Pagina's

vrijdag 18 augustus 2017

Etappe 18 25K Swalmen - Echt Montfort



   Emile Bergerat

Niemand is gelukkiger dan iemand die vertrekt, tenzij het iemand is die terug komt. 




Annemie zo heette die vriendelijke dame die ons gisterenavond koffie en een afdakje aanbood. Vanmorgen wenste ze ons nog een goede tocht het mens. Duidelijk een gelukkig mens dat steeds lachte. Een lief en stralend gezicht dat haar ouderdom glans gaf. Jammer dat ik geen fotootje heb genomen maar als ik zeg dat haar portretfoto op een authentieke koekjestrommel niet zou misstaan dan heb je misschien een idee van haar vertederende présence. Prachtig mens. De trip vroeg gestart, rond 8u30. Toch werden het er weeral 28. Eerst in een grote boog rond de stad Roermond naast weiden en landerijen. Het begon terug te regenen. De hele nacht trouwens heeft het geregend. Raar maar waar : Je slaapt rustig in als je zo die regen hoort kletteren op je tentje. Thuis, in een luxueuze slaapstee meerdere keren per nacht wakker worden maar in een prullententje op een luchtbedje slapen als een os. Leg daar maar eens pap op !

Roermond dus voorbij en vervolgens de dorpjes Melick, Sint Odiliënberg waar we picknickten op de kerkdorpel en Montfort om uiteindelijk te belanden op de boerderijcamping Pepinushof in Echt – Maria Hoop. In Melick wat inkopen gedaan en in Montfort besloot den Hugo om voor ’s avonds in een fleske wijn te voorzien voor bij zijn astronautendineetje. Tussen de stad en de dorpen weeral langs prachtige boswegen gelopen. Je zou ze bijna ééntonig gaan vinden maar telkens ontdek je weer iets nieuws. Vandaag bijvoorbeeld een eigenaardige combinatie gespot : Aspergevelden tussen eikenwouden. Nooit zoiets gezien.
Ik probeer weer een paar fotootjes up te loaden maar het lukt voor geen gram. ’t Zal voor later zijn, die gaan niet lopen. Ondertussen barst er hierboven een onweer los met een wolkbreukje. Ik hoop dat het morgen wat uitklaard. Afwachten dus alhoewel ik de hele stapperiode helemaal geen reden tot klagen heb gehad. Tot nu toe enkel een paar malse regenbuitjes en vrij aangename temperaturen overdag.
Om 5u waren ik en den Hugo op onze bestemming, ttz dat Pepinushof. Tentje rechtgezet, een klapke gedaan met de buren die ook aan de fiets-4daagse hadden deelgenomen. Die vertelden ons over de Koning Olav’s trail van Oslo naar Trondheim. Ook een hele speciale sfeer werden ze daar gewaar op die pelgrimsroute. Daarna is den Hugo aan zijne astronautenrepas begonnen. Prima spul als alternatief voor een volwaardige maaltijd maar vrij duur als je de verhouding grammen / euro’s maakt. Het kan een oplossing bieden voor trekkers en stappers maar niet voor de door de wol geverfde outdoorfanatics volgens Els. ’t Smaakte toch lekker, couscous met kip maar ik had voor alle veiligheid nog in paar chipolatakes voorzien. Die waren ook helemaal wijlen. Na het douchke nog een praatje gemaakt met Huub en zijn vrouw. Beiden 83 jaar jong en nog fervente kampeerders. Huub was koperslager geweest en had in ontelbare kerken in NL gewerkt voor het dakbeslag. In geuren en kleuren vertelde hij hoe dikwijls hij de pastoors een been had uitgedraaid. In zijn oogskes dansten er terug duveltjes rond terwijl hij vertelde. Zijn vrouw mengde zich even in zijn betoog toen zij over haar lekkende hartklep een woordje wilde placeren maar Huub legde haar kordaat het zwijgen op. “Zwijgen nu vrouw !” zo luidde zijn bevel. Morgen weer een deftig tripje. Naar Puth en ik ben benieuwd. Het zit er al bijna op en ik ben nog maar pas vertrokken. Ik ga slapen zie, den Hugo is, afgaande op het aantal door hem geproduceerde decibels, ofwel in dromenland ofwel in een oerbos enkele hectaren zware eikebomen aan het rooien.
---------

Created with flickr slideshow.


