer je daarlangs wandelt. Alles is eindig ... 

Vanuit de Ouden Doel ging het terug richting Kieldrecht. Ondertussen konden we toch al spreken van een fiks toerke. Nog even een tussenstopje voor een glaasje rode wijn. De fles zat al veel te lang in den Hugo zijn rugzakje. Het gewicht begon hem wat parten te spelen 😇. Dat was vrij fris daar boven op die polderdijk aan dat picknicktafeltje. Maar niettemin, het deed niets af aan de smaak van het wijntje. Nog een stukje verder nam den Hugo afscheid. Hij moest nog gaan biljarten en op tijd op het toernooi zijn. Hij liep rechtdoor en ik en de Ronny zijn terug de polder ingedraaid. Eigenaardig dat er al zoveel muggen rondvliegen. In dichte drommen zwermen ze daar rond hagen en ligusters. Dat belooft voor deze zomer ! In Kieldrecht aangekomen ben ik en de Ronny nog even bij mijn zoon Frederik binnengewipt voor een taske koffie. Het deed hem plezier. Als je met een gebroken been en pols thuis stil moet zitten dan is elke afleiding welkom. De dag zat er ondertussen op. Het werd een wandeling beetje buiten klassement. Geen bossen of landwegeltjes maar rechte paden middenin de uitgestrekte polders. Prachtig natuurschoon en we hadden het zeker naar onze zin. Bijna 30K ... tegelijkertijd een goede prelude voor de aankomende  Camino's van de stapvrienden.  

De Ronny telt af. Weldra krijgen we onze pelgrimszegen en kort daarop begint hij zijn pelgrimstocht in Sevilla. De Zilverroute, een prachtige Camino waar hij veel genoegdoening uit zal putten. Een magnifieke ervaring die we na afloop samen zullen kunnen delen. Net zoals verleden jaar zal ik zijn Whatsapp berichtjes en fotootjes bundelen en in een blog steken zodat zijn vader en moeder de tocht van hun zoontjelief kunnen volgen. Die blog staat al in haar startblokken klaar hiernaast in het kolommetje 'Blogs van vrienden'. In april gaat den Hugo dan zijne Pyrénées Piémontais annex Camino Frances lopen. Deze week is hij nog even bij me binnengewipt om zijn kaarten wat bij te stellen. Als opwarmertje loopt hij eerst nog even vanuit Temse naar Holsthum in Duitsland. Even in de gauwte een vriendenbezoekje afleggen 🏃🏃🏃🎁. Een 250 paaltjes enkele reis. Dan heb je toch iets over voor je vrienden niet ? 


Ik geef nog even de link van de Ronny zijn blog mee : http://ronnynaarsevilla.blogspot.be/



                                                   Neil Diamond - Glory Road




15407 Created with flickr slideshow.

donderdag 8 februari 2018

Het Waasland - Sinaai Waasmunster

Blason région be Waasland.svg
Jarenlang was ik van mening dat de benaming van deze streek iets te maken had met de nevel en de mist die er vaak over de velden sluiert. Niets daarvan, compleet ernaast ! 'Waas' gaat etymologisch mogelijk terug op het Germaanse woord 'wasu', dat 'drassige grond' betekent. Een andere optie gaat in de richting van een oud Teutoons woord dat 'slijk' betekent. Om het nog wat mysterieuzer te maken is er nog het Middelnederlandse woord 'wastinne', wat 'woeste grond of woestenij' betekent. Enige sporen daarvan zijn terug te vinden in het Engelse 'wasteland'. De verwijzingen zijn overduidelijk : dit was vroeger jaren een onherbergzaam gebied. 


