Pagina's

maandag 31 juli 2017

Etappe 00 12K van Winsum naar de start van het Pieterpad in Pieterburen


  
  Chris Towsend - The Advanced Backpacker  

  "De moderne wereld is snel, complex, strijdlustig en steeds begaan met wat er komen gaat. Altijd is er meer te doen dan er de tijd voor is. Het landschap waarin je je begeeft tot zelfs het licht waarin je leeft werd meestal kunstmatig geschapen. Dit kan soms opwindend zijn maar het wordt mettertijd frustrerend, stressgevend en vermoeiend. In scherp contrast daarmee staat dat het weken- of maandenlang rondtrekken in een natuurlijke omgeving met enkel je rugzak en je tentje een eenvoudige en zichzelf herhalende activiteit is. Eén die leidt naar innerlijke rust en psychisch welbehagen, een bewustwording van je volmaaktheid in de natuur waarbij men zichzelf voldaan en gelukkig voelt. Elke dag volgt hetzelfde patroon en dit op een natuurlijk ritme. Stappen bij daglicht, gaan slapen als het donker wordt, eten als de honger opkomt en beschutting zoeken bij noodweer. Enkel de details verschillen. De eenvoud in het basispatroon van stappen en kamperen, dit dag na dag, bezorgt je een aangename ervaring. Het doet goed om een tijdje te kiezen voor de meest eenvoudige en rustige manier van leven om zo te kunnen ontsnappen aan de haast van de moderne wereld. Problemen en zorgen weken zich stilletjesaan los in je hoofd wanneer de dagen voorbijglijden. Je krijgt er ook meer zicht op want ze komen in perspectief te staan bij elke stap die je zet. Stap na stap, uur na uur en dag na dag. En bij het thuiskomen na je avontuur voel je je hersteld en vernieuwd door het wedervaren. Je stelt voor jezelf vast dat je je opnieuw met de 'beschaving' kunt verzoenen. Inderdaad, sommige aspecten ervan kunnen je dan opeens terug bekoren."


Een beetje oploeven naar het Noorden vanuit Winsum. De start van mijn tocht ligt immers een 12 km meer hogerop in Pieterburen. Dat ligt ongeveer op dezelfde breedtegraad als Bremershaven in Duitsland en morgen, dan start ik hier terug in Winsum voor de tocht naar Groningen. Een beetje gek maar Ordnung muss sein. Dat zei den Duits al in '40. Stappen volgens de regels en niet foefelen. In Pieterburen start je met het Pieterpad en je gooit je rugzak maar eerst aan de kant op de Pieterberg in Maastricht. Punt andere regel ! Vandaag was het al een heel avontuur om ter bestemming te geraken. Den Hugo heeft me deze morgen naar de statie van Beveren gebracht. Hij had zich wel overslapen maar dan pakken we wel een treintje later. Als we in onzen houten frak liggen rijden er immers nog treinen. Treinen genoeg. Prachtig weer zou het worden maar daar in het Noorden van Nederland telt men toch meer regendagen dan elders in het land. Soit ik ben er geraakt in Winsum en het was er mooi weer met een stevig briesje. We zitten immers vlak bij de zee. Vlotte verbindingen alhoewel ik via Schiphol ben moeten sporen omdat in Dordrecht aan het spoor van de Moerdijkbrug wordt gewerkt. Om kwart voor twee stapte ik in Winsum af. Wandelstokken uiteenvijzen op lengte, de rugzak op den bult en stappen maar.  Dat is toch terug wennen hoor. 20kg met het tentje, matras, pot en pan en branderke. Een heel goeie rugzak hebt ge van doen of ge komt half kreupel aan. Het ging goed met dat gewicht dus ik ben content.
Veel beton op dit kort stukske en eigenlijk een wandelingetje dat niet veel verschilt met eentje van achter de hoek bij ons. Maar het vlotte goed. De 12 km waren zo gestapt. Onderweg een kerel tegengekomen die het Pieterpad liep met zijn vrouw. Zijn vrouw in sportkledij en hij liep in een kostuum, plastron  en lakschoenen. Zijn bagage trok hij voort in een wheelie karretje. Hij was zeer content van zijn karretje. Je komt wat tegen onderweg. Zo' gasten geven de wereld wat kleur.         

Tegen dat ik in Pieterburen was aanbeland was er een strakke wind op kop komen opzetten. Grote wolken zweefden voorbij en het koren in de weilanden ging er plat bij liggen. Maar genen druppel is er uitgevallen. De camping is hier heel rustig. Vriendelijk onthaal en ik mocht gaan staan waar ik maar wilde. Dat was rap uitgemaakt. Een mals gazonneke uitgezocht en op enkele tellen was ik gesteld. Ik kreeg al direct gezelschap van een jonge kerel. Ik ben Rudolf zei hij en het toeval wil dat Rudolf juist de Camino had gelopen. We hadden al direct aanknopingspunten. Maar eerst wilde ik mijn souper gaan bereiden. Gerookte forelfilets op een beddeke van noedels met kip uit een chinees pakske. Als dessertje een boterham met een snee frikadellekoek. Samen aan een campingtafeltje hebben we gegeten en wat gekletst. Rudolf had een Engels meisje leren kennen op de camino waaruit een relatie is ontstaan. Ja toch wel, hij zat nu een beetje met wat kopbrekerij van hoe hij zijn leven moest gaan organiseren met die Angelsaksische freule.
Morgen ga ik terug naar Winsum maar neem de bus. De eerste trip naar Groningen, goed voor 33 km, dat zou niet verstandig zijn om die al te voet te doen. De Ronny zag dat ook al niet goed zitten. Ik zal dus maar luisteren naar een caminard. Terug een beetje opbouwen is veiliger. Vandaag 12, morgen 20 à 21 paaltjes zullen volstaan om het ritme te terug te vinden. Overmorgen 25 en een klets en dan mogen de serieuze mannen er aankomen.
Seffens nog vlug een douchke nemen en ik kruip in mijne slaapzak. Toch een beetje moe maar ik denk eerder dat dat van dat sporennis. De Rudolf ligt er zo te zien al in :-). Die droomt vannzijn Engels liefke.
Tot morgen.
Van Winsum naar Pieterburen 



dinsdag 25 juli 2017

Een etappe uit het Floris V pad. 30K Dordrecht - Numansdorp (NL)

