Pagina's

maandag 30 november 2015

Rond Duffel, waar de Nete stroomt.

Zondag ben ik terug gestart met wandelingetjes te maken met de vriendenkring. Op de site Marching.be kan je zo elke dag een uitgestippeld wandelingetje meepikken georganiseerd door de één of andere wandelclub. Een wandelclub uit Temse had een parcours uitgetekend in de Durmevallei met startplaats in Elversele. Ik lag in een deuk toen ik de commentaar las die de wandeling wat meer aantrekkingskracht moest opleveren. ... Je wandelt naar het hoogste punt in de streek tot op een hoogte van 35 meter vanwaar je een prachtig panorama kunt aanschouwen. Alle respect hoor voor de inrichters van zulke wandelingen, ze verdienen een medaille, maar als je enkele weken geleden nog naar toppekes van 1400 meter bent geklauterd dan vind je dit beslist een grappige beschrijving. Maar het was een mooie wandeling. Een klein incidentje met wielerterroristen op het jaagpad niet te na gesproken. Het is verdorie toch godgeklaagd dat sommige van die kerels zich heer en meester wanen over de wegen die ze moeten delen met wandelaars. Een bel om zich van hun komst te verwittigen hebben ze niet en dan scheren ze je rakelings met hoge snelheid voorbij. Als je hen dan naroept dat ze moeten bellen dan krijg je de wind van voor. Maar ik snap het nu. De Ronny heeft me dat uitgelegd. Alles draait om het kilometertellertje dat op hun veloke staat. Afremmen voor een voetganger betekent immers dat hun gemiddelde snelheid daalt en daar draait het om. Na hun raids moeten ze in hun stamcafé kunnen pronken met een indrukwekkend getalletje op hun tellerke. De wandelaars op hun spoor, die moeten maar opzij springen voor al die agressie op wielen en ruiken wanneer ze eraan komen gestormd.
Gisteren zijn we er nog eens op uit getrokken voor een toertje in de provincie Antwerpen. 't Hoeft niet altijd ver van huis te zijn en daarom viel de keuze deze keer op Duffel. Een gemeente die in de 15de eeuw vermaard werd door haar weefkunsten. Nu nog herinnert het woordje 'duffel' aan de ruwe zware stof die indertijd geweven werd. Rond 8u30 stapte ik al af in het stationneke van Duffel. De Ronny, Angelo en de Catsjoe stonden al op wacht. Mooi weer, beetje fris dat wel maar gans de dag zou er geen spatje regen vallen. Even door de dorpskern lopen en via de ruïnes van het kasteel ter Elst de afgesloten zijarmen van de Nete volgend en dan in een grote boog om het dorp tot in Waarloos heenlopen werd de bedoeling. 



Het is opmerkelijk dat je telkens verrast wordt door de schoonheid van zo een wandeling. Deze keer had ik het trajectje gepikt op de site van de Grote Routepaden. Een dagstapper. Keurig waren er de gekende rood-witte plakaatjes langs het pad aangebracht. Een eerste stop was al voorzien in het Brouwershof in Waarloos. Kwestie van een beetje brandstof voor het tochtje in te slaan en tegelijkertijd een opwarmertje meepikken.
Mooi stukje natuur en zo te zien heeft de herfst er al flink zijn tanden in gezet. De paadjes lagen bedekt onder een dik bladertapijt. Dat stapt zachtjes. Een hemelsgroot verschil met de keienpaadjes in Spanje. Overwegend door weiland geploeterd met hier en daar een klauterpartijtje over een afspanning. Den Angelo had in de fourage voorzien met Chili con Carne, een gekende Mexicaanse hap. Een vogelkijkhut aan een meertje ten noorden van de Nete was vervolgens een uitstekend plaatsje om de kookpotten boven te halen. Lekker, een paar fleskes wijn erbij verzekerden de ambiance. De Catsjoe mocht als beloning de potjes schoonlebberen. Daarna alles netjes achtergelaten en hop erug op weg voor de laatste 8 kilometer. Op die 8 kilometer kwam ik nog een cafeetje tegen dat, zo bleek, een stop te zijn voor Santiagopelgrims. Tja, er binnen gesukkeld en ook daar was het aangenaam toeven. De Ronny pakte er een gitaar uit den hoek en begon er een liedje over 'Sneeuwwitje' op te tokkelen. De cafébaas, een joviale speciale, had zijn grootste twijfels aangaande de Ronny zijn muzikale capaciteiten al op voorhand laten blijken. 'Volgens mij kunde gij er geen kl.... van' gekscheerde hij. Een bedenkelijke tronie daarbij trekkend onderlijnde zijn inschatting. 