Sinds de zestiende eeuw gebruikte de Keure van het Land van Waas de raap als symbool. De Wase landbouw stond destijds immers bekend om de rapenteelt, die 's winters kon dienen als voedsel voor het vee. Tien Wase deelgemeenten namen bijgevolg de raap op in hun wapenschild. Waasmunster, plaats voor ons dagtripje behoorde daarbij. Het wapenschild van het Land van Waas "In keel (rood) een raap van natuurkleur" is onder meer afgebeeld op de gevel van de Cipierage in Sint-Niklaas. Deze deed dienst sinds 1662 als prison voor de hele Keure. Een raap begot ! Ik probeer vergeefs het heldhaftige, toch representatief voor een wapenschild, in die raap te ontdekken. Maar het valt te verklaren. Het Waasland is van enig belang geweest bij de start van de agrarische revolutie. Een zekere Charles Townshend, één van de eerste 'wetenschappelijke' agronomen was een voorstander van landbouwtechnieken die hij hier ontdekt had. Deze techniek betrof het afschaffen van braakliggende akkers in het traditionele drieslagstelsel. De toevoeging van klaver en knolgewassen in de landbouw zorgde ervoor dat er meer vee gehouden kon worden. Het Waasland werd aldus het proefbuisje van de moderne agronomie. Ook andere Britten kwamen in navolging van hem op studiereis naar de Wase landbouw. 

Met z'n vieren vandaag voor een tripje in het Land van Waas. Enkel onze Michel lag nog aan handen en voeten gebonden door zijn broodheer en liet bijgevolg verstek. Een volgende keer dan maar weer 😥. Er komen nog gelegenheden genoeg. Hij wenste ons nog in extremis een mooi wandeltochtje. Afpraak rond 10 uur in Sinaai  Statie van waaruit we richting Waasmunster zouden vertrekken. 



Een wandelingetje van 13,5 Romeinse mijlen. Eigenlijk een betere benaming voor een wandelafstand. 1 milia passuum is gelijk aan 1478 meter of 1000 passen - 1 pas staat gelijk met 2 stappen. 

Die Romeinen moeten volgens mij geen al te lange benen gehad hebben. Op de via de la Plata ben ik veel van die Romeinse milaria tegengekomen. Ik heb echter nooit bij die 1000 passen stilgestaan. Maar goed, laten we zeggen een luske van een kleine 20km waarbij er ongewild stukjes inslopen van enkele wandelingen uitgewerkt door het gemeentebestuur van Waasmunster. Bovendien werkt Waasmunster mee aan het project 'Oeverlopen, wandel langs Schelde en Durme'. Oeverlopen is een provinciaal wandelproject in de Sigmagebieden van Schelde en Durme. Op een mooie site van de gemeente kan je informatie inwinnen aangaande 4 mooie wandelroutes die je er kan aantreffen. De link hiernaartoe  : https://www.waasmunster.be/product/308/wandelen-folder-vier-wandelroutes

10 uur, ik, de Ronny en de Marc stonden in Sinaai. Den Hugo had rond 9 uur vergeefs op een trein staan wachten in Temse. Een trein die, zo bleek achteraf, zomaar afgeschaft werd. Hij heeft toen zijn auto maar genomen. In café de Maretak hebben we hem opgewacht en iets na 10 kwam hij daar aangewaaid. De stoof brandde er vollen bak, lekker warm ... voor ons 4 koffietjes alstublieft madam. Dit om in stijl aan de wandeling te beginnen en daarna hup weg. We zouden de Maretak eveneens tot de stopplaats van de wandeling promoveren. Tot vanavond mevrouw, 

Voilà, een klein stukje langs de baan tot in de Vaag. De grond lag er vrij bevroren bij wat een meevaller was. De zompige grond in dit bos zou de wandelpaadjes tot regelrechte modderpoelen hebben herleid maar op die bevroren ondergrond was het aangenaam stappen. Een heel mooi stukje bos waar we een beetje verder een meute wandelaarsters op leeftijd tegen het lijf liepen. Een stuk of 12 dames. 't Kan er ééntje meer of minder geweest zijn.  Gewapend met wandelstokken hielden ze een wandelonderonsje in het bos. Even halt gehouden om kennis te maken. De wandelsport beviel hen uitermate. Ook zij organiseerden een wekelijks uitstapje. Het hielp hen een beetje om de sleur met manlief te doorbreken. Ja ze hadden er pret in. Hun enthousiasme was van een hoog niveau. Een Nederlandse dame in dit gezelschap die al bijna 30 jaar in België resideerde was vrij resoluut in haar bewering dat ze nooit nog weg wilde uit België. Ik heb niet gevraagd naar het waarom. Dit laat zich immers zo raden. Een vrij astrant groepje, duidelijk bemiddeld en afkomstig uit de meer begoede klasse, dat wel, maar toch heel sympathiek. Onze Marc gewaagde zelfs van oestrogenenbommen 😏😅😇. 