Een beetje op de wipstoel gepland dit trippeke waardoor ik niet meer kon oplijnen met de andere stapmaten. De Ronny en de Catsjoe wilden en konden nog mee aanpikken voor deze last-minute walk. Heel vroeg er uit vandaag met een wekker die om halfvijf afliep want er stond een lange trip op de agenda. Van Dordrecht naar Numansdorp aan het Hollandsch Diep in Zuid-Holland. Broodjes bakken, 3 schoofzakken maken, het snoepke voor de Catsjoe niet vergeten en weg. Om halfzeven stond de koffie al klaar bij de Ronny en enkele tellen later waren we ribbedebie richting Holland. Om 8 uur hadden we in Numansdorp afspraak met Els. Die zou meestappen en ons oppikken in Numansdorp en met ons terugkeren naar Dordt het vertrekpunt. Dordt want zo ligt Dordrecht daar in de mond. Via een stukje uit het Floris V LAW-pad dat loopt van Muiden tot in Bergen op Zoom konden we dan terug naar Numansdorp tenen. Goed voor 30 paaltjes en een prima voorbereiding voor volgende week. Het idee voor deze wandeling kwam van Els. Ze meende nog wat inloopoefeningen te moeten doen voor het Pieterpad want ze stapt immers een weekje met me mee. 1ste klas gezelschap als je het me moest vragen. 
De scoutskes zitten daar nog in Numansdorp op hun zomerkamp en na afloop van de wandeling zouden we hen even gaan bezoeken en tegelijkertijd mee aan kunnen schuiven voor de kampkost. Altijd tof als je weet dat je je daar welkom voelt. Ze waren al verwittigd van onze komst.



Numansdorp is een dorp en voormalige gemeente in de provincie Zuid-Holland, gelegen in de Hoeksche Waard aan het Hollandsch Diep. Gelegen in de Numanspolder kreeg Numansdorp in 1642 haar naam. Voorheen sprak men van Buitensluis. Onenigheid tussen de heren van Cromstrijen en de eigenaren van Zuid-Beijerland was de oorzaak dat de bedijking van deze polder lang op zich heeft laten wachten. De eerste bebouwing van het dorp vormde zich rond een uitwateringssluis aan de Numanspoldersedijk (nu Molendijk) en van daaruit verder langs de Binnenhaven. In 1647 werd er begonnen met de bouw van een kerk. In 1780 werd de toren van deze kerk vervangen omdat deze dusdanig bouwvallig was, dat men vreesde dat hij bij een volgende storm in zou storten. Rond de eeuwwisseling van de 19e op de 20e eeuw werd de bebouwing stevig uitgebreid. De uitwateringssluis was tot 1662 een houten sluis. Hierna is de sluis van steen gemaakt. Aan het Hollandsch Diep in de zeedijk van de Torensteepolder heeft Numansdorp een sluisdeur. Deze stamt nog uit de tijd van eb en vloed van voor 1970 toen het Haringvliet en het Volkerak nog niet afgedamd waren met de stormweringen. Het zijn echte artiesten die Hollanders in het beheersen van het hen omringende water. Afsluitdijken, sluizen, afwateringskanalen, pompgemalen, enz enz.... stuk voor stuk waterbouwkundige meesterwerken. 

In de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 werden grote delen van Zeeland, de Zuid-Hollandse eilanden en delen van Noord-Brabant overstroomd. Ook Numansdorp werd door deze watersnood geraakt. Het hoge water en de sterke noordwesterstorm veroorzaakten verschillende dijkdoorbraken. Die nacht vonden 56 inwoners de dood. Numansdorp had met dit aantal het hoogste aantal doden van het hele eiland. De meerderheid van deze doden, 54, vielen op de Ambachtsheerlijkheid Cromstrijen, waar hele huizen en gezinnen waren weggeslagen. De laatste lichamen werden pas in juni dat jaar gevonden. Daarnaast verdronken ongeveer 500 paarden, koeien, varkens en veel pluimvee. 136 huizen en boerderijen waren volledig vernield, ongeveer 850 huizen hadden waterschade en meer dan 2.800 inwoners werden geëvacueerd. Daarnaast hadden de akkers ongeveer 14 dagen onder water gestaan. Door het zilt dat achterbleef op de akkers, werd er dat jaar weinig geteeld. 