Van Swalmen  tot Montfort




En verder naar Echt, een 8-tal km richting Sittard



donderdag 17 augustus 2017

Etappe 17 29K Velden - Swalmen


  
Het zijn niet de bergen en dalen die het wandelen moeilijk maken
maar het is het steentje in je schoen




Voor vandaag stond er een lange trip gepland. Van Velden tot bijna in Roermond. 32 km en voor den Hugo als starttrip vond ik dit wel veel. Ik was echter uit het oog verloren dat hij vrijdag nog maar pas de dodentocht van 100 km had gelopen dus kwa vorm hoefden er geen zorgen gemaakt te worden. Vrij laat vertrokken, bijna 10 uur. Een heel stuk diende er de Maasoever gevolgd te worden tot in Venlo. Beton dus. Venlo maakte een gezellige indruk op me. Eigenaardig vond ik het wel dat de commercie daar het Duits bijna als voertaal gebruikt. Op bijna alle reclamebordjes vind je Duitse tekst terug. Misschien over de grens staan deze bordjes in het Nederlands opgesteld. Eens Venlo uit was het één en al bos tot in Swalmen. Els had bij haar tocht in ’92 geen lof over dit stukje Limburg. Het moet zijn dat de route ondertussen gewijzigd is. Ik merkte het aan mijn GPS spoor. Dat week helemaal af van de rood-witte GR markeringen. Waarschijnlijk beschik ik over een oudere trackversie. Eens Venlo gepasseerd was er kwa natuur weinig verschil met de vorige dagen. Uitgestrekte bossen doorkruist met magnifieke wandelpaden. Een stukje heide met schaapjes, lichte heuveltjes, immense akkers en deze keer een grijs wolkendek. ’t Is desondanks toch droog gebleven. Op enkele druppeltjes na. Op 5 km voor het einde ben ik dan samen met den Hugo een palmke gaan drinken. De vermoeidheid was ineens verdwenen. Op het terrasje van de pelgrimsherberg kennis gemaakt met moeder en dochter Pieterpadstapsters. Vader reed met de kérévén elke keer naar een stoppunt. Daar konden deze dames hun etappe stopzetten. Knappe formule. Laat op de camping toegegekomen, het was 7 uur. Veel viel er dus niet meer te doen. Tent rechtzetten en koken, kleren wassen en douchen. Den Hugo had astronauteneten bij en een beetje bijgekruid met chorizoworst gaf dit een aanvaardbaar resultaat. Het begon weeral te druppelen. Een alleenstaande oudere dame bood ons aan om onder haar afdakje te komen zitten. Ze was met haar mobilhome en fiets op de camping. Ze fietste graag en plande in functie van verschillende fietsvierdaagsen haar vakantie. Met de mobilhome reed ze daar naartoe en logeerde dan op een naburige camping. Na onze menu kregen we nog een koffie aangeboden. Een gezellig praatje nog met onze gastvrouw en we zijn weeral een leuke ontmoeting rijker. Er zijn nog lieve mensen op de aardbol. Ik ga slapen, m’n voeten hebben hun rust nodig en morgen moet er weer een n aardig stukje gewandeld worden. Goodnight.
---------

Created with flickr slideshow.


