Pagina's

dinsdag 20 december 2016

Van Ninove naar Geraardsbergen.

Zo, vandaag werd het een wandelingetje solo slim. De Ronny zat nog steeds geplaagd met zijn verschot in zijne rug, den Angelo schreef dat hij was gemuteerd naar een schildersezel aangezien hij nog heel zijn kot moest geverfd krijgen voor Kerstmis, op straffe van, en de andere maten hadden nu in de eindejaarsperiode een te drukke agenda. Dan maar alleen op stap. Rond 12 uur stapte ik af in Ninove. Een meer dan 2 uur durende treinreis over Gent, Aalst, Denderleeuw en zo naar Ninove. Bijna gans Vlaanderen doorkruist.


Het weer zat mee, droge vrieskou 's morgens en overdag zou het droog blijven onder een blauwe hemel. Wat zou je nog meer willen verlangen ? Daags tevoren nog vlug het trajectje van een twintigtal kilometertjes ineengeflanst en hop ik kon starten. In Ninove stond er de markt. Gans de binnenstad stond vol kraampjes en met een klein omweggetje in te lassen kon die markt er wel mee tussengenomen worden. Eens de stad uit wees het kompas richting Eichem en Appelterre uit. Over verharde landwegeltjes in een lichtheuvelend landschap ging het wreed goed vooruit. Gans de omgeving, gehuld in een winterkleedje straalde een diepe rust uit. Ideaal voor een goede mindset. In Appelterre moest een standbeeld van een tabaksplanter je eraan laten herinneren dat in vroegere jaren de tabaksteelt er in de streek welig floreerde. Deze kwam tot bloei in de 19de eeuw. Niks is eeuwig en nu zou er nog slechts één tabaksteler actief zijn in de ganse regio. Het is de firma Torrekens die er de zwanenzang voor haar rekening neemt. Vanuit Appelterre ging het richting Voorde uit en vandaar naar Idegem dat al deel uitmaakt van het grondgebied van Geraardsbergen. Tijd voor een pintje. Een gezellig kroegske genaamd 'Het Gemeentehuis' was al open. Met een tripeltje Westmalle kon de conversatie beginnen. Een thema dat daar in de contreien erg nauw aan het hart ligt is de Ronde van Vlaanderen. Dat deze in 2017 start in Antwerpen is dan ook de reinste ketterij voor de lokale bevolking aldaar. Roger de kroegbaas bleek zijn carrière ook bij den RTT aangevat te hebben. Als depechendrager (telegrambesteller) was hij gestart in Brussel. Na 2 jaar Rap Terug Thuis of Rap Tegen den Toog, vul zelf maar in, koos hij voor een loopbaan bij de Spoorwegen. Nen aangename mens. Zijn dochter had naast zijn kroegje een gezellig eethuisje. Een flyerke met haar kerstmenuutjes aan zeer democratische prijzen kreeg ik ter informatie mee. Ook was het geen enkel probleem dat ik enkele fotootjes mocht nemen van zijn interieur in kerstoutfit. De link naar de spoorwegen was niet ver weg. Een modelspoorbaantje, verlichte huizekes en allerlei sfeerbrengende miniatuurkes fleurden zijn kroegje op. Café 'Het Gemeentehuis' was een welgekomen verstrooiing op deze wandeling. Er moest nog wat verder gestapt worden. Langs de Denderoever naar Geraardsbergen via Zandbergen en Schendelbeke vielen er nog enkele paaltjes gewandeld te worden. Het begon al te donkeren. Nog een paar fikse hellingen door een bos vielen er af te werken vooraleer ik in Geraardsbergen was. M'n lampje deed dienst daar in het pikkedonkere van dat bos. Aangekomen in de stad baadde deze net zoals het kroegje van Roger in de kerstsfeer. Bakens met neonlichten langs de Dender, kerstmannen en -bomen bij de vleet. Gezellige aanblik. Op een marktje werd er een wake gehouden voor de slachtoffers van Allepo. Wat een schrijnend contrast toch met onze leefwereld. De statie was niet ver meer en rond een uur of halfzeven kon ik vertrekken. Terug meer dan 2 uur sporen naar huis. Een hele onderneming om maar 70 km te overbruggen. Ik zal de terugrit niet rap vergeten. Op de trein naar Gent werd ik verdomme onwel. Geen idee waarom maar 't was precies een griepaanval. Zo wit als een laken, bibberen, mijn maag die 100 kilo leek te wegen ... ik kon nog net de toiletten bereiken op de trein. Een genante bedoening werd het in de trein. Op het einde van de rit vroeg de kaartjesknipper me nog of dat ik van de mattetaarten van Geeraardsbergen had geproefd. M'n maag sloeg opnieuw tilt.