 Een beetje stappen nu. Rond halftien zijn we  dan vertrokken in Dordt. Els stond op scherp  en zette er al van in den beginne een stevige  pas in. Enkele straatjes in het voorstedelijk  gebied doorgestapt en we zaten al aan de  Biesbosch. Eveneens een prachtig, tja  natuurpark zal ik het noemen, doorspekt met  kreekjes, eilandjes, zandstrandjes en voor de  rest badend in het groen. De Amer en de  Nieuwe Merwede vloeien iets onder  Dordrecht  en versmelten in het Hollandsch  Diep. Tussen de 2 rivieren loopt de  Biesbosch  verder. Het ganse natuurgebied is  wel bijna 100 km² groot. We hebben er maar  een klein stukje van gezien want we zaten zo  in de Hoeksche Waard. Even de tunnel onder de Dordtse Kil en verder een groot stuk langs de dijken tussen het water van de Kil en de polder. Oorverdovende herrie van razende auto's en vrachtwagen daar onderin die tunnel. Eens buiten heb je dat contrast met de natuur. Op de dijken lopen er ontelbare schaapjes met lammetjes rond dus je moet goed de hekjes sluiten wil je er op wandelen en goed uitkijken waar je je voeten neerzet. Als je nog nooit schapenkeutels hebt gezien ... this is the place to be ! Maar wat een magnifiek decor door dat weids uitzicht op de polder daar boven op die dijken ! Komt daar nog bij, en dat wist Els ons dat te vertellen, de boeren worden gesubsideerd door het bestuur om rond hun akkers veldbloemen te zaaien. Vele velden zijn daardoor omzoomd met een 3 meter breed bloementapijt. Het is gewoon onvoorstelbaar al die pracht. 
Van de Kiltunnel tot aan het Diep is het wel 7 km dijkpad maar na een 3-tal kilometertjes noopte een aanpassing van de wandelweg ons dit pad te verlaten. Binnenlandwaarts, dwars door de polders zijn we zo naar Strijensas afgedaald. Halverwege en ondertussen hoog tijd voor de picknick aan te spreken. Op een bankje aan een charmant havengeultje, kan het idyllischer ? Dat smaakte weeral zie ! 

Op een paar dreigingetjes na was het al droog gebleven maar nu begon er een scherpe wind op te steken en zwelden er in de verte opnieuw grijze donderwolken aan. Tijd om door te gaan. We konden de Hoekse Waard binnenduikelen. Vlak buiten Strijensas ligt een natuurgebied genaamd de 'Oeverlanden'. Nog nooit heb ik zo een schoon opgewaardeerd natuurgebied gezien. Waterplassen, houten bruggetjes van eilandje naar eilandje, vlakke terreinen, de bodems hiervan bestrooid met een onovertroffen kleurpalet aan miljoenen bloemen en lage struikjes. Enkele voorhistorische runderen grazen er op hun gemakske of nemen een badje in de glasheldere plassen en poelen. Ik heb er zelfs een witte reiger gespot. Kortom, het was daar een lust voor het oog en een voor mij ongekende ervaring daar rond te kunnen wandelen. Er waren daar trouwens geen andere wandelaars te bespeuren. We hadden het kot voor ons alleen. 

Nog een goeie 10km tot aan de eindmeet vielen er te stappen. Els ging er nog steeds een gat van door terwijl de Ronny al stilletjes fata morgana's begon waar te nemen. In plaats van luchtkastelen zag hij overal luchtkroegen. Waarschijnlijk vanwege het gebrek aan het gebruikelijk kroegstopje onderweg. Hij vroeg of Els haar achternaam soms 'Zweep' was. Pittig madammeke dat serieus wat vaart zette achter het wandelwerk. Een gemiddelde van 5,4 km/u wil al wat zeggen. Toch is dat voor langere afstanden een goeie techniek. Je wordt er minder moe van. Overdrijven mag je natuurlijk niet want dan komen de blaren en blijnen om de hoek kijken. Tegen 5 uur waren we op het scoutskamp aangekomen. De Ronny kon er eindelijk zijn lang ontbeerde Duvel bemachtigen en de Catsjoe haar bullepees. Een gezellig klapke werd er gedaan met de daar aanwezige kookouders en daarna konden we mee aanschuiven aan de kampdis. De pot verschafte verse soep, aardappeltjes, bloemkolen en boerenworst. Een smakelijke en gezellige afsluiter van een sjieke wandeldag. 
Els werd terug naar Dordrecht gebracht, de Ronny en de Catsjoe thuis afgezet. Het werd al donker buiten. Jazeker, de dagen beginnen al opnieuw te korten. 

Nu maandag is het de zoveelste grote dag. Het vertrek naar Pieterburen boven Groningen voor mijn Pieterpad. Toch weer een beetje die plankenkoorts die komt opzetten. We weten ondertussen al dat dit vlug verdwijnt en plaats maakt voor de verwondering van het onderweg zijn. We gaan alvast ons best doen en er proberen ten volle van te genieten. 



Created with flickr slideshow.

vrijdag 21 juli 2017

Naar het Steentjesbos in Boortmeerbeek

Met z'n drietjes vandaag. Ik, de Ronny en de Catsjoe. Mijn nieuwe stapschoenen moesten dringend ingelopen worden tegen dat ik volgende week aan mijn Pieterpad begin. Dat is altijd een risico, stapschoenen kunnen je wel goed passen maar oordelen of ze werkelijk okee zijn kan je enkel na enkele tientallen kilometertjes non stop. Men geeft ook de raad om nieuwe stapschoenen niet te passen in de vroege ochtend. Tijdens de dag zwellen je voeten op en dat scheelt in de maatvoering. Een beetje lastig en voor een goed deel een gok. Bovendien kan je moeilijk vragen aan de schoenverkoper of je er eerst eens een dagje mee mag rondlopen. Ook al is het een investering van rond de 200€, ik denk het antwoord te kunnen raden. Maar goed, ze werden goed bevonden want ze passen als gegoten. Geen blaren of blijnen, dat is al veel waard.



