Pagina's

dinsdag 20 december 2016

Van Ninove naar Geraardsbergen.

Zo, vandaag werd het een wandelingetje solo slim. De Ronny zat nog steeds geplaagd met zijn verschot in zijne rug, den Angelo schreef dat hij was gemuteerd naar een schildersezel aangezien hij nog heel zijn kot moest geverfd krijgen voor Kerstmis, op straffe van, en de andere maten hadden nu in de eindejaarsperiode een te drukke agenda. Dan maar alleen op stap. Rond 12 uur stapte ik af in Ninove. Een meer dan 2 uur durende treinreis over Gent, Aalst, Denderleeuw en zo naar Ninove. Bijna gans Vlaanderen doorkruist.


Het weer zat mee, droge vrieskou 's morgens en overdag zou het droog blijven onder een blauwe hemel. Wat zou je nog meer willen verlangen ? Daags tevoren nog vlug het trajectje van een twintigtal kilometertjes ineengeflanst en hop ik kon starten. In Ninove stond er de markt. Gans de binnenstad stond vol kraampjes en met een klein omweggetje in te lassen kon die markt er wel mee tussengenomen worden. Eens de stad uit wees het kompas richting Eichem en Appelterre uit. Over verharde landwegeltjes in een lichtheuvelend landschap ging het wreed goed vooruit. Gans de omgeving, gehuld in een winterkleedje straalde een diepe rust uit. Ideaal voor een goede mindset. In Appelterre moest een standbeeld van een tabaksplanter je eraan laten herinneren dat in vroegere jaren de tabaksteelt er in de streek welig floreerde. Deze kwam tot bloei in de 19de eeuw. Niks is eeuwig en nu zou er nog slechts één tabaksteler actief zijn in de ganse regio. Het is de firma Torrekens die er de zwanenzang voor haar rekening neemt. Vanuit Appelterre ging het richting Voorde uit en vandaar naar Idegem dat al deel uitmaakt van het grondgebied van Geraardsbergen. Tijd voor een pintje. Een gezellig kroegske genaamd 'Het Gemeentehuis' was al open. Met een tripeltje Westmalle kon de conversatie beginnen. Een thema dat daar in de contreien erg nauw aan het hart ligt is de Ronde van Vlaanderen. Dat deze in 2017 start in Antwerpen is dan ook de reinste ketterij voor de lokale bevolking aldaar. Roger de kroegbaas bleek zijn carrière ook bij den RTT aangevat te hebben. Als depechendrager (telegrambesteller) was hij gestart in Brussel. Na 2 jaar Rap Terug Thuis of Rap Tegen den Toog, vul zelf maar in, koos hij voor een loopbaan bij de Spoorwegen. Nen aangename mens. Zijn dochter had naast zijn kroegje een gezellig eethuisje. Een flyerke met haar kerstmenuutjes aan zeer democratische prijzen kreeg ik ter informatie mee. Ook was het geen enkel probleem dat ik enkele fotootjes mocht nemen van zijn interieur in kerstoutfit. De link naar de spoorwegen was niet ver weg. Een modelspoorbaantje, verlichte huizekes en allerlei sfeerbrengende miniatuurkes fleurden zijn kroegje op. Café 'Het Gemeentehuis' was een welgekomen verstrooiing op deze wandeling. Er moest nog wat verder gestapt worden. Langs de Denderoever naar Geraardsbergen via Zandbergen en Schendelbeke vielen er nog enkele paaltjes gewandeld te worden. Het begon al te donkeren. Nog een paar fikse hellingen door een bos vielen er af te werken vooraleer ik in Geraardsbergen was. M'n lampje deed dienst daar in het pikkedonkere van dat bos. Aangekomen in de stad baadde deze net zoals het kroegje van Roger in de kerstsfeer. Bakens met neonlichten langs de Dender, kerstmannen en -bomen bij de vleet. Gezellige aanblik. Op een marktje werd er een wake gehouden voor de slachtoffers van Allepo. Wat een schrijnend contrast toch met onze leefwereld. De statie was niet ver meer en rond een uur of halfzeven kon ik vertrekken. Terug meer dan 2 uur sporen naar huis. Een hele onderneming om maar 70 km te overbruggen. Ik zal de terugrit niet rap vergeten. Op de trein naar Gent werd ik verdomme onwel. Geen idee waarom maar 't was precies een griepaanval. Zo wit als een laken, bibberen, mijn maag die 100 kilo leek te wegen ... ik kon nog net de toiletten bereiken op de trein. Een genante bedoening werd het in de trein. Op het einde van de rit vroeg de kaartjesknipper me nog of dat ik van de mattetaarten van Geeraardsbergen had geproefd. M'n maag sloeg opnieuw tilt.

Desondanks dat kleine ongemakje werd het toch een mooie stapdag. Alleen is maar alleen en dat vertaald zich in een kort verslagje maar dat mag ook al wel eens. Volgend jaar kunnen we weer plannen maken om er tesamen op uit te trekken. Er zijn nog bestemmingen in overvloed.  Er rest me nu nog enkel mijn kerstwensen te brengen aan al mijn bloglezers. Voor ieder onder jullie een fijne eidejaarsperiode. Moge het nieuwe jaar aan elkeen vreugde, geluk, gezondheid en voorspoed brengen. Alsook voor al hun beminden en geliefden.



Created with flickr slideshow.

donderdag 15 december 2016

St Job - La Hulpe en Gastuche - Heverlee


Twee keer een wandeling overgeslagen en naar verluidt waren het er hele mooie. Voor donderdag 8 dec had ik een lijnwandelingetje uitgestippeld in het Zoniënwoud tussen St. Job en La Hulpe. Voorlopig was er nog niks aan de hand maar autopech strooide het spreekwoordelijke roet in het eten. Onderweg naar de statie gaf mijn kar, op weg naar de wandelafspraak, de al even spreekwoordelijke pijp aan Maarten.
Wat nu gezongen ? Zoiets komt altijd ongelegen. Afblazen bleek de enige optie. Jammer want den Angelo en de Marc konden er nog eens bij zijn. Deze keer zat den Hugo zijn kalender vol tot het einde van het jaar en hij zal maar eerst in het nieuwe jaar de draad weer kunnen opnemen. Goed nieuws ook van zijnentwege want onze Peregrinus bereidt zich voor op een nieuwe voettocht. Van Temse uit zoekt hij naar de Zwarte Madonna van Czestochowa in Polen te tenen. Een voor ons minder bekend bedevaartsoord maar ginderachter staat het hoger aangeschreven dan Lourdes in Frankrijk. Wreed katholiek die Polen.



Wow, knap zene. Droog gewogen een 1200 km maar dat zal wel rond de 1500 km draaien. Voor de wiskundefanaten : De afstand in vogelvlucht maal wortel twee is doorgaans een goeie richtlijn.


Mijnen hoed gaat er ook af voor de Ronny. Die gaat ook het avontuur wagen. In april of mei vertrekt hij vanuit Frankrijk, een paar 100 km voor de Pyrenëen, naar Compostela. Hij start in Aire sur l'Adour ter hoogte van Dax in Frans Baskenland. Onvoorstelbaar, eens die wandelmicroob je te pakken heeft ben je vertrokken. Daar bestaan geen medicijnen tegen. Wandelen en stappen, je verdwalen in tijd en schepping, daar draait het immers om en om even een zinnetje uit Ria Bruggen haar bijdrage in De Pelgrim aan te halen : Schoonheid en aandacht voor het moment verlost je van tijd en loost de rommelgedachten uit je denken. Zoiets bereik je enkel op een solo voettocht. Ik ga met hem mee naar de pelgrimswijding in Mechelen.
Goed, met z'n drieën en de Catsjoe hebben ze het Zoniënwoud van Noord-West naar Zuid-Oost  doorkruist. Een twintigtal kilometertjes en uit hun recensies bleek dat het een fijne trip is geworden. Ziehier de Ronny zijn relaas : 


We waren met de drie musketiers op pad, Marc, Michel, en dan ik met de Catsjoe.
Een korte opsomming van de feiten,... giet jij ze maar in volzinnen want je wou het op je blog zetten hé ? Trein in Berchem 6 min vertraging, deze trein zat al overvol in Essen en was veel te kort. Een sardienendoos. Dit was blijkbaar al de ganse week zo. Trein in Brussel naar St Job, was ok. Trein La Hulpe - Brussel lichte vertraging. Trein in Brussel, afgeschaft. De volgende trein was een boemel. Marc verloor daardoor zijn aansluiting in Centraal. Ik weet niet wanneer hij thuis was. Je hebt me gisterenavond nog verteld dat je de wandeling zelf heb uitgetekend. De wandeling was prachtig. Jammer dat je er niet bij was. Ze was veel mooier dan onze eerste wandeling in het Zoniënwoud. Aangekomen in Sint Job direct een koffieke gaan drinken bij een inlandse schone in het plaatselijk cafeeke dicht bij het station. En dan op pad, vrijwel onmiddellijk het bos in. Na een uurke heeft de Marc zijn supersonisch kookfornuis bovengehaald en ne glühwein gemaakt. Eén probleem, Michelangelo had isolerende bekers bij waardoor ik de warmte niet voelde, mijn bak... verbrand. Een eindje verder bokes opgegeten aan een kapelleke. En dan weer op pad tot in het opengestelde park met het prachtige kasteel van de heer Solvay. De laatste 2.3 km door de rustige straten gelopen van La Hulpe. Daar aangekomen nog een lekkere pint gedronken, en, we kregen er nog olijfjes, kaas en saucissen bij zoals zo dikwijls in de Walen. Terug de trein op. 

Tja de trein, het is altijd een beetje  reizen. Hopelijk wordt het beter nu er een pralienenmadam er de grote baas is geworden. Ik wens haar van harte veel succes want het zal verdorie nodig zijn begot. 
Jammer dat ik forfait moest geven voor deze uitstap maar de Ronny heeft me ook nog de fotokes doorgestuurd.  Ik zal ze maar op mijn blog zetten. Al was het maar om de continuïteit te bewaren en mijn pelgrimsvriendin Arlette uit Lyon te plezieren. Ze kijkt er steeds naar uit. J'aime bien les photos de ton Pays, schrijft ze de schat. 