Desondanks dat kleine ongemakje werd het toch een mooie stapdag. Alleen is maar alleen en dat vertaald zich in een kort verslagje maar dat mag ook al wel eens. Volgend jaar kunnen we weer plannen maken om er tesamen op uit te trekken. Er zijn nog bestemmingen in overvloed.  Er rest me nu nog enkel mijn kerstwensen te brengen aan al mijn bloglezers. Voor ieder onder jullie een fijne eidejaarsperiode. Moge het nieuwe jaar aan elkeen vreugde, geluk, gezondheid en voorspoed brengen. Alsook voor al hun beminden en geliefden.



Created with flickr slideshow.

donderdag 15 december 2016

St Job - La Hulpe en Gastuche - Heverlee


Twee keer een wandeling overgeslagen en naar verluidt waren het er hele mooie. Voor donderdag 8 dec had ik een lijnwandelingetje uitgestippeld in het Zoniënwoud tussen St. Job en La Hulpe. Voorlopig was er nog niks aan de hand maar autopech strooide het spreekwoordelijke roet in het eten. Onderweg naar de statie gaf mijn kar, op weg naar de wandelafspraak, de al even spreekwoordelijke pijp aan Maarten.
Wat nu gezongen ? Zoiets komt altijd ongelegen. Afblazen bleek de enige optie. Jammer want den Angelo en de Marc konden er nog eens bij zijn. Deze keer zat den Hugo zijn kalender vol tot het einde van het jaar en hij zal maar eerst in het nieuwe jaar de draad weer kunnen opnemen. Goed nieuws ook van zijnentwege want onze Peregrinus bereidt zich voor op een nieuwe voettocht. Van Temse uit zoekt hij naar de Zwarte Madonna van Czestochowa in Polen te tenen. Een voor ons minder bekend bedevaartsoord maar ginderachter staat het hoger aangeschreven dan Lourdes in Frankrijk. Wreed katholiek die Polen.



Wow, knap zene. Droog gewogen een 1200 km maar dat zal wel rond de 1500 km draaien. Voor de wiskundefanaten : De afstand in vogelvlucht maal wortel twee is doorgaans een goeie richtlijn.


Mijnen hoed gaat er ook af voor de Ronny. Die gaat ook het avontuur wagen. In april of mei vertrekt hij vanuit Frankrijk, een paar 100 km voor de Pyrenëen, naar Compostela. Hij start in Aire sur l'Adour ter hoogte van Dax in Frans Baskenland. Onvoorstelbaar, eens die wandelmicroob je te pakken heeft ben je vertrokken. Daar bestaan geen medicijnen tegen. Wandelen en stappen, je verdwalen in tijd en schepping, daar draait het immers om en om even een zinnetje uit Ria Bruggen haar bijdrage in De Pelgrim aan te halen : Schoonheid en aandacht voor het moment verlost je van tijd en loost de rommelgedachten uit je denken. Zoiets bereik je enkel op een solo voettocht. Ik ga met hem mee naar de pelgrimswijding in Mechelen.
Goed, met z'n drieën en de Catsjoe hebben ze het Zoniënwoud van Noord-West naar Zuid-Oost  doorkruist. Een twintigtal kilometertjes en uit hun recensies bleek dat het een fijne trip is geworden. Ziehier de Ronny zijn relaas : 