Deze keer werd er nog maar eens geopteerd voor een toertje niet te ver van huis en niet te lang. 20 paaltjes was meer dan genoeg. Met de trein naar Weerde, een halte verder dan Mechelen en dan te voet in een achtvormige lus rond Elewijt richting Schiplaken voor een verkenning van het Steentjesbos. Even kwam er een onweerdreiging opzetten maar dat was loos alarm. Het werd al vlug een prachtig zomerweertje. De eerste kilometers waren vrij saai langs de grote baan en ik vreesde een beetje dat er veel beton moest doorgedraaid worden. Onterecht. Eens we Elewijt waren gepasseerd zaten we volop in het groen. Een mooie omgeving maar vergeven van de verbodsborden die je er moesten voor behoeden om private eigendommen te betreden. Het zijn geen arme stumperds die daar wonen en zoals de beesten overal hun poot opheffen om met hun geurvlaggen hun territorium af te bakenen, zo plaatsen die grootgrondbezitters hun verbodsborden om hun domein te vrijwaren van ongenode gasten.  Het Steentjesbos leunde vlak tegenaan die privaatdomeinen. Dit 42 ha grote bos ligt in het noorden van de gemeente Kampenhout en vormt de grens met Hever-Schiplaken en Elewijt. Onlangs kwam dit bos nog in het nieuws omdat er met strychnine vergiftigde worstjes werden aangetroffen. Her en der werden die in het landschap op een stokje geprikt. Men had het sterke vermoeden dat dit het werk was van snode jagers die op deze manier de concurrentie van vossen wilden counteren. Stel je voor dat de Catsjoe er zo eentje zou gevonden hebben ! 

Aan het kasteel van Schiplaken toegekomen, iets voor het bos in zicht kwam, was er weeral zo een bord met verboden toegang neergepoot. Fotootjes moesten door het hek genomen worden. Dit kasteel is een oud-middeleeuwse burchtsite met het kenmerkende hooghof en neerhof. Dit 18de-eeuwse neoclassicistische kasteel werd in 1914 door de Duitsers in brand gestoken. Na de oorlog werd het in zijn oorspronkelijke stijl herbouwd. De in losse U-vorm er rond opgestelde dienstgebouwen dateren uit de 18de en 19de eeuw. In de nabijheid liggen een half ommuurde moestuin en oranjerie. Restanten van de oorspronkelijke motte, een middeleeuwse kunstmatige heuvel, waarop meestal een verdedigingswerk was aangebracht, zijn nog herkenbaar aanwezig. De slotgracht rond het neerhof is nog grotendeels aanwezig. De gracht rond het kasteel zelf is gedempt. In het domein zelf bevindt er zich een grote ijskelder. Jammer dat we er geen bezoekje konden brengen. Nog een beetje stappen en we zaten middenin het Steentjesbos. Dit gebied bestaat uit een gemengd loofbos. In het voorjaar is de flora er erg gevarieerd. Bosanemoon, dalkruid, donkersporig bosviooltje, sleutelbloem en eenbes worden er overvloedig aangetroffen. Ook vogelspotters kunnen rekenen op een uitgebreid assortiment gevederde vrienden zoals onder andere de grote bonte specht, middelste bonte specht, kleine bonte specht, groene specht, zwarte specht, boomklever, boomkruiper, buizerd, matkop, sperwer en havik. Ree, konijn, haas en de gewone dwergvleermuis worden ook regelmatig waargenomen in het bos. De paden in het bos zijn net zoals tunnels. Onder een zwaar bladerdak gedragen door uitgroeiende takken slingeren de paadjes zich een weg tussen de bomen. Prachtig om wandelen !
Aan de rand van het bos hebben we een bankje kunnen versieren om te schoven. Merkwaardig dat we op het ganse traject tot dan toe geen enkel picknicktafeltje of bankje hebben aangetroffen. Opvallend ook de afwezigheid van wandelaars of andere recreanten. Kinderen en hun ouders vinden hun weg niet meer naar de natuur. Het is nochthans de grote schoolvakantie ... 
Daar op dat bankje hadden we zicht op de aanvliegroute naar Zaventem. De Ronny begon tussen de slokskes wijn, hij had een fleske meegebracht, de trafiek te timen. Elke 2 minuten kwam daar een vlieger naar beneden. Soms kwamen ze zelfs nog vlugger achter elkaar. Hou houden ze het in godsnaam veilig ? 
Er moest nog teruggekeerd worden naar het station. Deze keer langs de rijkbegroeide oevers van de Zenne en deze volgend tot aan de Weerdse vijvers. Een mooi natuurgebied maar ik vond dat die Zenne maar kwalijk rook. Nochthans zwommen er eenden en zwanen in rond. 
Terug in Weerde passeerden we Het Steen of ook wel het Rubenskasteel genoemd. De oudste gekende bewoning situeert zich in de 13de en 14de eeuw. Het kasteel had lang een belangrijke strategische rol, waardoor het ook sterk te lijden had. In 1635 werd het eigendom van Pieter Paul Rubens en Hélène Fourment, die het tot buitenverblijf lieten in inrichten. 
Nog een klein stukje en de wandeling zat er op. Nog een pintje als afsluiter in de 'Rut' een gezellige statiekroeg tussen de 2 spoorbermen in die de NMBS daar rijk is. De Catsjoe werd er direct aangehaald door een dame die zich liet aanspreken met Christel. Een kleurrijke sympathieke volksfiguur. Ze woonde in een bungalow iets verderop. Ze wachtte op het terras haar dochter en schoonzoon op. In afwachting trakteerde ze ons nog op een pint terwijl het mens het toch zichtbaar niet al te breed had. Tijd voor een grapje vond ze ! De Catsjoe had zich al naast haar neergevleid op de terrasbank. Waarschijnlijk als gevolg van de snoepkes die er aan haar zijde te verhapscharen vielen. Toen dochter er aankwam vroeg die wat die hond daar naast haar deed. Die heb ik gevonden aan een boom zei ze droogweg. Een volleerde actrice die Christel en dochterlief tuinde er met open ogen in. Jaja, ze hield het nog een heel poosje vol vooraleer dochter en schoonzoon de grap inzagen. De Ronny lag ondertussen ook al dubbel. 
Vooruit nu maar, de trein naar huis was in aantocht. In Berchem viel er nog meer dan een uur te wachten op een verbinding naar huis. Die kon nuttig verbeid worden in de Lijmstok. Een afsluiterke die we consumeerden in compagnie van een jonge kerel die juist was vrijgelaten uit het prison. 't Zag er helemaal geen bandiet uit en het deed hem zichtbaar goed dat hij zijn verhaal eens kwijt kon aan onbevooroordeeld volk. En dat hij zijn les geleerd had ! We hoopten het voor hem en we wensten hem succes. Alleszins zal hij het niet makkelijk hebben want ze hadden hem na het uitzitten van zijn straf zonder 1 cent op straat gezet. Het is weeral een heel bewogen dag geworden. Een gebalanceerde mix van natuurschoon en verhalen uit het leven gegrepen.