Van Venlo een 5-tal km na Velden tot Swalmen



woensdag 16 augustus 2017

Etappe 16 22K Meerlo - Velden



Moeizame wegen leiden vaak naar mooie bestemmingen




Rustige dag vandaag. Mooi weer, beetje dof maar alleszins geen regen en warm. Afscheid genomen van de buurman Jaak, de kanoman, die peddelde naar Venlo waar hij woonde. Een erg beminnelijke mens. Hij gaf me enkele koeken mee voor onderweg. De andere buurman, een fietser reed ook zijn laatste etappe naar Doetinghem waar hij woonde. Hij had de Maasoever afgefietst vanuit Luxemburg. Iets minder contact gehad met deze man. Met maar een goeie 22km te stappen kon ik rustig de dag beginnen en tegen halftien was ik weg. Bijna 14 euro voor de overnachting betaald. De prijzen zijn hier echt wisselvallig. De mist die over de Maas hing was helemaal opgeklaard. Toch fascinerend die grote binnenschepen die zo voor je neus opstomen. In de mist zag je ze nauwelijks varen. Rustig me in gang getrokken naar de volgende stopplaats in Velden. Een stuk over de dijken gewandeld deels afgewisseld met smalle paadjes door bospartijen en fietspaden. Het mooiste stukje was een doorsteek in de heide van Swolgen, de pastoorswei. Mul zand maar voluit prachtige natuur. In Swolgen een koffiestop ingelast, ik had alle tijd. Kennis gemaakt met Huub en Jet, fietstoeristen. Huub had ook 2 keer Santiago gefietst. Het zat de man hoog dat de pensioenleeftijd ineens werd opgetrokken naar 68. Dat moet hard aankomen wanneer je denkt te kunnen afzwaaien en dan te horen krijgt dat je er nog maar eens 5 jaar bij kan plakken. Het is altijd leuk zo’n ex-pelgrim te ontmoeten. Je zit onmiddellijk op dezelfde golflengte. Aan een Nepalees theehuis heb ik een stop nr 2 ingelast. Ook weeral direct klap van mensen die vragen waarom je met zo’n grote rugzak rondzeult. Als je hen dan vertelt dat je met een tentje meer autonomie hebt om naar de basics of life te gaan, ttz eten en onderdak vinden en dit geheel buiten je comfortzone, om daarna te kunnen ervaren dat we in ons normale leven geen enkele reden tot klagen hebben, awel je ziet aan de mensen dan dat ze even moeten nadenken maar je vervolgens gelijk geven. Zo simpel is het. Den Hugo zou vandaag afkomen. Hij stond al op de camping. Op zijn rugzak geen schelp, geen sleutels van Rome of een afbeelding van zijn zwarte Maagd uit Polen maar een foto van de Raoul, zijn beste vriend, die onlangs het leven liet op zijn fiets bij een verkeersongeval. Zo stapt hij nog even met me mee verklaarde den Hugo. Het ontroerde me. Ben blij dat hij er bij is. Tentje rechtgezet, koffie geslurpt, avondeten gemaakt … douchke, het werd direct laat. Grote verrassing, we kregen bezoek. Jaak de kanoreiziger kwam er aangereden met zijn fiets. ’s Morgens had ik me laten ontvallen op welke camping ik zou overnachten. Zijn kanotocht zat er op eens thuis in Venlo en hij is me komen opzoeken. Hij had een hele rits aan koekjes voor me meegebracht. Wat een joviale mens toch. Dit kom je niet tegen in een 86 sterren hotel. Het verrast me telkens weer deze intense ontmoetingen. Mensen die je nog nooit hebt gezien, die je ontmoet en die vervolgens een diepe indruk op je nalaten. Het is een vast ingredient van een outdooronderneming. Dankjewel Jaak, ik sta bij je in het krijt. Ik laat het hierbij. Den Hugo ligt al te pitten. Morgen wordt het een zware van 30km naar Swalmen. Hopelijk kan hij nog teren op zijn bedevaart naar Polen wat betreft de conditie van beentjes. Dat komt wel slim. Ik kruip er nu ook in. ’t Is al pikkendonker buiten. Sloppel.
---------

Created with flickr slideshow.


Van Swolgen, 2 km voor Meerlo naar Venlo een 5-tal kilometer voorbij Velden



dinsdag 15 augustus 2017

Etappe 15 29K Afferden - Meerlo



Aleen te wandelen op de juiste weg is beter
dan met een grote groep de verkeerde weg in te slaan 