Ronduit prachtige bossen daar rond Waasmunster. We stapten een beetje verder op de Roosenbergroute richting het kasteel van Blauwendaal. In het kasteelpark zou er een picknicktafel staan maar nope. Net zoals verleden week, toen was het ook een dooie mus bij die schuilhut aan de Demer. Bij aankomst lag er op de picknicktafel een vermelding dat deze privé was. Dan maar het flesje rood opengetrokken op een bankje iets verder aan een vijvertje met zwaantjes. Vervolgens de bokes ... en is het toeval ? ... iedereen had een zelfde schoofzak bij : spek met eieren. Hoe noemt men dat ? Symbiose ? 

Na het schaft ging het richting Durme-oever uit. Een prachtig stukje stroomafwaarts. Het jaagpad was netjes gewied en het zonnetje toverde een gouden glans op de rietkragen die de Durme afzoomden. Aan de andere kant een wijdse blik op de questa, het overstromingsgebied van de rivier. Een topdag wat het weer betrof. Geen wind, stralende zon, blauwe hemel en aangenaam fris. Na de middag werd het zelfs vrij warm. Toch warm genoeg om de bevroren grond te ontdooien. De bottienen konden niet proper blijven bij het verkennen van de bronbosjes in de Sombeekse Meersen. 

De Ronny was nog steeds in de wolken van zijn nieuw fototoestelletje. Op het euforische af. Ik denk dat hij wel 500 foto's heeft getrokken. Gelukkig kon de Marc deze keer de honneurs waarnemen om alle wetenswaardigheden omtrent de fotografische eigenschappen van zijn nieuwe aanwinst te aanhoren. Een pintstop in Sombeke kwam dus uiterst gelegen. Even proeven van de tripel Klok, een biertje gebrouwen in Belsele bij Boelens, een familiebrouwerij. Een kroeg binnenstappen met van die slijkbottienen kan niet altijd op de sympathie rekenen van de uitbater. Met op voorhand hier op te wijzen en te verzekeren dat je achteraf naar een vuilblikje en borstel zult vragen om de smurrie op te kuisen kan op de nodige sympathie rekenen. In dit geval maakte de kroegbaas daar helemaal geen spel van. Hij zou het zelf wel doen. 

Vlak na dit kroegje ging het regelrecht de akkers in. Het Waasland is gekend om zijn bolle akkers. Erg specifiek voor de regio en mooi om zien.  Den Hugo beweerde dat je op het hoogste punt van de akkers daar in Sombeke de hoogste bol van het Atomium in Brussel zou moeten kunnen zien. Alhoewel het een prachtige open hemel was konden we die bol nergens bespeuren. Waarschijnlijk waren de sferische condities niet optimaal maar 't kan ook aan mijn ogen gelegen hebben. 

Nog een kilometertje of 5 tot aan de statie of liever gezegd café de Maretak. De laatste 2 kilometers langs de baan. Mooie villa's gespot op die weg maar voor geen geld ter wereld zou ik daar willen wonen. Constant hoor je daar het verkeer over de baan denderen. De mooie tuinen rond die villa's zijn er enkel maar om de ogen te strelen. Even er in verpozen om tot rust te komen is er volgens mij helemaal niet bij. Als je er op begint te letten wordt je hoorndul van het verkeerslawaai. 

De stapdag liep stilaan ten einde. 5 uur, nog tijd voor een tripeltje in de Maretak ... de stoof gaf er nog altijd katoen ... dit werd weeral een mooie dag op het palmares. 