Created with flickr slideshow.

zondag 16 juli 2017

Van Roosendaal in Noord Brabant naar Numansdorp in Zeeland (NL).

Om het lichte gebrek aan kilometertjes ter voorbereiding van mijn Pieterpad wat te compenseren ben ik er nog maar eens op uit getrokken. De start voor het zomerkamp van de scoutskes lag dit jaar in Wouw in Noord Brabant. Van daaruit reden ze met hun veloke naar Numansdorp op de scheiding van het Haringvliet en het Hollands Diep. Een tochtje van rond de 50km langs fietsknooppunten. Enkele van m'n scoutsvrienden hadden getekend voor hun begeleiding. Eigenlijk een strak plan om zo een kamp met een stevig fietstochtje te beginnen. Gewoonlijk zijn die gastjes op hun eerste kampdag zo energiek dat het hen te slapen leggen 's avonds doorgaans een heuse klus wordt voor de leiding. Ik heb het zelf ondervonden de tientallen keren dat ik meeging als kookouder. Zo een fietstochtje tempert wel een beetje de ontlading op de eerste kampdag.

Net zoals verleden jaar had ik zin om dat stukje te stappen. Een kleine 30km maar ik zou sporen tot in Roosendaal en van daaruit naar Numansdorp tenen. Vlotte treinverbinding, om 8u11 stond ik al op het perron in Roosendaal. Verdorie, ik raakte dat station niet buiten. Wist ik veel dat er op je treinticket een code staat waarmee je via een optische scanner de poortjes kunt openen om buiten te geraken. Gewoonlijk gooi ik dat biljet al weg bij het uitstappen van de trein. Nadat ik dit door had was het ondertussen al halfnegen begot. Ik had al een goeie kilometer verder kunnen zijn.

Voor dit trajectje was er weinig keuze in alternatieven ten einde de openbare weg te vermijden. Daar in Zeeland kun je het nauwelijks riskeren buiten die fietspaden te treden om je weg een beetje aangenaam te maken. Sloten en beken langs alle kanten maken dat je vlug je voornemen moet bijsturen. Na een halfuurke richting Noorden was ik de rand van Roosendaal en de gemeente Halderberge voorbij en zat ik volop in het landschap. Zo plat als een dubbeltje zeggen ze daar. De weg werd iets of wat ééntonig. Weilanden, hier en daar een groot boerenhof of een hoeve en voor de rest smetteloos onderhouden wegen waarlangs je je over het asfalt of beton voortbeweegt. Erg slopend voor je voeten trouwens maar goed. In Oud Gastel lette ik niet goed op het te volgen spoor met als gevolg dat ik voor een keuze kwam te staan. Terug ofwel enkele honderden meters om lopen via de dorpskern. Ik verkoos het laatste. Alleszins een heel stuk prettiger als je de ogen ook iets wil gunnen.

Na een goeie 9 km stak ik de Dintel over en smste ik dat naar Els mijne stapmaat. Ook zij loopt binnenkort enkele dagen mee op het Pieterpad en wilde even haar conditie voor het wandelwerk controleren. Enigszins verbaasd stelde ik me daar vragen bij. Die moest toch opperbest zijn aangezien zij er haar hand niet voor omdraait om eventjes 200km aan één stuk te fietsen ? Onlangs nog Zwijndrecht (B) - Zwijndrecht (NL) heen en terug. In tegenstelling met het fietsen worden er bij het stappen een heel ander stel spieren aangesproken, wist ze me te vertellen. Naar een kenner moet je luisteren.

Els was vanuit Dordrecht naar Numansdorp gereden met de auto en zou me tegemoet stappen. Zij had op dat moment al 8,5 km op haar tellerke staan en was juist Helwijk gepasseerd. Prachtige timing, we zouden elkaar pal in het midden van de route tegenkomen. Dat was ook het geval. Op de Heijningsedijk in het gehuchtje Driehoek was het zover. Zwierend met de armen kwam ze er al lachend aangewaaid, het weerzien was weer hartelijk en dat kon best beklonken worden met een gezellig picknickske in het malse gras tegen de dijkhelling aan. We zaten dus juist in de helft van het trajectje. Voor Els betekende dat terugkeren en voor mij verder door naar het eindpunt.

Dat betekende nog een heel stuk baan vooraleer we de bruggen over het Hollands Diep bereikten. Wat een drukte op die verkeersader ! Daarom had ik liever de weg over Willemstad uitgestippeld vanwaar we het veer naar Numansdorp konden nemen. De  prijs voor een overzetje, 7 euro namelijk en daarbij blozen die mannen ginder niet, vond ik echter bij zijn haar getrokken. Dan maar gewoon stappen.
Eens die brug over konden we aansluiten op een stukje Floris V pad. Dit is een ander welbekende LAW in Nederland. Etappe 8, lopende van Dordrecht naar Numansdorp en deze loopt langs de oever van het Hollands Diep. Els heeft al voorgesteld om dat stukje Florispad binnen enkele dagen eens volledig te lopen. Prima idee. Maar hiermee was de wandeling ten einde en wees de klok kwart voor drie aan. Op het eindpunt troffen we de Marcel aan. Die had de taak van bezemwagen toebedeeld gekregen en wachtte op de fietsertjes die nog moesten toekomen. Els keerde terug naar huis en iets later kwamen die gastjes er aan. Na het aanschuiven voor de kampkost kon ik een lift tot in Berchem versieren. Daar de trein naar Sint Niklaas op en om 10 uur was ik thuis.
Dit was weeral een goed gevulde dag. Goed gestapt, genoten van het fijne stapgezelschap en de scoutsvrienden. En vooral niet te vergeten ... de pret en het enthousiasme proeven van de kinderen die weeral een reuzetof kamp tegemoet zien.