Wel wel wel, dat internetgebeuren hier in Nederland is volgens mij aan verbetering toe. Nu zit ik een superdeluxecamping vlakbij de oever van de Maas en nougabolle. De fotokes zullen voor later zijn. Gisteren heb ik niet kunnen bloggen. Ik zat zonder elektriciteit en wifi en daarenboven waren al mijn apparaten zo plat als een mispel. Het heeft me hier op de camping 3 trappisten van La Trappe gekost om wat te kunnen opladen. Ze smaakten. De uitbater was er fier op dat hij de enige trappist van Holland op zijn bierkaart had staan. Hij keek enigszins teleurgesteld toen ik hem vertelde dat Holland er 2 heeft, Van de Zundert had hij nog nooit gehoord.
Rijn, mijn buurman op het NTK, bleek een zeeman te zijn geweest. Meer dan 30 jaar had hij de 7 wereldzeeen bevaren maar nu hij het scheepsroer had verwisseld voor 2 wielen had hij eindelijk zijn rust gevonden. Elk jaar fietste hij zo 15000 km bijeen. Toffe vent, zijn zus ook. Om 9 uur ben ik vertrokken deze morgen voor 28 kmtjes op Nederlandsche Bodem. Mooi weer bij vertrek maar na een uurtje begon het te regenen. Een malse regenbui weliswaar. Ongelooflijk zwoel parfum dat er uit die heidegrond komt door die regen die op de warme heidegrond plenst. En maar stappen. Het vlot uitstekend. Geen vermoeidheid meer aan de voeten en dat is plezant. Nu het einde in zicht komt begint het juist zo goed te gaan. Na een uurtje zat ik al aan het veer over de Maas. De Maas lag er heel rustig bij.

Toch is zo een LAW in het geheel niet te vergelijken met een camino. Els kon het zo goed verwoorden. Van het moment dat je op zo een pelgrimsroute belandt voel je een onverklaarbare energie door je lijf stromen. Zoiets ontbreekt hier compleet, niet dat ik het mis want elkeen geeft zin aan zijn vrijetijdsbesteding op zijn manier. De Pieterpadders lopen hier keurig met hun boekje enkele tripjes, logeren bij particulieren, een kwasi verplichte stop bij het kopje koffie dat er op hun stapkaart staat gedrukt. Het is volgens mij een zeldzaamheid iemand te treffen die de trip volledig uitloopt. Ik merk dit aan de reacties.

De heide in de maasvallei is zowat te vergelijken met de Kalmthoutse hei. Een erg mooi gebied dat begraasd wordt door schapen en keurig wordt onderhouden door het staatsbosbeheer.Stappen gaat iets moeilijker vanwege het mulle zand.

Rond 5 uur was ik ter bestemming. Camping ’t Veerhuis. Deze camping stond vol. Overwegend heel sjiek volk dus velen bekeken me maar scheef. ’t Zal aan die baard liggen.

Zojuist gedineerd met mijn buurman. Die heeft zijn tent en bagage in een kano meegesjouwd en roeit zo elke dag een kilometer of 40 naar het één of ander aanlegplaatsje en blijft er overnachten in zijn tentje. Avontuurlijke ziel. Alleszins wordt dit staptochtje weeral een unieke belevenis. Nog een dag of 5. Morgen komt den Hugo meestappen. In Venlo stapt hij af en ’s avonds zie ik hem op de camping. De dagen vliegen voorbij.
 
  


 

 
 



Created with flickr slideshow.

Van Vierlingsbeek een 8-tal km na Afferden tot Swolgen, 2 km na Meerlo



maandag 14 augustus 2017

Etappe 14 21K Groesbeek - Afferden



  Kristien Hemmerechts  

 Niet alleen met de aarde, maar ook met elkaar voelen wij ons door al dat wandelen verbonden. Wij  weten ons door de aarde gedragen,  en door elkaar. Een mens vertrouwt zijn medemens  gemakkelijker iets toe wanneer er samen wordt gewandeld. Uit diepe kamers  borrelen woorden op.  Of lang vergeten liederen. Er wordt gezongen. En ook dat is fijn.