                                   Kris Kristofferson - Sunday morning coming down



15057 Created with flickr slideshow.

maandag 5 februari 2018

Met m'n ex-collega's in Schelle aan de Rupel


Op sympathiek initiatief van de Ronny werden onze ex-collega's Clem en Eddy gevraagd om nog eens samen te komen voor een frisse babbel. 't Was weeral een hele tijd geleden dat dit nog eens had plaatsgevonden. Om 3 uur was er afspraak geregeld aan het sfeercafeetje 'Het Tolhuis' in Schelle. De afwezigheid van muziek in dit praatcafeetje zou zeker bijdragen tot een aangenaam babbelrondje met de vroegere maten.  Maar vooraleer we dit gezellige etablissementje zouden binnenduikelen zouden we nog even de beentjes strekken voor een piepklein toerke van 5 kilometertjes. Een wandelingetje daar aan de oever van de Rupel en rond het stukje weel daaraan grenzend. Wandelen was eigenlijk bijzaak, het onderliggende leitmotiv daarentegen was het uitproberen van een nieuw fototoestelletje dat mijne maat zich had aangeschaft. Het wandelingetje was op zich één déjà vu. Een jaagpad, een modderwegeltje, een opgeschrikte klapwiekende reiger, enkele plassen, een sperwer in de vlucht, een torenvalkje in een boomkruin, een klad Canadese ganzen in een weide en verbazend veel wandelaars, al dan niet vergezeld met een viervoeter, op het jaagpad. Hier en daar een fietser kon je er ook aantreffen. 


Prachtig stralend weer maar met een temperatuur rond het vriespunt  behoorlijk fris. Prima condities bijgevolg om zijn toestelletje eens te testen. Zoomen, lichtbalans, ISO, verwisselbare lenzen en pixels beheersten het stapverhaal. Ik werd er nauwelijks wijzer van maar mijne maat was duidelijk happy met zijn nieuwe aanwinst. Het resultaat van zijn fotografische verkenningsronde vind je hieronder. 

Hoogtepunt van het samenzijn was wel het terug ontmoeten van onze ex-collega's. Ondertussen al piepjonge zeventigers en reeds jarenlang op pensioen maar die jaren hebben naar mijn aanvoelen weinig invloed gehad op hun gevoel voor humor en hun joie de vivre. De Clem en den Eddy ... de één kon niet zonder de ander, dikke boezemvrienden en ze zouden door het vuur gaan voor elkaar maar ... zag je hen tesamen dan lagen ze gezworen met elkaar in de clinch. Naar gewoonte om de één of andere grappige bagatel. Deze middag duurde het juist geteld 5 seconden bij hun wederontmoeting na jaren. Den Eddy had bij het binnenkomen van het cafeetje nog maar amper zijn jas uitgespeeld en lap koekenbak, het zat er al bovenarms op. Woroem zette ga na ne zonnenbril oep binne Eddy ? Daar moest de Clem het fijne van weten. Anderszijds was de baard die de Clem had laten groeien de spreekwoordelijke doorn in den Eddy zijn oog. De gegeven antwoorden leverden daarbij de nodige stof voor het nog uit te praten meningsverschil. De onderliggende vriendschap bij het pril ontstane loldispuutje was natuurlijk duidelijk herkenbaar en smakelijk om zien maar wat was het fijn om die veteranen nog eens in hun oude doen bezig te zien.  Samen een koffietje verschalken en de verhalen en streken van 'toen' bovenhalen. Gasten van puur goud waren dat en zijn dat nog steeds. Gene plaqué hé ! Dat samenkomen zouden de mensen meer moeten doen. Hoe dikwijls gebeurt het niet dat wanneer men op pensioen gaat dat het sociale contact teloor gaat. Dit is echt jammer want zo verglijdt het ouder worden naar veréénzamen. Dat mag immers niet ! 

Dit was een zeer aangename namiddag waar ik naar had uitgekeken. We doen dat nog eens na in mei wanneer de Ronny zijne Camino de la Plata heeft uitgezweet. 