We waren met de drie musketiers op pad, Marc, Michel, en dan ik met de Catsjoe.
Een korte opsomming van de feiten,... giet jij ze maar in volzinnen want je wou het op je blog zetten hé ? Trein in Berchem 6 min vertraging, deze trein zat al overvol in Essen en was veel te kort. Een sardienendoos. Dit was blijkbaar al de ganse week zo. Trein in Brussel naar St Job, was ok. Trein La Hulpe - Brussel lichte vertraging. Trein in Brussel, afgeschaft. De volgende trein was een boemel. Marc verloor daardoor zijn aansluiting in Centraal. Ik weet niet wanneer hij thuis was. Je hebt me gisterenavond nog verteld dat je de wandeling zelf heb uitgetekend. De wandeling was prachtig. Jammer dat je er niet bij was. Ze was veel mooier dan onze eerste wandeling in het Zoniënwoud. Aangekomen in Sint Job direct een koffieke gaan drinken bij een inlandse schone in het plaatselijk cafeeke dicht bij het station. En dan op pad, vrijwel onmiddellijk het bos in. Na een uurke heeft de Marc zijn supersonisch kookfornuis bovengehaald en ne glühwein gemaakt. Eén probleem, Michelangelo had isolerende bekers bij waardoor ik de warmte niet voelde, mijn bak... verbrand. Een eindje verder bokes opgegeten aan een kapelleke. En dan weer op pad tot in het opengestelde park met het prachtige kasteel van de heer Solvay. De laatste 2.3 km door de rustige straten gelopen van La Hulpe. Daar aangekomen nog een lekkere pint gedronken, en, we kregen er nog olijfjes, kaas en saucissen bij zoals zo dikwijls in de Walen. Terug de trein op. 

Tja de trein, het is altijd een beetje  reizen. Hopelijk wordt het beter nu er een pralienenmadam er de grote baas is geworden. Ik wens haar van harte veel succes want het zal verdorie nodig zijn begot. 
Jammer dat ik forfait moest geven voor deze uitstap maar de Ronny heeft me ook nog de fotokes doorgestuurd.  Ik zal ze maar op mijn blog zetten. Al was het maar om de continuïteit te bewaren en mijn pelgrimsvriendin Arlette uit Lyon te plezieren. Ze kijkt er steeds naar uit. J'aime bien les photos de ton Pays, schrijft ze de schat. 



Created with flickr slideshow.



                                                   Alles wat ademt - Rob de Nijs

En zo verging het ook op de 2de trip van donderdag 15 dec. Kar nog niet hersteld en wat last minute bekommernissen staken nog extra wat stokken in de wielen. Den Angelo en de Marc zijn er alleen op uitgetrokken. Van Gastuche in Waals Brabant naar Heverlee in Vlaams Brabant. Time out even voor de Ronny want die zat met een verschot in zijne rug. Ondertussen heeft de Marc een verslagje uitgebracht en gemakshalve doe ik een beroep op de copy paste truuk. Hierzie, dit heeft hij gemeld :


Dag Ronny en stapgenoten,
't Was donderdag een fijn dagje, goed weer, goed gezelschap (Michel staat in copy) en een prachtige omgeving. Het Meerdaalwoud en Heverleebos moeten zeker niet onderdoen voor het Zoniënwoud van vorige week. Smalle bospaden langs de Dyle en veldwegen langs de Chemin de la Malaise leiden ons naar Pecrot. Bekend geworden van zijn treinramp, voor ons een rustpause in het plaatselijk cafe voor een koffeke en een tripeltje. Door een lokale Catsjoe op korte beentjes werden we heel enthousiast onthaald, ’t was misschien al wel een tijdje geleden dat er nog goe volk over de vloer was geweest ? Verder liep de wandeling vooral langs beukendreven op en af, gewoon prachtig ook al was het geluid van wegverkeer ook hier regelmatig in de verte te horen. Om half vier waren we al in Heverlee, vlug nog ne tripel Arend en de trein op. Moe maar voldaan en op tijd thuis om lang onderuit tot rust te komen. Er mogen nog zo’n dagen komen. Ik stuur via wetransfer nog wat fotootjes door en ik hoop jullie volgende week weer te zien. Groetjes, Marc



Zo,tot daar. Ik zal zijn fotokes hier ook bij zetten zie ! Ik ga meteen al een nieuw tripke ineensteken. 't Zal nu dinsdag worden. De rest van de week heb ik ons Stafke op bezoek en moet ik er op letten. Alhoewel hij al zijn rugzakske heeft om mee te gaan, hij is nog een ietske te klein daarvoor. Nog een beetje geduld grootvader ! Eerst nog leren kruipen, zo wist het venteke me te brabbelen. Alleen opa's kunnen dat gebrabbel verstaan.