Pech nr 3 was ik gisteren nog vergeten te melden. Het was nochthans een memorabel incident. Ik had mijn tentje onder een boom gezet en was rustig mijn potje aan het koken. Vliegt er daar een duif in die boom en schijt dat beest heel mijn veranda vol. Gelukkig werd er niets in mijn kookpotteke gedropt. Vandaag had ik ook een pechdag. Als je mindset staat op 22 km en blijkt nadien dat je er meer dan 30 hebt gelopen dan vloek je toch heel even. Eigen schuld dikke bult, ik had maar beter op de wwegwijzertjes moeten letten. Ik had een camping uitgekozen die iets dichter bij het Pieterpad lag. Camping Roland, de naam zelf deed vermoeden dat het een campingetje was van het derde knoopsgat maar dat vermoeden was grandioos fout. Een superdeluxe vakantiecamping was dat. Dan maar naar dat natuurkampeerterrein maar ik had de coordinaten verkeerd ingebracht en daardoor zat ik een heel eind uit de richting.  ’t Koste me verdorie 8 km. Volgende keer wat beter opletten. Om 9 uur was ik vertrokken en aangezien er maar 22 paaltjes moesten gestapt worden nam ik al mijn tijd. Om 7 uur stond mijn tentje eerst recht. Deze keer geen problemen met het aanmelden. Uit de computer komt een kleefstickertje geprint dat je op je tent moet plakken. De boswachter heeft zojuist zijn controleronde achter de rug. Alles peis en vree.
Het was een erg mooie wandeling vandaag. Van Groesbeek tot Afferden. Veel hellingbos, prachtige uitzichten op het golvende landschap en gemaaide velden. Hoogtepuntje was letterlijk en figuurlijk de St. Jansberg. Klauteren en dalen uren aan een stuk. Je zou dat nooit verwachten in  Nederland. In Gennep wat inkopen gedaan en maar stappen met het sublieme weer als compagnon. Iets voorbij Gennep kreeg ik gezelschap van een Utrechtenaar. Die kerel deed geen enkele moeite om zich verstaanbaar uit te drukken. Ik verstond er geen snars van en er was geen speld tussen zijn getater tussen te krijgen. Op de duur ben ik dan maar mijn eigen dialect beginnen te klappen, voor zover ik daar mogelijkheid toe kreeg, maar zijn Hollandse gulden viel niet. ’t Was ook al een oudere mens. In het natuurreservaat van de maasduinen moest ik uitwijken naar de camping. Hij beweerde dat het korter was als ik hem bleef volgen. Salut maat, ik had geen goesting om er nog 5 meer te lopen. Ik was blij dat ik hem kwijt was. 
Aangekomen op het NTK zat er een Amsterdammer met zijn zus te borrelen. Rijn en Evelien, 2 toffe  mensen. Ik kreeg al direct een frisse pint aangeboden. En zo geraak je aan de klap.  ’t Was zonde dat ik er geen terug kon geven maar daar had Rijn alle begrip voor.
Vanmorgen met den Hugo gebeld. Woensdag reist hij af naar Venlo en donderdag stappen we samen naar Maastricht. ’t Begint al wreed te korten dat Pieterpad. Tussen de 150 en 200 kilometertjes of zoiets en dan zit het er weeral op. De Marc belde me vandaag op. Hij heeft al een nieuw projectje liggen in Duitsland, de Eifelsteig. Iets van een 300 km en 17000 hoogtemeters. Dat moet de moeite zijn denk ik.
Morgen de Maas over zie, ik zit hier al volop in Limburg. Het gaat verbazend snel vooruit.




Created with flickr slideshow.

Van Groesbeek naar Gennep, 10km voor eindpunt Afferden



Van Gennep naar Vierlingsbeek, 8km na eindpunt Afferden



zondag 13 augustus 2017

Etappe 13 23K Millingen - Groesbeek


   
  JJ Voskuil

Wandelen is aan de maatschappij ontsnappen. 
Niemand kan je bereiken. Niemand weet waar je bent. Dat is prettig.
Je loopt in een heerlijk nirvana, je gedachten gaan niet ver.
Je observeert wel, maar je denkt niet. 
Je maakt je geen zorgen over de toekomst, je denkt niet over het verleden, je bent in de tijd.
Dat is het fijne van wandelen. 




De 13de etappe zit er op. Een kleine 25 km toch wegens wat verkeerd te lopen. Ik leg het sebiet wel uit. Rond 9 uur was ik weg denk ik. Ik let zo niet meer op de klok. Prachtig weer toen ik mijn tentje opentrok. Ik kon beginnen met opkramen na het krentebolleke met een kommeke Earl Grey. Dit was een heel rustige camping met weinig volk. Je bent toch vlug een uurtje bezig met afbreken en terug alles in je rugzak te stoppen. Bij het vertrek nog een babbeltje met de overbuur en weg.
Deze rakker wist me te vertellen dat er wat geklim aan te pas zou komen. Geen probleem. De eerste kilometers asfalt dus dat sloeg tegen en een kilometer of 5 verder besloot ik het GPS spoor te volgen in plaats van de bepijlde route. Die leek me iets korter. Ja salut, 2 km door een ajuinenveld en dan helemaal terug moeten komen want dat spoor liep dood op een afgebroken brug. Pech nr 1.