Created with flickr slideshow.



                                                   Alles wat ademt - Rob de Nijs

En zo verging het ook op de 2de trip van donderdag 15 dec. Kar nog niet hersteld en wat last minute bekommernissen staken nog extra wat stokken in de wielen. Den Angelo en de Marc zijn er alleen op uitgetrokken. Van Gastuche in Waals Brabant naar Heverlee in Vlaams Brabant. Time out even voor de Ronny want die zat met een verschot in zijne rug. Ondertussen heeft de Marc een verslagje uitgebracht en gemakshalve doe ik een beroep op de copy paste truuk. Hierzie, dit heeft hij gemeld :


Dag Ronny en stapgenoten,
't Was donderdag een fijn dagje, goed weer, goed gezelschap (Michel staat in copy) en een prachtige omgeving. Het Meerdaalwoud en Heverleebos moeten zeker niet onderdoen voor het Zoniënwoud van vorige week. Smalle bospaden langs de Dyle en veldwegen langs de Chemin de la Malaise leiden ons naar Pecrot. Bekend geworden van zijn treinramp, voor ons een rustpause in het plaatselijk cafe voor een koffeke en een tripeltje. Door een lokale Catsjoe op korte beentjes werden we heel enthousiast onthaald, ’t was misschien al wel een tijdje geleden dat er nog goe volk over de vloer was geweest ? Verder liep de wandeling vooral langs beukendreven op en af, gewoon prachtig ook al was het geluid van wegverkeer ook hier regelmatig in de verte te horen. Om half vier waren we al in Heverlee, vlug nog ne tripel Arend en de trein op. Moe maar voldaan en op tijd thuis om lang onderuit tot rust te komen. Er mogen nog zo’n dagen komen. Ik stuur via wetransfer nog wat fotootjes door en ik hoop jullie volgende week weer te zien. Groetjes, Marc



Zo,tot daar. Ik zal zijn fotokes hier ook bij zetten zie ! Ik ga meteen al een nieuw tripke ineensteken. 't Zal nu dinsdag worden. De rest van de week heb ik ons Stafke op bezoek en moet ik er op letten. Alhoewel hij al zijn rugzakske heeft om mee te gaan, hij is nog een ietske te klein daarvoor. Nog een beetje geduld grootvader ! Eerst nog leren kruipen, zo wist het venteke me te brabbelen. Alleen opa's kunnen dat gebrabbel verstaan.


Created with flickr slideshow.



vrijdag 2 december 2016

Oudenaarde, de parel in de Vlaamse Ardennen

En we zijn er nog maar eens op uit getrokken. Een toertje in onze Vlaamse Ardennen rond Oudenaarde lag al een tijdje onder het stof en oogde verleidelijk. In Beveren stapten ik en den Hugo op het ijzeren paard, de Ronny en de Catsjoe zaten er al op. Eureka, de treinen waren stipt deze keer maar in Gent was het bijna een uur wachten op de aansluiting met Oudenaarde. Een koffieke bij den Baziel aan de overkant van de statie was bijgevolg gepermiteerd. Je wordt daar enorm goed gesoigneerd. Het 'Potse kaffe en een koewkske' wordt er vriendelijk geserveerd op een zilveren plateauke, geflankeerd door een toef slagroom en een borreltje advokaat. De Catsjoe deelde met een snoepke mee in de service. Vakwerk  !


Rond halfelf lag Oudenaarde aan onze bottienen. Mooi open weer, dat beloofde een heel mooie dag te worden. Stappen richting markt werd de prelude, waarbij we al direct 500 meter van het uitgestippelde spoor afdwaalden. Al van in het begin zaten we dus helemaal uit koers. Weinig volk op het marktje aan het Tacambaroplein. Het standbeeld met de liggende Mexicaanse madam lag er ietwat lusteloos bij. Dit standbeeld werd opgericht ter nagedachtenis van enkele tientallen Oudenaardse vrijwilligers die omkwamen in het Mexicaanse avontuur van Maximiliaan van Habsburg en Charlotte van België in de periode tussen 1863-1867. Tussen 7 april 1865 en 11 april 1865 vocht het Belgisch Legioen in Tacámbaro de Slag van Tacambaro. Deze helden liggen zoals vele anderen steeds op het kerkhof. Maar we wandelen verder.
De Donkvijver van Oudenaarde werd het volgende waypoint. Het wandelpad rond de vijver is meer dan 2,6 km lang en is aangelegd in gestabiliseerde dolomiet. Het traject is zeer afwisselend aangelegd, gaat op en neer en biedt op bepaalde plaatsen prachtige zichten op de eerste heuvels van de Vlaamse Ardennen.
Hoog tijd voor het aperitief. Daar aan die Donkvijver bevindt zich een prachtige uitvalsbasis voor recreanten van alle slag : 'The Outsider', een natuursportorganisatie. Het loont de moeite om even op hun website te gaan loeren. Het aanbod aan activiteiten is enorm. Kajaktochten, avonturentocht, klimwanden, een moerasparcours enz ... Het is er ideaal om er eens naar toe te trekken met een jonge kroost. Kijk maar eens : The outsider

Een bankje vlak aan de oever kwam van pas om het aperitief te nemen. Het ochtendlijke borreltje Elixir d' Anvers op de trein kon je nauwelijks een aperitiefje noemen. De Catsjoe liep er al naartoe, deels omdat zo'n bankje naar gewoonte wel wat te bieden heeft en deels omdat er daar een ander hondeke paradeerde. Dit hondeke behoorde toe aan een dame die er van een wandelingeske genoot. Een fleske cava kwam er aan te pas en op onze uitnodiging wilde Natasja, want zo heette deze dame, wel eens meeklinken. Hoe sympathiek ! Een tof gesprek ontbond zich. Natasja hield ook van wandelen en outdoor avontuur. Ook haar ouders deelden deze passie. Geboeid luisterden we naar haar verhalen over jungletochten in Borneo en Indonesië. De beestjes, de hitte, de confrontatie met de locals, het klikte meteen. De interesse was wederzijds wanneer onze lange afstandstochten werden bijgelicht. Niet zo merkwaardig meer voor ons maar uit haar verhaal konden we toch opmaken dat even teruggrijpen naar de basics van het leven je een totaal andere kijk geeft op de mensen die het gevoel van geslaagd en gelukkig door het leven te gaan laten afhangen van luxe, comfort en materieel bezit. Situeer dit in een veeleisende en op prestatiegerichte maatschappij en het mag je niet meer verwonderen dat burn-outs in opmars zijn. Natasja was een madam naar ons hart. Haar ouders had ze een Garmin wandelgps kado gedaan en bij het gebruik ervan stelde ze zich nog wat vragen. De Ronny ging haar wat documentatie bezorgen. Prachtig zulke ontmoetingen, niet ? Ik schonk de cavaglaasjes, euh plastieken bekers, nog eens vol ! Santé !

Opnieuw waren we een kleine kilometer uit koers geraakt daar aan het aperitiefke en bijgevolg moesten we dit stuk teruglopen om richting Leupegem te kiezen en van daaruit via het scheldejaagpad naar Edelare te pikkelen. Ondertussen had de strakblauwe hemel zich verkleedt en een donkergrijs regenpak aangetrokken. Het bleef echter bij dreigementen en verder bleef het de ganse dag droog. Het is een mooie streek om te wandelen. Veel onverharde paden en volop tussen het groen met in de verte de steeds terugkerende contouren van de Sint Walburgakerk van Oudenaarde. Je loopt daar immers in de Vlaamse Ardennen en het heuvelende landschap biedt je er de magnifiekste panoramas. 
Veel gelachen en gegrapt onderweg en zo vliegt de tijd vooruit. In Edelare aangekomen was het schaftuur al ruim overschreden. Daar werden de bokes en voor Catsjoe de kiekepoten bovengehaald. Lang hebben we het daar niet getrokken want de Catsjoe kreeg het koud. Maar de Ronny deed haar haar splinternieuwe frakske aan en we konden verder. Naar het Ename bos. Onderweg, de ganse wandeling lang werd je geconfronteerd met het edele ambacht van streekgebonden bierbrouwen. Deze streek voert het brouwersambacht zeer hoog in het vaandel. Uitgestippelde bierbrouwerswandelingen, artisanale brouwerijtjes, wereldvermaarde brouwsels zoals De Grael Triverius, Sloeber, Smiske, Kwaremont en nog zo vele andere worden er via bordjes en plakkaten geroemd. De beroemde Vlaamse kunstschilder uit de barokperiode Adriaen Brouwer, aldaar in Oudenaarde geboren, verleende zijn naam aan een brouwsel van dit gerstenat. En niet te vergeten de 'Ename', een bier gebrouwen in het gelijknamige dorp dat vervolgens in de wandeling aan bod kwam is een kwalitatieve hoogvlieger. Daar moest van geproefd worden. Een bord met het opschrift 'Meester bierschenker' sierde de gevel van café Rimalin. De Ronny, niet om een leuke intro verlegen, begroette de waardin en drukte zijn verwondering uit haar zeggende dat het opschrift 'bierschenkster' gepaster zou klinken. 'Als het oe ni aanstoat' repliceerde ze venijnig en met veel tegenzin tapte ze onze Enames. De Ronny probeerde de situatie nog een beetje bij te sturen zonder veel gevolg. Kort daarop werd hij het slachtoffer van een lachkramp, waarna dit misantroop schepsel zich voor haar tv zette om naar Samson en Gert te kijken. Wat een chagrijn zeg. Haar koffiehandelaar die kwam ontvangen kreeg het deksel op zijn neus omdat hij verlof had genomen op zijn normale weekse leveringsdag. Volgens hem zat ze aan de pilletjes ofwel was ze straalbezopen. 'Das den ierste kiere da ze zu stout is tegen mij' vertrouwde hij ons toe. Weg daar, ik heb iets tegen onvriendelijke mensen. Wie niet ?