Created with flickr slideshow.



vrijdag 2 december 2016

Oudenaarde, de parel in de Vlaamse Ardennen

En we zijn er nog maar eens op uit getrokken. Een toertje in onze Vlaamse Ardennen rond Oudenaarde lag al een tijdje onder het stof en oogde verleidelijk. In Beveren stapten ik en den Hugo op het ijzeren paard, de Ronny en de Catsjoe zaten er al op. Eureka, de treinen waren stipt deze keer maar in Gent was het bijna een uur wachten op de aansluiting met Oudenaarde. Een koffieke bij den Baziel aan de overkant van de statie was bijgevolg gepermiteerd. Je wordt daar enorm goed gesoigneerd. Het 'Potse kaffe en een koewkske' wordt er vriendelijk geserveerd op een zilveren plateauke, geflankeerd door een toef slagroom en een borreltje advokaat. De Catsjoe deelde met een snoepke mee in de service. Vakwerk  !


Rond halfelf lag Oudenaarde aan onze bottienen. Mooi open weer, dat beloofde een heel mooie dag te worden. Stappen richting markt werd de prelude, waarbij we al direct 500 meter van het uitgestippelde spoor afdwaalden. Al van in het begin zaten we dus helemaal uit koers. Weinig volk op het marktje aan het Tacambaroplein. Het standbeeld met de liggende Mexicaanse madam lag er ietwat lusteloos bij. Dit standbeeld werd opgericht ter nagedachtenis van enkele tientallen Oudenaardse vrijwilligers die omkwamen in het Mexicaanse avontuur van Maximiliaan van Habsburg en Charlotte van België in de periode tussen 1863-1867. Tussen 7 april 1865 en 11 april 1865 vocht het Belgisch Legioen in Tacámbaro de Slag van Tacambaro. Deze helden liggen zoals vele anderen steeds op het kerkhof. Maar we wandelen verder.
De Donkvijver van Oudenaarde werd het volgende waypoint. Het wandelpad rond de vijver is meer dan 2,6 km lang en is aangelegd in gestabiliseerde dolomiet. Het traject is zeer afwisselend aangelegd, gaat op en neer en biedt op bepaalde plaatsen prachtige zichten op de eerste heuvels van de Vlaamse Ardennen.
Hoog tijd voor het aperitief. Daar aan die Donkvijver bevindt zich een prachtige uitvalsbasis voor recreanten van alle slag : 'The Outsider', een natuursportorganisatie. Het loont de moeite om even op hun website te gaan loeren. Het aanbod aan activiteiten is enorm. Kajaktochten, avonturentocht, klimwanden, een moerasparcours enz ... Het is er ideaal om er eens naar toe te trekken met een jonge kroost. Kijk maar eens : The outsider

Een bankje vlak aan de oever kwam van pas om het aperitief te nemen. Het ochtendlijke borreltje Elixir d' Anvers op de trein kon je nauwelijks een aperitiefje noemen. De Catsjoe liep er al naartoe, deels omdat zo'n bankje naar gewoonte wel wat te bieden heeft en deels omdat er daar een ander hondeke paradeerde. Dit hondeke behoorde toe aan een dame die er van een wandelingeske genoot. Een fleske cava kwam er aan te pas en op onze uitnodiging wilde Natasja, want zo heette deze dame, wel eens meeklinken. Hoe sympathiek ! Een tof gesprek ontbond zich. Natasja hield ook van wandelen en outdoor avontuur. Ook haar ouders deelden deze passie. Geboeid luisterden we naar haar verhalen over jungletochten in Borneo en Indonesië. De beestjes, de hitte, de confrontatie met de locals, het klikte meteen. De interesse was wederzijds wanneer onze lange afstandstochten werden bijgelicht. Niet zo merkwaardig meer voor ons maar uit haar verhaal konden we toch opmaken dat even teruggrijpen naar de basics van het leven je een totaal andere kijk geeft op de mensen die het gevoel van geslaagd en gelukkig door het leven te gaan laten afhangen van luxe, comfort en materieel bezit. Situeer dit in een veeleisende en op prestatiegerichte maatschappij en het mag je niet meer verwonderen dat burn-outs in opmars zijn. Natasja was een madam naar ons hart. Haar ouders had ze een Garmin wandelgps kado gedaan en bij het gebruik ervan stelde ze zich nog wat vragen. De Ronny ging haar wat documentatie bezorgen. Prachtig zulke ontmoetingen, niet ? Ik schonk de cavaglaasjes, euh plastieken bekers, nog eens vol ! Santé !