't Was heel var van hier en 't is heel lank geleeje
da 7 kabouters met sneeuwwitje vreeën
da was in den tijd dat de beesten nog spraken
die zalige tijd van heksen en draken
Sneeuwwitje da was een braaf maske
Ze naaide ze waste en plaste
Want 7 kabouters, dadis gene lach
daar zedde mee bezig de godganse dag
Ze was overal de grote vedet
in den dag in de keuken en 's avonds in bed


Toen kwam er een heks met een stootkarreke aan 
die leurde met appeltjes langs de baan
En Sneeuwwitje kocht er een kilooke van
ze dacht: "Daar maak ik straks appelspijs van."
Maar had ons Sneeuwwitje 't geweten
Dan had ze er nooit in gebeten
Want al dat fruit was vergiftigd en rot
en Sneeuwwitje viel op de grond lak nen blok
De kabouterkes vonden haar 's avonds in 't stroet
't Verdriet was groet want Sneeuwwitje was doet







In 't midden van 't bos wier ne put gegraven
de kabouterkes gingen Sneeuwwitje begraven
de vogeltjes zongen een droevig refrein
en allman blètte van smart en sjagrein
Maar swengst dat ze stonden te bidden
verscheen der ne Prins in hun midden
Die woonde wa verder in een groot kasteel
dat kroppestevol zat met geld en juwelen
En a gaf Sneeuwwitje ne kus op de mond
en geloof het of nie, maar ze wier terug gezond

Het maske wier wakker en dacht dat is straf
met die rijkaard zen'k van die klein mannen vanaf
De prins zei: "Lief kind spingt maar mee op mijn peerd
Die sukkeltjes daar zijn uw schoonheid niet waard."
Der zee nog nen dwerg: "Excellentie
gij hebt gij verrekt veel pretentie!"
Maar ze waren er al met hunne schimmel vandoor
en de dwergskes kloegen, na ston w'er slecht veur
Dien does is met ons Sneeuwwitje gaan lopen
en wie gaat er nu klein kabouterkes kopen

Van toen af ziede geen kabouters nie mier
het afscheid van Sneeuwwitje deed hun te zier
ze blijven nu thuis, Sneeuwwit kan verrekken
na zitten ze 's avonds een kaartje te trekken
en Sneeuwitje leeft nu in rijkdom
Maar ze geeft er ocharme geen knijt om
ze zit daar alleen in dat machtig paleis
Heure prins die is altijd met vrienden op reis
vor nog rijker te weure met oorlog te vure
Ze zit nu al weken door't venster te ture

Sneeuwwitje zei 't leven is triestig en rot
ik vind mijne lakkere nooit op zijn kot
'k had beter die dwergskes niet genegeerd
Want wie 't klein niet begeert, dien is t grote niet weerd