Created with flickr slideshow.

vrijdag 14 juli 2017

Van Bazel naar Wintam en terug

Bijna compleet vandaag met het stapvriendenclubje. Den Angelo heeft verlofdagen tekort om al zijn ontsnappingsplannen aan het dagelijkse werk iets of wat vorm te geven maar hij liet zich vervangen door Maddy, de schoonmama van de Ronny zijn zoon. Ook een piepjong stapperke was erbij, den Thomas, Maddy's kleinzoontje over wie ze nog de zorg had. 
Een tof gezelschap weeral en de afspraak voor de start lag aan het kasteel Wissekerke in Bazel. Een hartelijk weerzien was het met den Hugo die trouwens nog volop aan het acclimatiseren is van zijn Polentocht. 
De kleine Thomas zette het tochtje in. Gelukkig was er een buggieke voorzien want die 4 jaar jonge kleine beentjes zouden helemaal nog niet opgewassen zijn tegen een toerke van rond de 20 kilometer. 
Na eeuwenlang in het bezit te zijn geweest van adelijke families, erfde Philippe Vilain XIIII (1778-1856) het kasteel Wissekerke en de bijhorende gronden in 1779. Onder zijn kasteelheerschappij werden heel wat renovatiewerken uitgevoerd. Rond 1803 werd de parkvijver uitgegraven en een nieuwe ingang gebouwd door de toenmalige Antwerpse stadsarchitect François Verly. De smeedijzeren hangbrug werd in 1824 gemaakt door ingenieur Vifquain (1789-1854). In 1989 verkocht Jean Vilain XIIII, de laatste bewoner uit het roemrijke geslacht Vilain XIIII, het kasteel aan de gemeente Kruibeke. Sindsdien werden er heel wat verfraaiingswerken uitgevoerd en werd ook de historische hangbrug, de oudste in haar soort in Europa, gerestaureerd. Dit laatste werd eveneens geopperd door onze wandelende encyclopedie, den Hugo.  Een sjieke omgeving is dat daar rond het kasteel.
Eerst een kleine 3 kilometertjes stappen binnendoor over de vernieuwde dijken naar Rupelmonde. Een fietsparadijselijke omgeving is dat daar aan de oeverkant. In Rupelmonde loodste den Hugo ons eerst nog een artisanale botenwerf binnen gevolgd door tekst en uitleg over de daar ter plaatse uitgeoefende stiel, zijnde de ambachtelijke scheepsbouwkunst.  Daarna was het nog een klein stukje verder wandelen tot aan het toeristische veer In Rupelmonde. Bij aankomst lag het veerbootje aan de overkant van de Schelde in Wintam. Na een kwartiertje meerde dat schuitje aan aan de steiger in Rupelmonde. De overzet was voor die kleine Thomas een heel avontuur maar de Catsjoe was er helemaal niet gerust in want haar hele lijf bibberde op maat met de trillingen van de scheepsmotor. De schipper van dienst was een heel joviale tiep. Hij bracht een bakje water voor de Catsjoe om haar schrik weg te  nemen. Tevergeefs, het mocht niet baten. Beesten drinken of eten niet als ze schrik hebben wist de Ronny te verklaren. 
Delen van het door ons gekozen parcours daar in Wintam-Hingene zijn enorm populair bij wandelrecreanten. Deze wandelroute, beter gekend als het parcours Bornem - Hingene leidt je langs twee prachtige gebouwen. Het Kasteel d’Ursel van Hingene en het Paviljoen De Notelaer. Een jachtpaviljoen van het hertogelijk geslacht d'Ursel. Dit laatste is opengesteld voor bezoekers. Je wandelt door bossen, langs de Schelde en weilanden. Zowat een derde van de wandeling komt door een ‘stiltegebied’. Een plek waar je normaal geen auto’s hoort en alleen bent met de geluiden van de natuur. Aan het standbeeld van de Dijkgravin, enkele honderden meters voor het paviljoen de Notelaer staat er een picknicktafeltje. Daar werd de schoofzak bovengehaald en een koppel fleskes wijn voor het aperitief. De kleine Thomas kon hier na zijn bokes met choco zijn aas ophalen en naar hartelust rennen op de dijkhellingen. Doch er moest nog een heel eind verder gestapt worden. Echter tegen de verwachting in niet veel. Achteraan het paviljoen De Notelaer lag er een voor mij onbekend prachtig stukje wandelpad.  Ik kwam er voor het eerst die trendy boomhutten tegen. Grote ballen, hangende op een zekere hoogte aan een boomstam waarin je kunt kamperen. Een laddertje moet je helpen om naar boven en erin te klauteren. Het zogezegde 'pitkamperen'. is geweldig in opmars. Mensen die eens de vogel willen uithangen vinden daar ongetwijfeld hun gerief. Een kort wandelingetje dus na onze eerste stop want het terras van De Notelaer lag er iets te uitnodigend bij. Een eerste Bornemse tripel was het onvermijdelijke gevolg. Onze Ronny trakteerde ! 
Een volgend agendapunt op de wandeltrip betrof het kasteel d'Ursel.  Een knap gebouw weliswaar maar bij aanblik vond ik dat de kleur van de geschilderde gevels niet harmonieerde met de omgeving. Iets voorbij De Notelaer leidt de Kasteeldreef naar de toegangspoort van het domein van dit kasteel. In de dreef werd langs weerszijden een rij jonge Hollandse linden aangeplant. Ter hoogte van de kasteelpoort sluit de lindendreef aan bij twee welkomstlindes die de toegang tot het domein markeren. Het kasteeldomein baadt in de luxueuze weelde van een Franse tuin en is aan de noord- en westzijde afgeboord door een dreef. Het is een dreef die op traditionele wijze werd aangeplant met opgaande zomereiken en die alvast in de zomer een lommerrijke passage garandeert. Het is in die dreef dat de Ronny kennismaakte met Fien, een elegante dame op wandel met haar hondeke Flor. Het kon ook omgekeerd zijn want ik was een vijftigtal meter achterop. Of was het de Catsjoe en Flor die voor de kennismaking zorgde ? Ik laat de ware toedracht in't midden. In alle geval, eens aangekomen stelde Fien voor om samen in ons gezelschap een bezoekje te brengen aan de Blauwe Koe, een welgekend etablissement onder dorstige zielen. Ze stond er op om ons te trakteren ... van altruïsme gesproken !  De voorgenomen wandeling werd hierdoor fors ingekort maar niemand had hier enig bezwaar tegen. Uiteindelijk werd er toch nog een kleine 16km afgelegd, inclusief de overtochtjes met het veer. Ter compensatie van het gedorven stukje stappen en ook een beetje de voorbereiding op mijn Pieterpad heb ik dan maar de kleine Thomas op mijn bult gezet. 18kg woog dat ventje, een perfect alternatief voor de zware rugzakgewenning. In die Blauwe koe werd het voor Fien een wit wijntje, enkele orvals voor de maten, een colake en een tonic voor Maddy en het venteke. Een trampoline op het tuinterras trok onmiddelijk zijn aandacht. Een heel onderhoudende dame die Fien, een vrolijk mens wier grootste plezier er volgens haar uit bestond in leuk gezelschap te vertoeven. Ze was met ons aan het juiste adres. Met al dat terrasjesgedoe was de Ronny zijn klok uit het oog verloren. Hij moest om 5 uur zijn vrouw oppikken en het was al 10 voor 5. Eventjes paniek bij onze maat maar een telefoontje met zijn wederhelft bracht hem terug tot kalmte. Een gevolg van zijn pas gelopen camino volgens mij waarbij je geen rekening dient te houden met tijd, kalender en dwingende afspraken. 
Toch was het tijd om op te krassen. Den Hugo zou vanuit de Blauwe Koe direct naar huis stappen, wij moesten terug in Bazel geraken. Een kleine 5 km in omgekeerde zin met daartussen de overzet Wintam - Rupelmonde. De Catsjoe was nu meer op haar gemak temeer daar de schipper, nog steeds dezelfde als eerder op de dag, haar overvloedig op koekjes trakteerde. Ik vermoed dat hij over een enorme voorraad koekjes moet beschikken want hij klopte lange dagen. Van 7 uur 's morgens tot 21 uur 's avonds. 
Het laatste stukje op de dijk naar Bazel heb ik nog een erg verrijkende babbel met Maddy kunnen voeren. Het is verbazingwekkend hoe sommige mensen zich dag in dag uit belangenloos inzetten voor anderen zonder uitzicht op enige return en dit ten koste van hun eigen verzuchtingen en welzijn. Een waardevol wandelgesprek met een gouden hart. Dankjewel  Maddy en kleine Thomas alsook de stapmaten natuurlijk. Het werd weeral een prachtig samenzijn op een zonovergoten dag ! 
Zaterdag loop ik nog een stukje ter voorbereiding van mijn Pieterpad. Van Roosendaal naar Numansdorp. Daar begint het scoutskamp van de kleinsten. M'n scoutsmaten begeleiden die mannekes op de fiets vanuit Wouw naar Numansdorp. Ik verkies de voettram !  Tot een volgende maar weeral.