Nog een paar kilometers scheidden ons van het station. 't Werd al donker. Die waren zo gestapt. Pech, onze trein reed juist het station buiten. Een uur wachten op de volgende met andere woorden. Een mooi excuus om aan de overkant eens van een Kwaremont te gaan proeven. Heerlijk vocht. Ik vermoed dat mijn bloglezers stilletjesaan moeten gaan denken dat 'Een kroegentocht door Vlaanderen' een meer gepaste titel voor mijn blog zou zijn. Nee hoor, ik lever gewoon mijn bijdrage tot het instandhouden van onze pas verworven status geschonken door de UNESCO. Deze erkent onze biercultuur als immaterieel cultuur erfgoed. Een beetje chauvinisme mag wel hé ! 
De volgende wandeluitstap krijgt al vorm. Deze wandeluitstap werd weeral een gedenkwaardige belevenis samen met de maten. Laat er zo nog maar vele van die dagen komen. En voor de dagen er tussenin geldt : Sing c'est la vie 😋 !


                                                   Sing c'est la vie - Sonny & Cher




Created with flickr slideshow.

zaterdag 26 november 2016

Een mini citytrippeke in Rotterdam

Het was weeral een poosje geleden dat we onze Dordrechtse vrienden Rien en Els hadden gezien en dit weekend is het er dan uiteindelijk van gekomen. Hartelijk weerzien natuurlijk en voor zaterdag lag er een bezoekje aan Rotterdam in het verschiet. De avond vooraf werd er bij een gezellig dineetje nog wat bijgekletst. Dordrecht ligt op amper 20 kilometertjes van Rotterdam. Vanuit Dordrecht kan je er zelfs met een watertaxi naar toe maar dit zou een vrij kostelijke zaak geworden zijn. Daar had je bijgevolg niets aan. Na amper een klein halfuurtje bollen kon Rien zijn wagentje kwijt in de parking onderaan de alom bekende markthal van Rotterdam. Een gigantisch bouwwerk. Het is een woon en winkelgebouw dat centraal een markthal overkoepelt. Naast een overdekte markt herbergt het complex 228 appartementen, 4600 vierkante meter winkelruimte en 1600 vierkante meter horeca. Het is een echte bezienswaardigheid. Kleurrijke standjes met allerlei delicatessen staan er in honderdvoud. De aangebouwde appartementen geven boogrond uitzicht op de marktvloer. Het loont echt de moeite om er een bezoekje te brengen. Bij de bouw ervan werden nog allerlei artefacten opgegraven die je nu nog kan bezichtigen via de roltrap naar het ondergrondse van de markthal.


Naar een historisch centrum moet je niet op zoek gaan in Rotterdam. Immers in de 2de wereldoorlog werd het helemaal met de grond gelijk gemaakt. Platgebombardeerd zoals Dresden in de 2de en Ieper in de 1ste wereldbrand.  Enkel de Grote of Sint Laurenskerk is het enige bouwwerk dat de bombardementen heeft overleefd. Ze staat er als enig curiosum dat nog kan getuigen over het bestaan van een middeleeuws stadcentrum aan de Rotte.
Na de markthal werd er een bezoekje gebracht aan een bouwwerk van gekantelde kubussen die als appartement woonst bieden aan, hoe zou je het verwoorden, ietwat extravagante bewoners. Binnenin de leefruimte werd ik een beetje bevangen door vertigo. Die scheve muren, daken en vensters bezorgden me een evenwichtverstorend en bevangend gevoel. Ik was een beetje verwonderd dat de vraagprijs voor zo een woonst tot 170.000 € bedroeg. Men zou me er nog geld bovenop mogen geven om daar te wonen, geen haar op mijne kop om dit zelfs nog maar te overwegen. Enkel en alleen hierom het bekijken waard.


Het is prachtig om kijken hoe het oude havengedeelte harmoniseert met de naoorloogse tot ontwikkeling gekomen stadsarchitectuur. Oude platbodems, aken en jollen liggen er vredig aan de kade en bepalen eigenlijk het stadspanorama. De skyline van Rotterdam is eveneens prachtig met die torenhoge bruggen en de silhouetten van majestueuze wolkenkrabbers. Gelukkig werden die meer aan de buitenrand van de stadskern opgetrokken.
Een bezoekje aan het maritiem museum stond eveneens op de bucket list. Na een lekker bakkie koffie, zoals de Hollanders het zo smakelijk kunnen uitdrukken, in een Caraïbisch koffiebarretje op de één of andere kaai zou dat bezoekje aan bod komen. De Caraïbische uitbaatster was één en al vrolijkheid bij de bediening. De koffie smaakte er zoveel te beter door.


Rotterdam mag zich dan wel met recht en reden de titel van grootste zeehaven ter wereld toeeigenen, hun maritiem museum moet ruimschoots onderdoen voor het Museum Aan de Stroom in onze koekestad. Interessant dat wel maar naar mijn gevoel werd er eerder een educatief programma voor schoolkinderen aangeboden in plaats van een historische schets over het ontstaan, de groei en de daarbijhorende nautische nering van deze havenstad. Enkele binnenschepen, zoals bvb een turfschip, een graanzuiger en een mammoetkraan konden bezocht worden wat beslist de moeite was. Verder kon je in het museum enkele mooie scheepsmaquettes bewonderen en metershoge schilderijen. En ook kon je je min of meer inleven bij het reilen en zeilen tijdens een atlantische overtocht op een passagiersschip. Een reconstructie van de 1ste klas hutten, een casino en een luxe restaurant zorgden daarvoor. Ook kon je videogetuigenissen beluisteren van eigenaars die je laten kennismaken met het leven op woonboten. Voor de kinderen was er een immense speelvloer ontworpen waarop de continenten en de wereldwijde vaarroutes stonden getekend. Dit tot doel de oorsprong en de verschillenden reiswegen te ontdekken van het voedsel dat op onze tafel komt. Een educatief kwisprogramma was hiervoor uitgewerkt. Koffie, rijst, thee, specerijen, bananen, appelsienen en dergelijke meer kwamen aan bod. Het werd al vlug laat en stilletjesaan keerden we terug naar de auto. Opletten daar in Rotterdam ! Wij zijn het helemaal niet gewoon dat er heuse fietspaden door de binnenstad lopen waarover de fietsers in volle vaart hun weg banen. In de markthal had er ondertussen een loepzuiver Rotterdams muziekbandje zich geïnstalleerd. Uit volle borst kweelden ze een stukje uit hun reportoire. "De Moordenaar" zo heette hun muzikale creatie. Ik kon hun Rotterdams dialect nauwelijks ontcijferen. Toch gezellig en het werd alleszins een boeiende uitstap. Kort en nee, helemaal geen wandeltrip maar toch een tripje dat het waard was om te vermelden in mijn blog. 


                                                      Eva Lind - Elisabethan Serenade
Om de dag af te sluiten werden we nog vergast op een tafel met echte Hollandse Boerenkost. Dit werd bij een vorig verzoek door onze vrienden beloofd.  Rien maakte voor ons Hollandse stamppot van boerenkool met rookworst en gestoofde runderlappen in een heerlijke jus. Saus met andere woorden. Boerenkool hadden we nog nooit geproefd en Annick dacht verdorie dat het spinazie was. Dat werd een lekkere kennismaking met de Hollandse keuken. Lang leve de internationale contacten. Bij een volgend tegenbezoekje staat de 'Zollegie' op het programma. Nog nooit van gehoord zei Els 😋 !  Bij de hint 'Apies kijke' viel de Rijksdaalder. Ze vond het prima en bijgevolg kunnen we daar weeral naar uitkijken.



Created with flickr slideshow.

donderdag 24 november 2016

West Vlaanderen. Tussen Beernem en Hertsvelde

De weergoden waren vandaag met het juiste been uit hun wolkenbedje gestapt en bezorgden mij, de Ronny en de Catsjoe een uitgelezen weertje voor een daguitstapje in het West-Vlaamse Beernem. De stapmaten Hugo, Angelo en de Marc hadden andere katten te geselen. Eéntje moet er de dans ontsprongen zijn en die werd ons dan ook gestuurd. Een volgende keer dan maar, er komen nog genoeg gelegenheden. Een gok op de trein om ons ten gepaste tijde op onze bestemming en terug te brengen draaide traditiegetrouw uit op een sisser. Om halftwaalf stapten we af in Beernem statie. Meer dan drie uur onderweg voor amper 80 km. Vertragingen, onverstaanbare omroepingen van perronwissels, kortom het gekende liedje. Met de velo van de Rien of Els zou je vlugger geweest zijn. Eigenlijk geen reden om je druk over te maken. In Beveren stapte m'n ex collega de Kim mee op te trein. Lang geleden nog gezien die knakker en ik was blij hem nog eens tegen het lijf te lopen. Hij spoorde mee tot in Gent vandaag om naar een teambuilding van zijn werk te gaan. Teambuilding ... vroeger gingen de werkmaten al eens samen een pintje drinken en volgens mij levert zoiets meer collegialiteit en arbeidsvreugde op dan al dat nieuwerwets gehannes. Toegegeven, vroeger geloofde ik ook in al die baanbrekende bedrijfsontwikkelingen. Tempora mutantur nos et mutamur in illis. Den Ovidius had overschot aan gelijk. De treinvertragingen gaven ons het voordeel om bij 'Den Bazil' aan de overkant van Gent St. Pieters nog samen met de Kim een lekker koffieke te gaan slurpen in afwachting van een verbinding naar Beernem. De Catsjoe vond dat dik ok want ondertussen weet zij al dat zo een tussenstop haar een gerookte kiekepoot en eventueel, lees maar meestal, nog een snoepke van de cafébazin oplevert. 