                                        Jan Smit/Gerard Joling - Echte Vrienden




14997 Created with flickr slideshow.

donderdag 1 februari 2018

Aarschot - bij de kasseistampers

Hospitaalbezoek aan zoonlief had verleden week absolute voorrang en daardoor moest onze wekelijkse uitstap het vergelden. Maar deze week stond een tripje naar Aarschot op de kalender. 
In de 18de eeuw tijdens het bestuur van keizerin Maria Theresia heerste daar onrust in de stad. Om de bewoners te beschermen tegen nachtelijke diefstal en geweld patrouilleerden er stadswachten. Deze nachtwachters liepen helemaal geen nachtronden maar zaten liever in de kroeg om daar hun rondjes af te werken. Dit tot grote ergernis van de stedelingen. Zij eisten van keizerin Trezemie dat de stadswachten tijdens hun nachtelijke patrouilles met hun houten klompen op de kasseien zouden stampen. Zo kon iedereen horen dat ze hun job aan het doen waren in plaats van in de taveernes rond te hangen. Zo werd de Aarschottenaar in de loop der tijd de spotnaam "kasseistamper" toebedeeld. Enige consonantie valt er wel te bespeuren met "kasseidieven", de spotnaam van mijn dorpsgenoten uit Haasdonk. Maar daar waren enkele faits divers uit den Boerenkrijg de oorzaak. Het is een heel ander verhaal.  

Aan de Demer, op de grens tussen Kempen en Hageland heb ik een wandelingetje van om en bij de 20km rond deze stad uitgestippeld en gepresenteerd aan de stapvrienden. Het werd ok bevonden.  Ik vind het een beetje jammer dat de benaming van deze stad door de eeuwen heen gewijzigd werd. Volgens een legende zou het toponiem Aarschot komen van Arendschot. Het verhaal gaat dat een tribuun uit een destijds daar gelegerd Romeins legioen, Aurelianus genaamd, daar in de geburen een arend neerschoot. Op de plek waar die vogel neerstuikte zou Aarschot gesticht zijn. De plaats waar de vogel na zijn val met zijn bek de grond inboorde heet nu Bekaf. De naam 'Aarschot', de gedachte alleen al dat daar ook nog de Aarschotse Bruine wordt gebrouwen, geeft stof voor afdwalende en minder apetijtelijke gedachten. Arendschot vind ik alleszins veel mooier dan de huidige benaming. Maar veranderen van naam kan niet meer want 15km oostwaarts ligt er al een dorpje dat Arendschot heet. 



Het weerbericht beloofde niet veel soeps. Winterse buien in de ochtend en later regenbuien. Als de zon zich af en toe eens laat zien kunnen we al tevreden zijn. Dat sombere van de laatste maanden heeft genoeg op het systeem gewerkt.  

Een kaartje heen en terug voor Aarschot alstublieft mevrouw. Chef statie van dienst aan het loket van Beveren was de vrolijke blonde dame die men ook al wel eens in St. Niklaas aantreft. Ze had een binnenpretje dat ze met moeite binnensmonds kon houden. Toen ik haar naar de reden vroeg van haar pret, ik moest wel enigszins aandringen, was het hek van de dam. Ze schaterde het uit. In haar Waas dialect gaf ze me de raad : "Hejje een teljuurke bee ?". Daarna lag ze dubbel achter haar loket. Die was haar dag goed begonnen. Plezant mens 👸. 

In Berchem statie waar we de boemeltrein naar Leuven moesten nemen hadden we nog even tijd om vlug een koffietje te slurpen bij onze vertrouwde barrista. 
Een wandelingetje met de Ronny en de Catsjoe zou het worden. De andere stapmaten waren verhinderd. Rond kwart voor elf stapten we af in Aarschot om in een grote lus rond de stad te wandelen. Achteraf bleek dat er toch een 500 hoogtemeterjes in deze lus zaten. Je zit daar op de grens met het Hageland. Heuvelachtig en een ideale omgeving voor de wijnbouw. De Hagelandse wijn kende daar haar oorsprong. Reeds vóór 1200 was er al een wijngaardberg in Rotselaar en vele andere Hagelandse gebieden volgden. Concurrentie van buitenlandse wijnen en de vele oorlogen brachten de wijnteelt in de 16e eeuw zware klappen toe. In de 19e eeuw was er een kortstondige heropleving, maar nu is de Hagelandse wijn helemaal terug van weggeweest: in 1997 werd hij erkend als kwaliteitswijn met gecontroleerde oorsprongsbenaming.