Maar hij had ongelijk. Als tegenprestatie kroop hij achter zijn piano en gaf voor ons een klein recitalleke. Eventjes weer zo een happygevoel ervaren van 'Wat kan 't leven toch schoon zijn als je je gelukkig voelt met de simpelste dingen". Een trippeltje Petrus maakte het zaligheidsgevoel nog completer.
We moesten nog naar huis en ondertussen was het al donker geworden. Gelukkig hadden mijn 2 stapmaten een lichtje bij. 't Was nodig want dat laatste stuk liep door de bossen en veel licht heb je daar niet. Aan de statie afscheid genomen van de Catsjoe, de Ronny en den Angelo en ik naar huis. Een prachtige dag was het weeral voor het geval je het me wou vragen.
Vrijdag dag nog een klein toerke gelopen aan het Galgenweel met de Jef, een oud collega, de Ronny en de Catsjoe. Van de Jef was het ondertussen al 3 jaar geleden dat ik er nog een teken van leven van had gehad. Wat gaat het toch allemaal zo vlug vooruit. Tussen pot en pint de verloren tijd ingevuld en we zien weeral uit naar een volgende ontmoeting. Hopelijk moet ik geen 3 jaar meer wachten. Mekaar eens meer ontmoeten bij een pintje en een toerke is me veel meer waard dan mekaar ooit nog eens polleke te mogen schudden bij de één/éne of andere zijn/haar begrafenis. 
Zaterdag werd de 'Terugkomdag van de pelgrims anno 2015' gehouden in Oud Heverlee. Het Vlaamse genootschap van Santiago richtte dit in en het vormingscentrum voor de Salesianen 'Don Bosco' diende als opvang voor de talrijke opkomst. Een lunch, wat voordrachten, een boswandeling, een Santiagokwis stonden op het programma. Tesamen met Hugo Peregrinus ben ik daarheen gegaan. Die boswandeling werd begeleid door Dees, de pater Salesiaan die op de pelgrimswijding een toespraak hield. Die wandeling sprak me nog het meest aan. Tuurlijk, ik had het kunnen weten, het werd een spirituele themawandeling en Dezeke Vader ontbrak niet op het appel. Niettegenstaande m'n vrijzinnige kijk op elke religie was ook dit weer een verrijking.  Ook weer fijne gesprekken gevoerd tijdens de wandeling met andere pelgrims die getuigden van hun wedervaren en de opgedane indrukken. 
Vrij laat heb ik dus mijn blogbijlage geleverd maar ook zondag stond er nog een wandelingetje van 15km in Oelegem op de agenda. Ik zal vlug mijn bottienen weer moeten laten verzolen als dat zo blijft doorgaan. 


Naar foto-album : Album Duffel

zondag 15 november 2015

Op bezoek bij de Ravelse Pieren. Ravels in het noorden van de provincie Antwerpen.

---------------------------------------------------------------------------------
Toe maar loop maar
eerst de duinen links waar het gras naar rechts
de zee voor je neus en wat zand in je ogen
straks je eigen berg je gaat ander water over
-
loop maar
vergeet niet te bochten
volg het gras waar de hemel ook mag gaan
snuif de zon waar de wolken en de wind
-
zijn briesjes op het pad
je langs zoveel leven puft
heuvel na geen heuvel te veel
de maan je dan op een oor zegt
-
loop dan maar
ga de hekken over tevreden
sla niets van alles over
als je op nieuw gras belandt
-
maar vergeet niet de duinen links
waar het gras naar rechts, de zee
het oude water waar je woont
                                                                            Gwen van den Breul
---------------------------------------------------------------------------------


Zo, we zijn weer vertrokken. Een klein beetje poëzie publiceren om aan te sluiten op mijn juist voltooide camino vind ik een mooie overgangsfaze. Nu ik even, en ik ga dat woordje onderlijnen, het pelgrimsleven moet opgeven moet ik terug wennen aan het leven van weleer. Dat vraagt opnieuw een beetje aanpassing. Met af en toe een stevige wandeling moet dat geen probleem zijn. De ontwenningsverschijnselen kunnen daardoor beperkt worden. Ik was nog maar enkele dagen thuis en het begon al terug te kriebelen. Naar mijne stapmaat gebeld en al direct een voorstel gelanceerd voor een tripke. Een toerke in Genk in het Limburgse, 'De Limburg' horen die mannen ginder niet graag, was eerst het voorstel maar het zou te laat worden omdat ik 's avonds niet te laat thuis kon komen wegens verplichtingen. Wat een onzalig woord ... 'verplichtingen'. Bijna 2 maand lang was dat woord uit mijn woordenboek verdwenen :-) . En nu staat dat er, verdorie nog aan toe, opeens terug in. Maar goed, iets dichter een bestemming gezocht en de keuze viel op Ravels. 