Created with flickr slideshow.

donderdag 6 juli 2017

Naar Turnhout, de speelkaartenstad

Vandaag alleen op stap. De Marc zit ergens in Zwitserland te jodelen op de één of andere berg, de Ronny had plannen met Lieve, den Hugo kon zijn voeten onder tafel schuiven bij een bruiloft en de Michel ocharme .... in 't zweet des aanschijns moest hij weeral de kost gaan verdienen. Dienen beet in den appel destijds heeft godbetert toch heel zware gevolgen gehad voor onze maat ! Ik trek naar Turnhout. Een stad die zichzelf op de affiche plaatst zijnde de hoofdstad van de Kempen. Eerst was ik zinnens vanuit Baarle Hertog naar Turnhout te stappen maar dat was 20km in rechte lijn langs de baan. Om daar nog iets interessants van te maken zou ik al vlug boven de 30km uitkomen. Iets te veel met dit warme weer. En toch scheelde het niet veel vandaag. Het werden er een dikke 25. Een goeie 4km extra vanwege bepaalde bospaden in de Liereman die afgesloten waren wegens  het brandgevaar.


Een vlotte treinreis en een supervriendelijk kaartjesknipsterke. "Als je graag rustig wil zitten meneer, dan ga je best in de voorste wagon plaatsnemen !" Een smile tot achter haar oren. Erg attent van dat schaapke maar zie ik er dan al zo oud uit dat men veronderstelt dat ik bijgevolg de rust koester ? Tja, verleden week ben ik nog maar eens verjaard en misschien deed dat me de das om. Tuurlijk is het erg leuk om de vele felicitaties en kaartjes in ontvangst te nemen maar verjaren in de herfst van je leven ... het confronteert je toch maar telkens met de tand des tijds die aan je lijf blijft knabbelen. Een tand die zelfs zonder poetsen parelwit blijft schitteren en hiermee zijn achteloze slachtoffers meedogenloos verblindt.