Halftwaalf dus en we konden uit onze startblokken schieten. Een klein stukje verharde weg bracht ons tot aan het psychiatrische zorgcentrum St. Amandus van Beernem. Den Hugo had ons gewaarschuwd dat er in de streek nog altijd een moordenaar rondsloop. Tussen 1915 en 1944 werden er in lijn de volgende heerschappen om het hoekje geholpen : Jonkheer Henri d' Udekem d'Acoz (waar hebben we die naam nog gehoord ?), de jachtwachter Camiel Dierickx, een René de Baene, een Hector de Sutter, een zekere Ernest van Poucke die meende de dader te kennen en tot slot Omer Van Haecke. Het mysterieuze rond deze moorden inspireerde liedjesschrijvers, schrijvers tot zelfs de makers van televisiereeksen. Tot een volledige opheldering van deze misdaden is het nooit gekomen aangezien er verbanden werden vermoed maar nooit konden worden aangetoond. Ik vermoed dat de dader ondertussen wel het tijdelijke met het eeuwige zal omgeruild hebben. Soit, we zaten al aan het psychiatrisch centrum. Een stukje dwars door het domein bracht ons tot aan het kerkhof waar de overleden broeders rustten die jarenlang de zorg voor de patiënten op zich hadden genomen. Indrukwekkend, net een soldatenkerkhof uit de 1ste wereldoorlog. Alle kruisjes netjes opgelijnd en de graven piekfijn onderhouden. Vanaf het centrum ging het richting Bulskampveld uit. Eeuwen geleden was deze regio een desolaat moeras en heidegebied. Door ontginning op het einde van de 18de eeuw trok de rust en de natuur de aandacht van rijke edellieden. Onder meer het geslacht Lippens waarvan de fontonten van een telg uit deze adellijke dynastie in m'n vorige bijdrage eventjes werden aangehaald. Hun imposante kastelen liggen nu nog verscholen in deze immense groene oase. Beernem, vroeger jaren Berneham komt van het Germaanse birnu, vertaald beer. De contouren van het modderrijke gebied had de vorm van een beer. Het is een prachtig wandelgebied nu. Bossen en nog eens bossen met ontelbare paadjes en beekjes waar je eindeloos in zou kunnen verdwalen. De hopen afgevallen bladeren zorgden voor een zacht tapijtje op de paadjes. De herfststorm van zondag laatsleden had er behoorlijk huisgehouden en vele bomen stonden er daardoor in hun wintertenueke. Naakt en in grillige vormen afgetekend voor het oog. Onderweg naar het kasteel Bulskampveld passeerden we een vogelopvangcentrum waar de Ronny zijn zoveelste wandeltrofee scoorde. Deze keer een houten plaat op maat uitgezaagd naar de beeltenis van een arend. Een klein stukje van de staart en de poten ontbraken maar zoiets kon volgens de Ronny gerepareerd worden. 'Die kan dienen voor mijne pergola te decoreren' luidde het motief om die vogel naar zijn rugzak te laten verhuizen. Ik vermoed dat hij de intentie heeft om zijne pergola op te waarderen naar het statuut van een museum . Aan het kasteel vonden we een picknicktafeltje dat al direct werd gekonfiskeerd om de schoofzak te kunnen aanspreken. Geen openluchtkeuken als het al zo vlug donker wordt. Daar kruipt te veel tijd in. Na 5 uur wordt het al behoorlijk donker en dan valt er nog weinig te ontdekken rondom je heen. Het einde van het bos kwam in zicht en daarmee viel er nog een kort stukje af te leggen tot aan de statie,. Zo meteen zou de wandellus haar eindpunt bereikt hebben ware het niet dat we duidelijk aan een fris pintje toe waren. Café de Sportvriend op enkele wandelstappen van de statie was open. Eureka, met een goeie Westmalle kon de prachtige wandeling afgesloten worden. We kregen daar al vlug gezelschap aan den toog. Nico, een stamgast nam plaats op een barkruk naast me. Hij knoopte meteen het gesprek aan nadat hij voorzien werd van een Jupilerke door de cafébazin. Even kreeg ik de indruk dat hij resident was van het hierboven vermelde zorgcentrum. Nico zorgde zelf voor de bevestiging. Sinds zijn 3de levensjaar werd hij geplaagd door schizofrenie. Met de nodige medicatie was het leven draaglijk voor hem. Ik en de Ronny vielen bijna van onze barkruk toen hij zijn arsenaal aan pillen in onze handen duwde. Munitie voor een hele week in een tupperwarebox ter grootte van een klein brood. Een doos voorzien van 7 schuifjes met verschillende vakjes waar allerlei gekleurde pilletjes en capsullekes in lagen. Per dag een schuif medicatie. Hij verklaarde zichzelf stabiel maar helemaal niet genezen. Hij had er zich bij neergelegd dat dit nooit het geval kon worden. Hij drukte zijn dankbaarheid uit dat hij goede opvang en ondersteuning vond in de geestelijke zorg. Ik vond het eerlijk gezegd een verrijkende kennismaking. Nog nooit eerder heb ik het gevoel gekend dat de toenaderingsdrempel tot iemand met een ernstige psychische aandoening zo laag was. Zo gewoon ook, het verraste me aangenaam.
Tijd om naar huis te keren. De dag zat er op. Op de trein huiswaarts zaten we in compagnie van een Letse vrouw met haar peuterdochtertje en een koppel toeristen uit Singapore. Deze laatsten waren zichtbaar bang van de Catsjoe maar het dochterke van die Letse madam had het duidelijk naar de zin. Grappig en het schaapke haar geluk kon helemaal niet meer op toen de Ronny haar zijn gevonden arend gaf om ermee te spelen. Plezant reizen zo met die interactie vind ik. Ik was zo in Beveren statie. Nog 5km te voet naar huis en mijn kilometertellerke is weeral met 30 paaltjes dikker geworden. Tot de volgende !


Created with flickr slideshow.

vrijdag 11 november 2016

Van een stadswandelingetje naar de Noordzee.

Door een onverwacht bezoekje van een pelgrimsvriendin uit Drenthe in Nederland stond er verleden week geen wandelingetje op stapel. Deze dame, Ria bij naam, heb ik verleden jaar ontmoet op de Via de la Plata onderweg naar Santiago de Compostela. Ook zij was gestart in Sevilla. Ik moet al zeker over de helft gezeten hebben toen ik haar voor het eerst tegenkwam en haar aansprak. Eindelijk kon ik nog eens een woordje Nederlands placeren en ik had er ineens een soulmate bij. Een lieve en fijne dame waarmee het leuk en boeiend converseren was. Samen met haar man Dick hadden ze een citytripje naar Gent gepland en zouden in het oprijden even langskomen en goeiedag komen zeggen. Van een verrassing gesproken ! Dalerveen in Drenthe waar ze wonen is toch direct een afstand van 300 km, dus waarom geen nachtje logeren ten huize Jan en aansluitend 's anderendaags een bezoekje aan onze koekestad regelen ? Ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven van geen bed aangeboden te hebben aan een pelgrimsmaatje. 

Anderszijds zou het jammer zijn om Antwerpen geen bezoekje te gunnen. Er is dan ook zoveel te zien wanneer je er nog nooit geweest bent. De St. Annatunnel, de Grote Markt met het stadhuis en de gildenhuizen, de Vrijdagmarkt met het Plantijnmuseum, het Mas, de stadsfeestzaal, Onze Lieve Vrouwentoren, de Boerentoren zijnde de eerste skyscraper van Europa en noem maar op. We hebben er bijna een ganse dag aan besteed. 


Hun bezoekje deed me ontzettend veel plezier en ik heb er zelfs een mooi aandenken aan overgehouden. Een zelfgemaakt schilderijtje viel me te beurt. Tot ziens beste mensen ! 
Een paar fotokes van onze mooie stad mogen er even bij. Enkele heb ik gepikt op de site  www.allesoverantwerpen.nl  . Met hun link te vermelden schend ik hun copyright niet, waarschuwen ze. Sympathiek maar evengoed toch straf. Welk recht heeft iemand om een beeld te claimen van collectief erfgoed ? Behoort dat recht de ontwerper ervan niet toe ? Maar ik ben aan het zagen en ik moet nog naar het 'Zeitje'. Je inlaten met negativisme is mijn inziens een te verwerpen levenshouding. 

Deze week geen grote opkomst voor de wandeloefening. Samen met den Hugo kozen we voor Knokke. De badplaats bij voorkeur waar de financieel begenadigde burger terecht kan om zijn welstand rijkelijk te etaleren onder zijns gelijken . In tegenstelling tot de vorige keer gaf Knokke nu een desolate indruk. Geen toeristen meer, geen 'Parlez de Français'-klanken op de zeedijk, gesloten winkelpanden op de wandeldijk, neergelaten rolluiken aan menige villa's en appartementen, op enkele gemeentewerklui na liep er geen kat op het strand en vooral het miezerige regenweer spande de kroon voor dit aan winterslaap toezijnd reeds indommelende kuststadje. Ik meende al dorp te schrijven maar daar zou de burgemeester, onze weledelgeboren heer Graaf Leopold Lippens, helemaal niet mee kunnen lachen. Zijn debâcle aangaande de ongewenste frigoboxtoeristen in zijn kuststad zindert nog steeds na en ... niet om een baude uitspraak verlegen lanceerde hij onlangs een oproep om illegale migranten op te sluiten in kampen zoals Guantanamo maar dan zonder hen te folteren (bron wikipedia) . Hoe nobel toch dat blauwe bloed !