GPX file Ravels 23,3 km

Aansluitend op de eerder gelopen landlopersroute vond ik en mijn 3 stapmaten, de Ronny, de Catsjoe en den Angelo dat een prima alternatief. Tja er is een nummer 3 bijgekomen. Hoe meer zielen hoe meer vreugde. De Ronny heeft tijdens mijn afwezigheid onze nieuwe stapmaat ingewijd in het kaart- en GPS gebruik zodat hij meteen mee is wat betreft de mogelijkheden om routes en tracks naar eigen believen op te maken. Eens die microbe in je lijf zit ... hoe krijg je ze er nog uit ?
Om 8 uur was ik al bij de Ronny. Op 10 meter van zijn deur kon ik de Catsjoe al horen blaffen. Hoe die beesten dat aanvoelen is me een raadsel. Wat voor een uitbundig weerzien met dat beestje was me dat zeg ! Ik werd bijna opgefret van contentement. Het beesteke was door het dolle heen. Opspringen, likjes, ronddraaien, op de duur wist ze met haar eigen geen blijf meer. Ze week gene seconde van me af. De Ronny was ondertussen den Angelo aan de statie van Hemiksem gaan oppikken, ik kon met Lieve een taske koffie drinken in afwachting. Eventjes over de camino geklapt, de Ronny was er ondertussen terug en vulde daarbij nog een thermoske met wat rode wijn, kwestie van niks te kort te komen tijdens het openluchtschof. Kort daarna zijn we opgestapt.
Aan het kanaal Dessel - Schoten heb ik mijn karretje geparkeerd. Een stukje langs het kanaal gelopen om dan direct de Baalse Hei in te duikelen. Ook weeral een prachtig natuurgebied. Mooie dreven in hun prachtige herfskleuren. De bergen afgevallen bladeren, de vergankelijkheid van alle leven duidend, als een puzzel uitgestrooid op de bodem. Het weer viel nog geweldig mee. Eerst voor in de namiddag werd er regen verwacht. Onderweg viel den Angelo zijne frank. We waren vergeten om broodjes te kopen voor de picknick. dan maar een ommetje gelopen van een goeie 3 kilometer tot in Turnhout waar een bakker gevestigd onder de naam 'Het verloren Brood' het manco kon aanvullen. Eerst aperitieven in het Veldekenshof met een goeie Kannunik, een Kasteelbier en een onvervalste Geuze van 37,5 cl. Prima aanloop voor de openluchttafel. Hotdogs met zuurkool, rookworst, American Saucisse en spek. Bijgesausd met een glazeke rode wijn. Lang naar dit momentje uitgekeken. Op mijn camino waren het graanrepen, een chorizoworst of een donut al naargelang het aanbod van de lokale middenstand onderweg. Dit alles doorgespoeld met een klets water uit de camelbag. Toch was dit ook genieten ... in alle vrijheid.
Terug op pad langs de Dombergheide en voor het fotorepertoire gezorgd. De grijze regenwolken wolken pakten al vlug bijeen en er kwam een stevig wind opzetten. Nog juist op tijd de regenkledij aangetrokken want de hemelsluizen werden opengezet. Den Angelo kwam tot de conclusie dat een regenbroek geen overbodige luxe is. Ocharme toch, doorweekt tot in zijn bottienen. En forgeant on devient forgeron zegt een Frans spreekwoord.  Zo een broek kan hij op zijn kerstlijstje zetten :-).
Tijdens de regenbui zijn we nog even gaan schuilen in een Turkse moskee in aanbouw. De Turkse bouwheer, een gast van een jaar of 30 was zo vriendelijk ons uit te nodigen om te komen schuilen in de bouwwerf. Een hele uitleg over zijn bouwplannen en zijn opzet werden ons deel. Van deur tot deur ging hij in het Limburgse bij Turkse gezinnen aankloppen om geld in te zamelen voor zijn project. Nog succesvol op de koop toe naar zijnen uitleg te oordelen.
Na het hevigste van de regenbui waren we vlug terug aan mijn karretje. 3 verzopen kiekens en een hond. De dag zat er op. Weeral een stapdagje rijker. Den Angelo,de Ronny en de Catsjoe werden keurig afgezet aan hun stulpje en het varkentje met de lange snuit kwam aangelopen. Het vertellingske is uit.

Naar fotoalbum : Album Ravels