Opnieuw waren we een kleine kilometer uit koers geraakt daar aan het aperitiefke en bijgevolg moesten we dit stuk teruglopen om richting Leupegem te kiezen en van daaruit via het scheldejaagpad naar Edelare te pikkelen. Ondertussen had de strakblauwe hemel zich verkleedt en een donkergrijs regenpak aangetrokken. Het bleef echter bij dreigementen en verder bleef het de ganse dag droog. Het is een mooie streek om te wandelen. Veel onverharde paden en volop tussen het groen met in de verte de steeds terugkerende contouren van de Sint Walburgakerk van Oudenaarde. Je loopt daar immers in de Vlaamse Ardennen en het heuvelende landschap biedt je er de magnifiekste panoramas. 
Veel gelachen en gegrapt onderweg en zo vliegt de tijd vooruit. In Edelare aangekomen was het schaftuur al ruim overschreden. Daar werden de bokes en voor Catsjoe de kiekepoten bovengehaald. Lang hebben we het daar niet getrokken want de Catsjoe kreeg het koud. Maar de Ronny deed haar haar splinternieuwe frakske aan en we konden verder. Naar het Ename bos. Onderweg, de ganse wandeling lang werd je geconfronteerd met het edele ambacht van streekgebonden bierbrouwen. Deze streek voert het brouwersambacht zeer hoog in het vaandel. Uitgestippelde bierbrouwerswandelingen, artisanale brouwerijtjes, wereldvermaarde brouwsels zoals De Grael Triverius, Sloeber, Smiske, Kwaremont en nog zo vele andere worden er via bordjes en plakkaten geroemd. De beroemde Vlaamse kunstschilder uit de barokperiode Adriaen Brouwer, aldaar in Oudenaarde geboren, verleende zijn naam aan een brouwsel van dit gerstenat. En niet te vergeten de 'Ename', een bier gebrouwen in het gelijknamige dorp dat vervolgens in de wandeling aan bod kwam is een kwalitatieve hoogvlieger. Daar moest van geproefd worden. Een bord met het opschrift 'Meester bierschenker' sierde de gevel van café Rimalin. De Ronny, niet om een leuke intro verlegen, begroette de waardin en drukte zijn verwondering uit haar zeggende dat het opschrift 'bierschenkster' gepaster zou klinken. 'Als het oe ni aanstoat' repliceerde ze venijnig en met veel tegenzin tapte ze onze Enames. De Ronny probeerde de situatie nog een beetje bij te sturen zonder veel gevolg. Kort daarop werd hij het slachtoffer van een lachkramp, waarna dit misantroop schepsel zich voor haar tv zette om naar Samson en Gert te kijken. Wat een chagrijn zeg. Haar koffiehandelaar die kwam ontvangen kreeg het deksel op zijn neus omdat hij verlof had genomen op zijn normale weekse leveringsdag. Volgens hem zat ze aan de pilletjes ofwel was ze straalbezopen. 'Das den ierste kiere da ze zu stout is tegen mij' vertrouwde hij ons toe. Weg daar, ik heb iets tegen onvriendelijke mensen. Wie niet ?

Nog een paar kilometers scheidden ons van het station. 't Werd al donker. Die waren zo gestapt. Pech, onze trein reed juist het station buiten. Een uur wachten op de volgende met andere woorden. Een mooi excuus om aan de overkant eens van een Kwaremont te gaan proeven. Heerlijk vocht. Ik vermoed dat mijn bloglezers stilletjesaan moeten gaan denken dat 'Een kroegentocht door Vlaanderen' een meer gepaste titel voor mijn blog zou zijn. Nee hoor, ik lever gewoon mijn bijdrage tot het instandhouden van onze pas verworven status geschonken door de UNESCO. Deze erkent onze biercultuur als immaterieel cultuur erfgoed. Een beetje chauvinisme mag wel hé ! 
De volgende wandeluitstap krijgt al vorm. Deze wandeluitstap werd weeral een gedenkwaardige belevenis samen met de maten. Laat er zo nog maar vele van die dagen komen. En voor de dagen er tussenin geldt : Sing c'est la vie 😋 !


                                                   Sing c'est la vie - Sonny & Cher




Created with flickr slideshow.