De weersvoorspelling loog er niet om. Een actieve regenzone zou vanuit Frankrijk ons landje binnentrekken. De ganse dag hield het niet op en je mag je er nog zo op voorzien, een verzopen kieken ben je sowieso aan het einde van de dag. Maar wat regen schrikte ons in 't geheel niet af. Vanaf het station naar de zeedijk gestapt en van daaruit de kustlijn gevolgd tot in Knokke Zoute van waaruit je Cadzand kon zien. Goed voor een kilometertje of 3. Hier en daar een eenzame jogger kwam je tegen en verder korporaal niemand. Aan de mistige horizon vervaagden de silhouetten van reuzetankers die naar Zeebrugge opstoomden. Een donkergrijze zeespiegel, een vlucht ganzen op doortrek, een eenzame meeuw .... desolaat. De grauwe lucht dwong het landschap naar een lethargische toestand. Deze teneergeslagenheid gold evenzeer voor de mensen. Veel lachende gezichten zijn we niet tegengekomen. Via een recht pad door de Groenpleinduinen ging het richting 'Het Zwin' uit. Een stel arbeiders van Natuur en Bos hielden zich onledig met het bladblazen van een modderig pad waar er helemaal geen bladeren op lagen. Naaldbomen en duingrassen maken hier immers de vegetatie uit  Na het volgen van een ruiterpad door het mulle zand van de Zwinduinen hebben we onder de pergola van het nieuwe toegangsgebouw van het Zwinreservaat de schoofzak bovengehaald. Den Hugo had in een fleske La Trappe, Hollandse trappist voorzien. Toch wel fris daar op dat terras en buiten de compagnie van enkele eenden zaten we daar helemaal alleen. Na het schof zou het de bedoeling geweest zijn om naar Retranchement in Nederland af te zakken. Helaas, de toegang tot de internationale kanaaldijk was niet mogelijk. Het was één gigantische werf geworden waar grondwerken werden uitgevoerd. Bulldozers en laadbakken reden af en aan op het terrein. Zelfs met de fiets was het meer dan een halfuur rondrijden. Langs de dijk zou je er met de velo maar een tiental minuutjes overdoen om tot in Retranchement te geraken. En maar blijven regenen, het stopte niet. Als alternatief kozen we om in een bocht rond retranchement te stappen en zo naar het koningsbos in Knokke te tenen. Het verraste ons dat het er in dat bos toch erg heuvelachtig aan toe ging. Waarschijnlijk is het ontstaan op grote landduinen. Het oorspronkelijke toerke van 24 km werd hierdoor met een kleine 4 km ingekort. Een goed pintje zou smaken. Terug in Knokke aangekomen moest daar werk van gemaakt worden. Kletsnat doken we de kroeg in. Een Stella voor den Hugo en de raad indachtig van een Palm-meesterbrouwer op rust, een Cornet voor de Jan. Die vakman hebben we ooit eens ontmoet op een wandeling in Grimbergen. Lekker spul en den Hugo had nog een smakelijk stukske chokoladecake bij. In de kroeg zat er een stel maten met de kaarten te spelen. Gefascineerd door hun spel heeft den Hugo nog geprobeerd me de finesse van het kaartspel bij te brengen. Tevergeefs, kaarten heb ik nooit gekund en het lukt me nog steeds niet de strategie en de geheimen ervan te doorgronden. 't Zal er nooit meer van komen vrees ik.
Het begon ondertussen al flink te donkeren en dus werd het stilletjesaan tijd om huiswaarts te keren. Nog een goeie 500 meter waren we van het NMBS-station verwijderd waar den Hugo zijn kar had gestald. Die waren zo gestapt en we konden terug naar huis. Een fikse wandeling gezegend met een ganse dag regen en we hebben weeral iets om te onthouden zie. Tof, ondanks het gestage hemelwater verkies ik dit boven een dag in een zetel voor de kijkbuis te hangen. Eén van de volgende keren kan den Angelo nog eens mee. Met zijn nieuwe job valt het hem nogal moeilijk om à la minute een dagje verlof te nemen. Hij heeft al zijn verlofdagen op voorhand gepland zie en kan één van de volgende uitstappen mee. Hij is ons nog een uitvoerig rapport verschuldigd over de Escapardenne trail die hij samen met zijn schoonbroer, de Marc, onlangs heeft uitgestapt.        


Created with flickr slideshow.

woensdag 26 oktober 2016

Eindelijk, de Makkegemse bossen en Scheldevallei


Jaja, het is er dan toch nog van gekomen ! Het toerke in de Oost-Vlaamse scheldevallei. Met de trein tot in Moortsele en met een grote boog westwaarts over Bottelare, Oud Munte, Schelderode, Merelbeke naar Melle station, het eindpunt. Goed voor 25 paaltjes stapwerk in een prachtig herfstdecor. In Sint Niklaas de trein genomen en daar samen met den Hugo op de wagon gesprongen waar de Ronny en de Catsjoe reeds in Berchem hadden plaatsgenomen. Een vlotte treinreis want alle treinen reden min of meer stipt. De Catsjoe zorgde weer voor wat klap onderweg. De treinbegeleidster, een madammeke vooraan in de 30 schat ik, heeft ons bijna het ganse traject compagnie gehouden. Zo leerden we eens kennismaken met het beroep van conducteur. Vreemd, je staat er nauwelijks bij stil, maar ook deze mensen worden van minuut tot minuut gemonitord door big brother. Met een gps in hun valideringsmachientje worden ze gevolgd. Onzichtbare cameras, verstopt in de digitale informatieborden in de wagons, kunnen hun doen en laten volgen. Informatie wordt uitgelezen uit hun scantoestelletje en gegoten in statistieken. Aantal controles, conflicten met vervallen abonnementen en niet aangerekende boetes, aanmeldingen op seinposten en ga maar door .... pfffft, 't deed me denken aan mijn vroegere werk. Het adagio 'Meten is weten' wordt bij de NMBS ook onderschreven. Freude am Arbeit is er voor deze mensen ook niet meer bij. Dit zal zich zeker later vertalen naar een hoop ziekteverlet. Maar goed, het zal wel overal zo zijn. 

Om halfelf konden we er aan beginnen. Eens het dorp uit zaten we volop op den 'boerenbuiten'. Mooie paadjes tussendoor de licht heuvelende velden moesten ons tot aan het Makkegembos brengen. Onderweg daar naartoe brachten nette informatieborden je op de hoogte van het wel en wee van de destijdse boerenbevolking. St. Pietersvuur, weerwolven (de horrorclowns van toen), spoken, snijpaarden in de Driesbeekvallei, dorsvlegels, masteluinbrood ... als je er even de tijd voor neemt om die borden te lezen dan kom je het allemaal te weten. Boeiend is het wat mij betreft zeker. 
't Liep al tegen de middag aan en den beer begon te grommen. Een picknicktafeltje iets verder in de wei zou uitstekend van pas gekomen zijn ware het niet dat een buurtbewoner er ons op attent maakte dat het privé-eigendom was en dat de eigenaar ervan gene gemakkelijke was. " Tè ne roare veugel, meniere es prefesser en madamme es n doktoore ". Een sappig dialect dat Gents.
Dan maar doorlopen naar het Makkegembos. Daar zouden we wel een tafeltje vinden. Navraag bij een parkwachter van Natuur en Bos, de Ronny dacht eerst dat het een boswachter was en lijnde vlug de Catsjoe aan, leverde niet veel op. Hij wist nergens een tafel staan. Dan maar verder stappen. Ik denk dat die parkwachter zijn bos niet kende. Een paar honderd meter verder vonden we een prachtig plaatske. Drie grote boomstammen, omgebouwd tot zitbanken lagen in een halve cirkel op een open bosplekje. Ideaal voor de picknick. De Ronny had ons ossestaart beloofd maar die was ondertussen in een konijn veranderd. Den beenhouwer zat zonder was het excuus. Den Hugo had dubbele trappist bij en bijgevolg werd het schof eens te meer een culinair hoogtepunt. Lekker, gestoofd konijn op een bedje van een stuk of zes verschillende groenten. Eten in openlucht ! De smaak van het lekkere eten vermengd met de frisse geuren van het bos gaf een kruidig aroma aan de Ronny zijn kookkunst. Af !!!
Nog een heel stuk viel er te stappen. Langs de scheldemeersen ging het voort tot aan het Kwenenbos. Prachtig hoe de herfst met haar schilderspalet en penseel de natuur bespeelt met pasteltinten en kleurschakeringen. De rust overvalt je wanneer je je hierin verliest. Wandelen brengt je ontzettend veel 'peace of mind' bij.

Bij toeval botste ik op Facebook op een verwijzing naar de blog van een zekere Peter Ketelers. Het artikel bevestigt mijn bevindingen : http://smove.be/sommigen-kiezen-yoga-tuinieren-ik-hou-van-simpelweg-wandelen
Deze kerel stapte ter gelegenheid van zijn 40ste verjaardag, 40 opeenvolgende dagen lang, 600km op de Belgische Grote Routepaden. Het is echt de moeite om dit eens aandachtig te lezen : https://enroute40.wordpress.com/category/dag-per-dag/

Zo, we zijn er bijna. Den Hugo had voorgesteld om het toerke zo uit te stippelen dat er een bezoekje kon ingelast worden aan een kozijn van zijn vader in Merelbeke. Zo gevraagd zo gedaan. De brave man, gezegend met 85 wijze levensjaren, verwachtte ons.
Bij een lekkere Leffe Royal werd dit een mooie afsluiter van de dag. Gilbert was de naam. Een vitrinekast vol trofees trok onze aandacht. Een ganse doos vol met eremedailles die al opgeborgen lag werd er ook nog bijgehaald. We mochten luisteren naar zijn verhaal. Gilbert was een fervent schutter geweest. Pistool, karabijn en geweer waren de disciplines die hij als meester beheerste. Nu borg hij stilletjes aan al die herinneringen op. Ontroerend en tegelijkertijd verrijkend. Bedankt voor de lekkere pint Gilbert.
Nog enkele kilometertjes vielen er te stappen tot in Melle. De dag zat er op. Een mooie dag, een uitgelezen dag. Het prachtige weer zorgde daarbij voor de boventoon. Waarschijnlijk één van de laatsten dit jaar.


Created with flickr slideshow.

maandag 24 oktober 2016

Kallo en de Waaslandhaven op de Linkerscheldeoever.