Rond halfelf stapte ik af in Turnhout. Direct al een kilometerke of 5 voetpad en beton tot voorbij Oud Turnhout vooraleer ik in de volle natuur zat. Eerst nog wel het kasteel van de Hertogen van Brabant meegepikt. Het kasteel kende tijdens de negen eeuwen van zijn bestaan evenveel levens. Oorspronkelijk was het een jachtverblijf van de eerste hertog van Brabant. Daarna werd het impressionante bouwwerk ondermeer omgedoopt tot gevangenis, stadsmagazijn, pompiershuis en weversschool. Nu is er het gerechtshof in ondergebracht. Nog even langs de Grote Markt om te kijken of er iets te zien viel ... 't was nog te vroeg op de dag maar de flanerende mensen waren duidelijk in een vakantiestemming en de terrasjes zaten zo vroeg op de dag al goed vol. Ben benieuwd of ik dit Bourgondisch accent ook op mijn Pieterpad ga tegenkomen.  

Drukkend warm was het daar in de Kempen. Altijd een paar graadjes warmer dan in het binnenland.  De warme boslucht walmde zo je neusgaten binnen. Het was net of je stond in een strijksalon waar de geur van de gebruikte wasverzachter uit het linnen werd gestoomd.  De warmte van de zon op de gevallen dennenaalden in de bospaden zorgde er voor dat hun etherische oliëen verdampten. En maar puffen. Raar is dat wel want in de Extramadura op de la Plata in Spanje liep het kwik tijdens het stappen op tot boven de 40°C maar daar was dat gevoelsmatig gesproken meer draaglijk dan hier. Niet zagen Janneman.

Iets na de noen heb ik de bokes aangesproken. Bovenin een hoge toren voor het observeren van vogels, onder afdak, beschut voor de wind en daarbovenop een geweldig uitzicht op de omgeving leek me de ideale schaftplek. Ik viel er na de hap en slok haast in slaap. Wie zou het me kwalijk genomen hebben ? Maar er moest nog verder gestapt worden. Na een goeie 15 km te midden van die magnifieke bossen gelopen te hebben langs die ontelbare boswegels kwam het kanaal Schoten - Dessel in zicht.  Een rustige waterweg en ik vermoed weinig beroepsvaart heden ten dage. De bouw van het kanaal werd gestart in 1844 en twee jaar later was het traject Dessel - Turnhout afgewerkt. De verbinding tussen Turnhout en Schoten werd gestart in 1854 maar het zou tot 1875 duren vooraleer het kanaal over de volledige lengte klaar was. Een mooi jaagpad kon ik volgen tot in Turnhout. Zowat halverwege het trajectje langs het kanaal stonden er borden opgesteld met een aanwijzing dat er een prachtig terras te ontdekken viel op de camping van de Baalse Hei. Op amper 200 meterkes zo vermeldden die borden telkens weer. Ik denk dat ze daar in de Kempen aparte lengtematen hanteren ofwel dat de fabrikant van die borden maar over 2 letterzettingen beschikte. Een 2 en een 0. Zeker een kilometer heb ik moeten lopen om een tempeliersbiertje op dat terras te kunnen verschalken. Ik zat er temidden van de campingklandizie. Leuk om te observeren. Een hond luisterend naar de naam Lady die ter orde moest geroepen worden omdat zij in onmin lag met een straatkeffer enkele terrastafels verder, enkele Nederlanders die zich te goed deden aan de ter plekke in de hemel geprezen Brusselse wafels met fruit en ze bovendien nog ongemeen lekker vonden ook, een verstrooide kelner die me een Corsendonck bracht in plaats van die tempelier, ietske later zijn vergissing inzag en hem uit mijn pollen griste toen ik er van wou nippen, een stel grootouders de depressie nabij omdat ze met een resem belhamels van kleinkinderen hunne congé moesten zien uit te zingen, een kleine die de kolère van zijn grootmoeder liet oplaaien omdat hij zijn broer een mep op zijn oog verkocht vanwege een onterecht toegeëigende frisko. Onmiddelijk 1:1 die oma haalde uit met een rechtse hoek naar die kleine.  Het leven zoals het is. Je verveelt je nooit op een campingterras als je geen vooroordelen hebt. Het was er gezellig !

Nog een paar kilometertjes tot aan de statie. Een beetje door de achterbuurten van Turnhout. Het viel me op dat de allochtone bevolking van Turnhout daar voornamelijk vertegenwoordigd wordt door mensen van Afrikaanse origine met een zwarte huidskleur. Ook in die achterbuurten waren ze in grote getale aanwezig. En toch zagen die achterbuurten er niet rommelig of verwaarloosd uit. Netjes zelf. Oude werkmanshuisjes waren piekfijn gerestaureerd en voorzien van het metalen plaatje 'Beschermd erfgoed'. Ze werden zonder onderscheid ook harmonieus gedeeld met onze zwarte medemensen. Zo kan het dus ook ! 

't Zat er op. En zoals al zo dikwijls is voorgevallen reed de trein juist de statie uit toen ik er aan kwam. Met een fris palmke op een terraske kon de tijd naar een volgend treintje nuttig geledigd worden.

't Was een heel goeie oefening in het vooruitzicht van het Pieterpad binnenkort. Daar zitten er toch ook enkele tegen de 35km aan. Dat draaien we er wel door. Jongens ik zie er naar uit ! Het jeukt enorm ! En dan moet ge krabben hé !


Powered by flickr embed.