In de morgen miezerde het een beetje toen we via de Demer naar het Meetshoven Bos stapten. Voor wandelaars en joggers zijn er sinds 2015 drie natuuromlopen aangeduid en bewegwijzerd. Verder is er een mooie hondenlosloopzone en een speelzone. Stuifduinen en vochtige laagtes herinneren aan het landschap van heide en vennen dat hier tot eind de 18e eeuw aanwezig was. En het was er serieus vochtig ! Ook hier waren de wandelpaadjes herschapen in modderglijbanen. Een mooi bos maar het grijze miezerweer verhinderde het haar volle schoonheid te tonen. 
Ik had op de landkaart halverwege ons traject een schuilhutje bemerkt waar we onze bokes zouden kunnen binnenspelen. Halverwege, we zaten nu volop in de Demervallei. werd het voelbaar kouder en dit ging gepaard met een gure wind die over de Demer waaide. Honger, of moeten we trek schrijven, begon op te spelen. Het schuilhutje bleek niet toegankelijk aangezien het een privéterrein bleek te zijn. De paadjes er naartoe en er omheen trouwens ook. Overal weer bordjes met verboden toegang. Dit leek me zo tegenstrijdig op simpele wandelpaden te meer daar deze paden met de geel rode streek-GR-herkenningstekens waren gemarkeerd. Ook op deze paadjes waren slijk en modder aan de orde. 
Bij gebrek aan de schuilhut werd het een walking dinner. Bankjes waren we tot nu toe nog niet tegengekomen en de natte bosgrond nodigde niet direct uit tot een picknick. Maar we hadden chance. Nog geen 50 meter na de plek waar we besloten om al walkend te dineren troffen we een net bankje aan. Voor de Catsjoe een gerookte varkensoor, voor ons bokes geflankeerd met een fleske witte wijn. Het mooie golvend landschap op de achtergrond kregen we er gratis en voor niks bij.  Nog een kleine 10 kilometertjes scheidden ons van het eindpunt. Ingerukt en op naar 'Achter Schoonhoven'. Opnieuw een fantastisch recreatiegebied dat zich hier in de Demervallei situeert. De sterk meanderende Demer vormt hier de grens tussen de Kempen en het Hageland en draagt ten volle bij tot de schoonheid van het landschap. Ondertussen had de zon zich gemeld. Heel schuchter maar toch voelbaar liet ze zich zien tussen de donkergrijze donderwolken. Schuchter, alsof haar lange afwezigheid haar in de verlegenheid had gebracht. In de zomer, zo vernam ik, worden hier volop bloemenwandelingen georganiseerd door Natuurpunt. Jammer, hiervoor zitten we nog iets te vroeg in het jaar. 
Het station kwam ondertussen terug stilaan binnen bereik. Daar in het stationsbuffet hadden we afgesproken met Rita, een lieve ex-collega. Ondertussen was het weeral enkele jaren geleden dat we elkaar nog eens hadden ontmoet. Een hartelijk weerzien en bij een stevig pintje werd er volop bijgepraat. Onze Compostela exploten konden haar wel boeien. Wie weet trekt ze ooit ook op stap ? De uitzet ervoor was al klaar. Zomer en winterstapschoenen waren al aangekocht voor de dagelijkse 10.000 stappen. Nu nog een beetje de drempelvrees overwinnen en hop, op weg. Onze ontmoeting was een mooie afsluiter van de stapdag. Het werd een gezellig wederzien met Rita. Nu konden we tevreden terug naar huis sporen. 


Het wordt nu stilletjes uitkijken naar de pelgrimszegening in Mechelen. Eind februari is het zover. Ik en Els, den Hugo en de Ronny zullen daarbij present zijn. In de aanloop daar naartoe ben ik al mijn nieuwe blog gestart voor mijn Portugalqueeste. Je vindt hem al terug hiernaast in het kolommetje. Of, moest het je enigszins interesseren, met deze link kom je er ook op terecht : De Caminho Portugués

In afwachting van het startschot liggen er nog enkele toertjes in 't vet. Het probleem wordt stilletjesaan van nog vlot bereikbare bestemmingen te vinden waar we nog niet gestapt hebben. Maar dat lukt ons waarschijnlijk wel. Uitgestapt zijn we bijlange nog niet ! 


                                                      Olga Tañón - Basta Ya


14944 Created with flickr slideshow.