Onlangs kreeg ik een berichtje van een vriend waarin de vraag werd gesteld of ik mijn wandelingetjes had gestaakt. Deze blijk van belangstelling kon ik wel appreciëren maar het herinnerde me er tevens aan dat mijn bottienen al een poosje werkloos in het schab stonden. Ik wijs een beetje het gebrek aan inspiratie aan als oorzaak van dit manco. Nochthans is er keuze in overvloed. Korte wandelingetjes van 8 tot 10 kilometertjes, de zogezegde pittoreske zondagswandelingetjes, zijn er met hopen maar voor de grotere originele tripjes moet je al iets dieper gaan graven. Ik kwam er gewoon even niet toe.  Hoog tijd dus om het tij te keren en dit kon best hier in de onmiddelijke omgeving haar beslag krijgen.
Om 9 uur stond den Hugo aan mijn deur deze morgen. Alsof hij weet moet gehad hebben van die inspiratiedip bracht hij me een tijdschrift mee 'Stap#1'. De cover vermeldde : 'Ontdek de 10.000 km wandelpaden door Vlaanderen en Noord-Brabant'. Voilà, dat kan tellen als boost. 


Met z'n tweetjes er op uit waarbij de focus op Kallo gericht stond. Kallo een deelgemeente in Groot Beveren met een bewogen geschiedenis op haar palmaresje. Calloo bestond al in de 12de eeuw en was een vredig polderdorpje in het grote Land van Waas. Hoe peisvol het er nu ook bij ligt, al in 1316 brandschatte Willem III van Holland het dorpje en zette het onder water. De geschiedenis van het dorpje was hiermee geenszins al geschreven. Er zou nog veel meer aan de analen toevertrouwd worden.
Mijn karretje werd aan het gemeentehuis gestald en voorzien van ransel en paraplu konden we vertrekken. Er werd immers regenweer voorspeld maar gelukkig bleef het bij een voorspelling. Het dorpje lag er nog vredig bij in de ochtend. Het kompas werd richting Fort Liefkenshoek gedraaid. Na amper 200 meter stappen waren we al de dorpskern uit en wandelden we over het kanaal de Melkader. Een mooi bronzen naambord siert er de brug over het kanaal. Alexander Farnese, de zoon van de Hertogin van Parma en landvoogd der Nederlanden voor Filips II bouwde in 1584 bij Kallo een 800 meter lange brug over de Schelde. Ook liet hij de Parmavaart graven waar de Melkader nu nog deel van uitmaakt. Ik had er nog nooit van gehoord. De Melkader werd nog even gevolgd tot aan het Beverse golfterrein. Een verbouwereerde wandelaar met een Ierse setter kwam ons tegemoet op het einde van het bewandelbare stuk van de dijk. Hij was even er voor een vos tegengekomen. Zijn Iers setterbeest was er naartoe gelopen en de brave man moet zijn ogen niet kunnen geloofd hebben toen bleek dat zijn hond en de vos goed met elkaar konden opschieten. Ze liepen zij aan zij snuffelend aan elkaar. Hij kon er niet van over.
Op het golfterrein aanbeland troffen we al enkele sportievelingen aan die met veel bravoure tegen een balletje mepten. Hun caddies beladen met clubs in alle geuren en kleuren sleurden ze achter zich aan en met volle overgave wijdden ze zich aan de nobele golfsport. Enkelen kozen resoluut voor het comfort en reden er van hole tot hole in een elektrieken jeepke. Sporten is gezond maar volgens mij doet dit toch afbreuk aan het doel van sporten, namelijk de lichaamsbeweging. Ik kan me echter vergissen en probeer even niet te oordelen. Al valt dit me moeilijk.
Voorbij het golfterrein zaten we volop in het havengebied. Dokken, sluizen, kades, containerterminals, kustvaarders, oceaanstomers, trucks, goederentreinen, chemiereuzen, fabrieksschouwen, hoogspanningspylonen, loodsen .... noem maar op, het plaatje was compleet.


Den Hugo die beroepshalve dikwijls in deze contreien vertoefde verbaasde me opnieuw. Niet alleen met zijn ingebouwd kompas en gps maar eveneens met zijn kennis van de ontwikkelde nijverheid in, en de geografie van het gebied. Met kennis van zaken lichtte hij me in over de bedrijvigheid van de verschillende fabrieken. Van verbrandingsovens over naar massa-overslagbedrijven en zo dan weer van recyclagebedrijven naar loodsdiensten, treintunnels. Er kwam zelfs een heel uitgebreide technische kennis tevoorschijn betreffende hijskranen, stackers, heftrucks, sleepboten en ga maar verder. Onvoorstelbaar, Hugo de wandelende encyclopedie.  

We zochten een schoofplekje op. Het fort van Liefkenshoek leek ons ideaal. Het ligt een beetje uit de schaduw van de ontelbare hoogspanningsmasten en de industriezones die daar het landschap domineren. 


In de 16de eeuw werd er in Liefkenshoek, een gehucht van Calloo, een fort gebouwd dat bescherming moest bieden tegen den Spanjaard. Dit fort 'Liefkenshoek' genaamd was eigenlijk een schans en werd op een militair strategische plaats gebouwd op de Scheldeoever. De daaropvolgende eeuwen hebben verschillende overheersers er zich gehuisvest.  In de periode 1585-1786 is het een vooruitgeschoven post van de Republiek der Verenigde Nederlanden geweest. Nu is het fort eigendom van de gemeente Beveren en sinds 1985 een beschermd monument.
Het fort werd in 1579 gebouwd tegenover het fort Lillo aan de rechteroever, waarschijnlijk in opdracht van de magistraat van Antwerpen. In juli 1584 viel het in handen van het Spaanse leger, maar in april 1585 kregen de Antwerpenaren het weer in handen. Na de Val van Antwerpen, op 15 augustus 1585, behielden de opstandelingen in de Noordelijke Nederlanden de greep op het fort. In 1614 werd het fort geheel vernieuwd op basis van een bestek van de vestingbouwer David van Orliens. Bekend is ook de Slag bij Calloo waar op 21 juni 1638 de kardinaal-infant Ferdinand een overwinning op de Hollanders behaalde waarbij Maurits, zoon van Willem van Nassau het leven liet. Bij de Vrede van Münster in 1648 werd het fort dan officieel erkend als een vesting van de Republiek der Verenigde Nederlanden. Deze Republiek beheerste dus de Schelde tot vlak voor de stad Antwerpen. Vanuit Lillo en Liefkenshoek werd een fiscale barrière in stand gehouden die nadelig was voor de handelspositie van de Antwerpse haven. Tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog in 1747 namen de Fransen het fort in. Bij de Vrede van Aken, getekend in 1748, werd Liefkens­hoek weer aan de Republiek toegewezen, die het in februari 1786 aan de Oostenrijkse Nederlanden afstond in uitvoering van het Verdrag van Fontainebleau (1785).
Tijdens de Franse bezetting, tussen 1794 en 1814, werd het fort uitgebreid met een kruitmagazijn en een halfcirkelvormige bomvrije kazerne, bestaande uit twaalf kazematten.
Na de Belgische Revolutie van 1830 bleven de forten Liefkenshoek en Lillo nog tot 1839 in handen van het Koninkrijk der Nederlanden. In 1894 werden ze als vestingwerken buiten bedrijf gesteld. Liefkenshoek werd een hospitaal (lazaret) van de quarantainedienst op de Schelde tot 1952. Na de Tweede Wereldoorlog werd het fort gebruikt als basis en depot van de Belgische marine. Van 1964 tot 1973 deed het dienst als vakantieoord van het Belgische leger voor beroepsmilitairen en hun families. Daarna werd het fort gesloten tot het in juni 1980 werd aangekocht door de gemeente Beveren.
Er is een bezoekerscentrum en een belevingscentrum. Het fort kan vrij of begeleid bezocht worden. Helaas, op maandag was het niet toegankelijk en hebben we onze bokes op een bankje voor het fort moeten binnenspelen. We kregen er bezoek van fietsende jongelui. Een vrolijke bende 16-jarigen die met hun klas een meerdaagse uitstap hielden met fiets, rugzak en tent. En maar vertellen. Enkelen waren ook scout. Een chokoladegekleurd klasgenootje ontpopte zich tot ster van het groepje. Zijn totemnaam luidde :  'Wangabee', althans luidde het zo. God weet welk beest dat mag zijn ? Een tof kereltje die Wangabee. Grote ogen trokken ze nog wanneer ik hen vertelde van den Hugo zijn tocht naar Rome te poot met tentje en rugzak. Zoiets hielden ze voor het onmogelijke. Het was een leuke ontmoeting met die jonge gasten. Helaas wat kort. Hun klasmeester moest hen aansporen om terug te vertrekken want ze liepen uit op hun schema. Ze moesten nog tot in het stropersbos in Stekene geraken om te overnachten. Daar moesten ze zelf hun potje koken. Is dat niet tof ? Het is wat mij betreft duidelijk dat sommige mensen het denkbeeld van de aan smartphone en i-pod gekluisterde jeugd dringend moeten bijstellen. 
Met het geven van onze bloglinken waren ze erg opgezet. Dat ze zich maar goed amuseren en plezier maken.
Een bezoekje aan Fort St. Marie zat er ook nog in deze dag. In een grote boog de Schelde volgend gingen we die richting uit. Opnieuw weer het ansichtkaartje van de immer uitdeinende havenindustrie. Deze keer aangevuld met voorbijstomende zeereuzen en binnenschepen. Het werd tijd om dit eens door te spoelen. Terug aangekomen aan het golfterrein waagden we het er op om even de kantine van de golfclub op te zoeken. Den Hugo ging eerst heel voorzichtig polsen aan het onthaal of het gepermitteerd werd dat er een stel proletariërs met rugzak zich kwamen laven in hun elitair etablissement. Dat was geen probleem, klandizie en personeel waren de vriendelijkheid zelve en bij een portie aangeboden borrelnootjes lieten we ons de Trappisten goed smaken. Rangen en standen vervaagden zienderogen. 
Nog 8 kilometertjes bleven er via Fort St. Marie te stappen naar het eindpunt. Fort St. Marie, de mooie marinekazerne van weleer is nu een opvangcentrum voor vluchtelingen. Een trieste aanblik werd het. De mooie vijvers rond de kazerne waren omringd met metershoge hekken. Onkruid woekerde tussen het beton. Het verval is ingetreden. De gebouwen nog steeds getooid met naamplaten zoals de Rupel, de Ourthe, de Lesse, verwijzend naar de doopnamen van onze inshore mijnvegers lagen er zieltogend bij. Her en der een sukkelaar die er op het terrein als een geest rondwaarde en deze plaats zijn thuis moet noemen. Een 'thuis' ook voor het jonge oosterse meisje dat op een afgedankt veloke daar wat toekomstloos rondreed. Het doet je wel iets wanneer zo'n wicht dan, ondanks de miserie,  jou met haar gitzwarte oogskes je lief een goeiedag toeknippert. Een kazerne in verval, alles is vergankelijk en ik hoop op hetzelfde voor die mensen hun ellende.

Nog een laatste spurtje werd volbracht langs het Groot Rietveld. Je moest een hekje openen om er binnen te geraken. Een ruig slingerpadje diende gevolgd te worden en het was voor mij en den Hugo een compleet raadsel om de herkomst van de ontelbare bergen paardendrollen op dit pad te achterhalen. Om de 100 meter lag daar zo'n gigantische hoop opgestapeld. Onmogelijk dat één paard dat gescheten kon hebben. Een paard kon ook niet door het nauwe toegangshek. Nu, wakker ga ik er niet van liggen. 
Dit Groot Rietveld is een heel prachtig stukje natuur dat werd aangelegd als offergeld voor het inpalmen van duizenden hectaren natuurgebied met het doel dit tot industriegebied te degraderen. De aanleg van de Antigoonspoorwegtunnel onder de Schelde gaf hiertoe de aanleiding. Een mooi initiatief weliswaar maar achteraf beschouwd een miniscuul  druppeltje op een hete plaat. Als je zo te poot een 25-tal kilometertjes door een havengebied streunt dan dringt de verwoestende impact van de industrie in het geheel tot je door. Uitbreiding, geldgewin door de multinatinals, steeds meer en meer, economische belangen die gediend en gevrijwaard moeten worden en soms onvermijdelijk aanleiding geven tot conflicten en oorlogen. Die mastodonten van industriële installaties en gebouwen, de getuigen van onze welvaart, wel ze staan er nu éénmaal en moeten ten allen prijze renderen. Je kan er de ogen niet meer voor sluiten.  Als je dan dat vervallend marinekazerneke daar temidden onze welvaartsymbolen ziet staan, bevolkt met die sukkelaars van vluchtelingen .... Een mooiere metafoor voor ongelijkheid tussen volkeren kan er niet bedacht worden. Het contrast doet pijn aan de ogen.
Maar goed, deze prachtige dag zat er weeral op en woensdag zijn we weer weg. De Makkegemse bossen met een ommetje langs Merelbeke om een bonjourke te brengen aan de kozijn van den Hugo. De Ronny en de Catsjoe gaan ossenstaart klaarmaken. In den oven want volgens de Ronny staat of valt zo'n gerecht ermee. We moeten ons enkel in bokes voorzien om te 'soppen' . Jammer dat den Angelo en de Marc er niet bij kunnen zijn. Maar het zal weer plezant worden, ik ben benieuwd.
.
    


Created with flickr slideshow.

woensdag 5 oktober 2016

Het Molsbroek in Lokeren


Voor deze dag des Heren stond er een wandelingetje op stapel in Merelbeke. Den Angelo en de Marc moesten nog bekomen van hun Escapardenne avontuurtje zodat we met z'n vieren waren om het al zolang aangebrande toertje 'de Makkegemse bossen' te gaan ondernemen. De Ronny en de Catsjoe stonden al om halfnegen aan m'n deur. Voor een kommeke koffie was er nog alle tijd want den Hugo verwachtte ons eerst rond 9 uur in Temse. Thuis bij den Hugo stond de koffie en het koekske ook al klaar. Tijd genoeg nog voor de Ronny om ons de fotokes te laten zien van zijn Kreta trip. Prachtige fotootjes waren het. Bergen en valleien met daartussen eindeloos slingerende miniscule paadjes die je in vogelvlucht gemeten na enkele uren stappen nauwelijks een kilometertje verder brachten. Knap gedaan met maar 500 meter foefelwerk waarbij hij noodgedwongen een lift moest vragen om voorbij 4 kolossale pyreneese berghonden te geraken die een kudde schapen bewaakten. Volgens de Ronny viel er met die beestjes niet al te veel te klappen en koos hij voor het zekere boven een paar happen uit zijn broek.

Den Hugo ging voor onderweg nog vlug wat okkernoten rapen in zijnen hof en weg waren we richting Merelbeke. We zijn er echter niet geraakt ! Fileleed was hier oorzaak aan. Het verkeer op de E17 stond stil tot in Kalken. Dan maar een sluipweg opgezocht via Sint Niklaas maar dat leverde niet veel op. Ook daarop was het schuifelen tussen de honderden vrachtwagens door richting Gent. We beslisten ter hoogte van Lokeren om er de brui aan te geven en het wandelingetje aan het Molsbroek nog maar eens over te doen.


Het was geleden van verleden jaar in april dat ik daar nog eens gestapt had. Café 'Het Breimachien' waar Patricia waakt in plaats van de hond lag nog vrij vers in het geheugen. De Ronny parkeerde daar vakkundig zijn kar en op stap dan maar. Het Breimachien was nog gesloten maar later op de dag zouden we daar ons wandelingetje kunnen opbergen. De grote plas water die het Molsbroek kenmerkt was grotendeels opgedroogd. De duizenden lawaaierige meeuwen waren er niet meer. Hoog opgeschoten biezen bedekten vrijwel de ganse plas en hier en daar waar er nog water stond trof je nog een kolonietje Canadese ganzen aan.  

Na amper 500 meter stappen stonden we al aan de blokhut van het natuurcentrum. Aangezien de klok ondertussen al tegen de noen aankeek was dit het uitgelezen plekje om de schoofzak aan te spreken. De picknicktafeltjes er omheen hadden we geheel voor ons alleen. Er viel niemand te bespeuren. Voor de afwisseling werd de openluchtkeuken nog eens opgesteld. Dat was weeral eens lang geleden. Branderkes en windscherm werden vlug opgesteld en we konden beginnen met koken. Een paella met alles er op en er aan. Kip, mosseltjes, inktviskes, chorizo ... saffraan, rijst, tomaatjes, look, schijfjes citroen en wat peterselie erop, nog een fleske wijn erbij om het compleet te maken erbij en klaar was Kees. De kookkunst gebracht in het Catalaanse 3-sterren restaurant 'El Bulli', het beste restaurant ter wereld, verbleekte er zienderogen bij. De Catsjoe mocht als dessertje bij zijn gerookte varkensoren nog de telloren en de pannen aflikken. Geen kruimeltje bleef er van onze paella over. We zouden er volledig tegenaan kunnen gaan. Prachtig wandelen is het daar. De vorige keer toen we daar aan het Molsbroek waren was er een deel van het Durmepad afgesloten omdat er een vistrap werd gebouwd. Ondertussen bleek dat werk afgerond te zijn en konden we dit stukje op het gemak verkennen. Het zou geen grote wandeling meer worden vanwege het geleden tijdverlies in de ochtendlijke verkeersellende maar het mooiste stuk werd dan toch nog verzilverd.
Kuierend langs de Durme die dwars door Lokeren stroomt ging het richting stadscentrum uit voor een glazen boterhammetje.


Onderweg daar naar toe valt het op dat het stadsbestuur kosten noch moeite moeten gespaard hebben om de perfecte harmonie te bereiken tussen hun Durmerivier, de bruggen, haar oevers en de omringende gebouwen. Het mag gezegd dat het textielstadje van weleer erg mooi oogt. Plantsoentjes, kleurrijke bloemkorven en statige herenhuizen met prachtige gevels sieren er het straatbeeld. De grote markt, die mag er ook zijn.  Gezellig, het is er fijn toeven. Vooral vanop een terrasje zijn de positieve indrukken nog een ietsje intenser. De degustatie van een lekkere Ommeganck droeg zeker bij tot deze impressies. Tot diep in de jaren '70 bleven in Lokeren de haarsnijderijen en slacht- en textielfabrieken de belangrijkste industriële activiteiten. Deze waren erop toegespitst vilten hoeden te produceren uit de pelzen van hazen en konijnen. Er werd bij de productie echter veelvuldig gebruik gemaakt van een chemische vloeistof op basis van kwikzilver en salpeterzuur. Op de plaatsen waar zich vroeger haarsnijderijen bevonden is de grond nu nog vaak vervuild met kwik. Ik heb er echter niks van gemerkt te oordelen naar de smaak van mijnen Ommeganck. In 2012 werd er in Lokeren gestart met een grondige heraanleg van de Markt. Er werden drie grote inoxen hazen geplaatst aan de oever van de Durme. Ze zijn een verwijzing naar deze vroegere nijverheid.

Er viel nog een stukje te stappen tot aan het Breimachien. Op het gemakje, de toer zat er immers bijna op. Nog een laatste versnapering in het Breimachien mocht niet ontbreken. Patricia, de cafébazin wist me te vertellen dat Dréke, de landloper, niet meer tot haar klandizie behoorde. Het scheelde haar ettelijke bussen Dettol nu hij niet meer kwam. Na elk bezoekje moest ze telkens het meubilair ontsmetten. De mens werd opgenomen in een verzorgingstehuis en stelt het goed naar verluidt. Dat was goed nieuws om te horen. 
Het zat er op. Huiswaarts nu. Weeral een mooie dag die we kunnen opschrijven. Mooi weer, mooie omgeving, tof gezelschap .... wat kan je je nog meer toewensen. De 'Makkegemse bossen' zullen voor een andere keer zijn. We laten ze nog maar wat verder aanbranden !  
     

Created with flickr slideshow.

maandag 26 september 2016

Vlaams Brabant in de druivenstreek. Huldenberg


Verleden week was het vrij kalm met de wandelprogrammatie. Heel kalm zelfs want er stond helemaal niets geprogrammeerd. Het was er eens een keertje niet van gekomen, dat kan gebeuren. Maar, dat konden we dan vandaag wel inhalen met een toerke in Vlaams Brabant. Zelfs een uitschuivertje over de taalgrens in Le Brabant Wallon mocht er eventueel nog bij. Sjieke contreien zijn het daarginds tussen Leuven en Brussel. Dit zou een verkenningstochtje worden dat enkel zou weggelegd zijn voor mezelf en den Hugo. 
De Marc en den Angelo zoeken nu vrijdag de Escapardenne te stappen. Kautgenbach (Lux) - La Roche-en-Ardenne (B). Een voorafgaand toerke extra deze week zou iets te veel van het goede worden dus wezen onze beide stapmaten het voorstel vriendelijk af. Maar, ze gaan er van smullen van die Escapardenne. Amaai nog niet ! Berg op en af à volonté maar niettegenstaande dit geweldig mooi. Ondertussen hebben ze wreed de smaak van het stapplezier te pakken. Daar in de Ardennen zullen ze zeker aan hun trekken komen. Ongetwijfeld !



Onze Ronny zat nog in Kreta, en heeft ondertussen nog een teken van leven gegeven. Z'n laatste mailtje luidde : Gisteren laatste deel gelopen. Ik twijfelde om het in twee dagen te doen maar het was zeer licht aan het regenen, hier een welgekome afwisseling. Het was wat koeler. Een kleine 30 km, waarvan  de laatste 5 over vuistgrote keien, maar op 1 dag afgehaspeld. Temperatuur liet het toe. Drinken was net op bij aankomst. Zit nu bij Stochos, één van mijn lievelingrestaurantjes. Gefrituurde minivisjes gegeten, had vissoep besteld maar uitverkocht. Heb ook al Janis, de oude visser, de Kosmas en Spyros (heeft hier een klein typisch cafeke) ontmoet. Lokale oude Griekse bekenden. Vanavond ga ik bij deze laatsten rakiën. Vandaag terug zon, dus een dag aan het strand en een boek + gazet  lezen. Blein is zo goed als genezen. Camping is wel basic, op zijn Grieks. Maar heb alles wat ik nodig  heb. Het leven is weer draaglijk ...

Allez, die laatste zin klinkt toch geruststellend. En de voorlaatste zin is zowaar nog het meestzeggend ! ''Maar heb alles wat ik nodig heb.'' Het is toch onvoorstelbaar hoe een ongekende dimensie van reizen zich openbaart wanneer je enkele dagen te voet reist. Je lijf synchroniseert zich opnieuw met de tijd. En al vlug kijk je met een andere bril, naar mensen die zich met een gejaagde levensstijl onbewust het slachtoffer maken van een doldraaiende maatschappij. Het wekt enigszins medelijden op. Daar kom je op zo een tocht al heel vlug achter.
Maar, al bij al hoop ik dat ik hier geen inbreuk tegen de Ronny zijn 'Copyrights' heb gepleegd door de inhoud van zijn mailtje hier te publiceren !


Om 10 uur stonden ik en den Hugo op het gemeenteplein in Huldenberg na een ritje van een goed uurtje met de auto. De verkeersdrukte, beter omschreven met verkeerschaos, rond Brussel staat in schril contrast met de peis en vree die je enkele kilometers buiten de grootstad in haar rand terugvindt. Jongens, ik beklaag de mensen die dagelijks die Brusselse ring op moeten. Het verkeersinfarct is ondertussen een vaststaand feit geworden. The Point of No Return is volgens mij overschreden.
Bottienen aan en weg. Iets voorbij het pleintje meandert de Kleine IJse, een zijriviertje van de Dijle, rustig door het landschap. Iets verderop vloeit hij samen in de IJse. De bron van dit riviertje vinden we terug in het Zoniënwoud vlakbij de Ganzepootvijver waar monniken in Dezekes Tijd ooit de priorij van Groenendaal hebben gesticht. Langs een heel mooi pad hebben we deze IJse gevolgd tot in Neerijse. In Huldenberg werd er aan dit pad de status van natuurleerpad verleend. Ongetwijfeld is het een onderdeel geworden van de lessen natuurkunde in de omringende schooltjes. Een heel mooi stukje stille natuur valt er te bewonderen maar ik vrees een beetje dat het in de weekends druk bezocht wordt door vele wandelaars. In Neerijse hebben we een picknicktafeltje aangeslagen voor de schoofzak. Den Hugo had een lekkere homemade kruidencake meegebracht. Een thuis gevonden fleske cider, waar ik ondertussen het bestaan van was vergeten, paste bij het moment. Momentjes om van te snoepen waarbij een pril herfstzonneke voor een subliem weertje zorgde in een prachtig decor.
Na het schof, terug op weg en dan ging het richting Dijle uit. Een gezapig klimpartijtje middenin een eikenbos voerde naar de top van de Dijlevallei. Vandaar ging het dan zachtjes naar beneden tot aan de Dijle. Die volgden we verder zuidwaards tot over de gewestgrens met Wallonië. Ik kreeg even de indruk dat ik mijn pad verkeerd had geplot want plots was er geen pad meer. Een afgesloten hek aan een paardenweide strooide roet in het eten. Maar het was geen echte hindernis. Even de burgerlijke gehoorzaamheid opzij zetten, hek open en de paardenweide in. In gezelschap van 2 paardjes hebben we verder de Dijle-oever gevolgd tot aan de afspanning met pinnekessraad. De paardjes werden hier bedankt voor het gezelschap en de verleende doorgang. De afspanning vormde niet echt een onoverkomelijke hindernis om het Dijlepad verder te volgen. Er onder door en weg. Vanaf hier kon je het nog nauwelijks een pad noemen. Het was duidelijk gedegenereerd tot een junglepad vol bramen, netels en heesters. We zaten op Waals grondgebied. Iets verder de Dijle volgend kwamen we aan het Grootbroek van St. Agatha Rode en bijgevolg terug op Vlaamse bodem. Dat Grootbroek is een natuurpareltje. Een houten kluppelpad slingert keurig aangelegd door het ganse natuurreservaat. Bovenin een vogelobservatiehut heb je een geweldige kijk op de omringende plassen. Vele trekvogels vinden er een rustplaats op hun doortocht.
Ook hier is het dus een paradijs voor vogelspotters. Het zijn rare vogels en ze doen hun naam van 'rarevogel' alle eer aan. Boven in die vogelhut zat er zo een exemplaar. Gewapend met een verrekijker tuurde hij de horizon af. Een goeiedag kon er met veel moeite af. Iets verder op het kluppelpad kwamen we nog 2 andere specimen tegen. Voorzien van statieven en fototoestellen kruisten ze ons pad. Volgens mij hadden ze zojuist een ei gelegd dat iets te groot moet geweest zijn voor hun fysionomie. Zure smoelen dat die sjarels hadden, hun blik afwijkend om toch maar geen goeiedag te moeten zeggen. Het gemurmel dat uit hun snavel kwam in het voorbijlopen was even veelzeggend als onverstaanbaar. Bah !!! Ik zou het niet vermelden moest ik al niet eerdere kennismakingen met vogelspotters ervaren hebben. Maar ik erken ook wel dat ik met te veralgemenen fout zit. Er zullen er beslist ook wel kleurrijk gevederden tussen zitten.
Den Hugo zijn Rometocht kwam onderweg weer uitvoerig aan bod. Mond tot mondinformatie is van onschatbare waarde wanneer je zelf zo een tocht op stapel hebt staan. Boeiend relaas dat je zo zou laten besluiten om je rugzak in te laden en te vertrekken. Nog veel geduld zal ik me moeten getroosten eer het zover is.
Verder zijn we dan het Rodebos doorgetrokken richting Ottenburg. Afslag genomen aan het Onderbos waar we even een rusthalte hielden aan een picknicktafeltje. 't Is al bos wat daar in de omgeving de klok slaat. Prachtig en je begint al zo stilletjes te zien dat de herfst met haar openingsspeech begonnen is. De bladeren beginnen te verkleuren, de paadjes liggen al bezaaid met eikels, het zonlicht wordt zwakker en tovert met pasteltinten, dauwnevels sluieren her en daar de bodem, het parfum van een houtvuurtje, de ingrediënten zijn er. En het blijft een schitterend schouwspel om te zien hoe de natuur haar outfit verandert.
De laatste kilometertjes werden meer in de bewoonde wereld afgelegd. Verharde wegen. Al vlug kwam de kerktoren van Huldenberg in zicht.  De Onze Lieve Vrouwekerk, gebouwd volgens gotische stijl, is een driebeukige kerk in witte zandsteen. Ze dateert uit de 13de eeuw. In de gevel van het zuidelijke zijkoor bevindt zich één van de oudste en mooiste zonnewijzers uit de streek. Deze dateert uit 1764 en is zichtbaar vanaf het plein. Het loonde even de moeite om de trappen op te lopen tot aan het kerkportiek om die wijzer eens van dichtbij te bestuderen. Ook het kerkhof had iets tijdloos. Afgaande op de ouderdom van de omliggende grafzerken moet het kerkhof nog steeds in gebruik zijn. Daar boven aan die trappen had je een mooi uitzicht op het heuvelende landschap. Het was ondertussen al vroeg op de avond. Het opschrift aan de zonnewijzer liet er ons aan herinneren en liet verder niets aan onduidelijkheid over : De tijd vliegt ! Eens te meer liep dit tochtje weeral naar haar einde. Met nog een kort bezoekje aan een cafeetje zat de wandeling er op. Het terraske van 'Het Gouvernement' bood daarvoor de gelegenheid en bij een fris Palmke en een Orvalleke konden we de druivenstreekwandeling in stijl afsluiten. Het smaakte voortreffelijk na dit mooi trippeke. Veel druiven hebben we niet meer gezien. Een pruimenboom of een appelboom hier of ginds, dat wel maar dat gaf er niet om. Een tof wandelingetje is het geworden. Daar komen er ongetwijfeld nog meer van !!! 
 

Created with flickr slideshow.