De weg werd met de minuut mooier maar ook heuvelachtiger. Mooie bossen en golvende weilanden kan zien. Soms loop je kilometers door een bos zonder een levende ziel tegen te komen. zover je maar zien kan. Een stukje Duitsland zat er ook weer in vandaag.
Tussendoor over de Duivelsberg geklauterd, die moest me niet op dag 1 gepresenteerd worden. Een flinke kuitenbijter maar de benen zitten prima, de ribben ook en de voeten raken minder vlug vermoeid. Eens voorbij Groesbeek liep het pad door een gigantisch bos tot aan de camping. Eerst had ik een natuurkampeerterrein uitgekozen maar het is er zo primitief. Camping Klein Amerika dan maar geprobeerd. Daar kwam ik aan op een leeg veld. Niks te zien. Pech nr 2. Dan maar de andere richting uit naar het NKT. Gelukkig liep de weg verder weg van het lege veld en een eind verder lag Klein Amerika. Veel volk hier, een club met Triumphbezitters resideert hier. Luidruchtig volkje met een sportkarretje als gemeenschappelijke fetisj. Lap, er wordt hier vuurwerk afgeschoten. Ik ga eens kijken en kruip er stilletjes in. Tot morgen, dan teen ik naar Afferden. Fotootjes heb ik kunnen uploaden, 't Werd tijd.
---------


Created with flickr slideshow



.



Van Millingen naar Groesbeek




zaterdag 12 augustus 2017

Etappe 12 24K Braamt - Millingen ad Rijn



  Thich Nhat Hanh  
Je loopt niet naar een doel. 
Lopen is ook geen middel.
Lopen is zelfs geen doel meer.
Geniet van elke stap want je bent al aangekomen.



Ziezo, we zijn gearriveerd in Millingen aan de Rijn. Rond een uur of 5 ben ik aangekomen. Tentje staat al en het douchke is genomen. Ondertussen ook al wat gekookt, Hollandse kost ttz bamigroenten en rijst met nootjes. Een worstje er mee tussen gedraaid en nog wat cashewnoten die Els had achtergelaten voor me. Toen ik opstond deze morgen was het aan het regenen. Toen ik moest vertrekken ook nog. 9 uur en we waren pleite. Els ging terug naar huis, ik op weg voor de volgende etappe. Aan de uitgang namen we afscheid. Even terugblikken op het mooie stapavontuur, een dikke knuffel en tot weerziens dan maar. Afscheid nemen is altijd een beetje sterven wordt er gezegd. ’t Is verdomme nog waar ook. Eerst een stevige klim door het Montferland. Ik had nooit gedacht dat Nederland zo’n heuvellandschap zou bezitten. Bospaadjes tussen dikbebost gebied slingerend van hier naar daar. Voordeel was wel dat de bomen ene grote paraplu voor me open hielden. Ineens kreeg ik een smske van Proximus dat ik op Duits grondgebied zat. Iets later in Hoch Helten zag ik dat de straatnamen in het Duits waren beschreven. Ik heb er verdorie nog een hond achter m’n klarejassen gekregen. Enkele honderden meters nadat ik dit pittoreske dorpje had verlaten in de afdaling naar de spoorweg stonden er gevaarsbordjes op het bospad met de melding dat er reddingshonden aan het werk waren. Krijg ik daar ineens zo’n loebas achter mij en maar blaffen en grommen. Hij is er dan toch vandoor gemuisd. Stilletjesaan kwam ik aan in Spijk waar men de vlaggen had buiten gehangen en vervolgens kwam de Rijn in zicht . Een lange saaie weg tot in Tolkamer. Dat was een gezellig dorpje. Iets verder dan het veer op naar Millingen. Het bootje was er direct. De mensen die hier het Pieterpad lopen vallen achterover als je hen zegt dat je de trip in 1 keer afhaspelt. Ze kijken heel verwonderd en als je dan zegt het in een kortere tijd te lopen is het begripsvermogen net iets te zwak. Die rugzak doet de deur helemaal dicht. Ik moet wel bekennen dat het wel te zwaar is of tenminste wordt om nog ver te stappen met tent, matras en kookstel. Het gewicht is echt een dooddoener. Els heeft deze morgen al een paar spulletjes meegenomen, dat is minder gewicht. Zelf beweerde ze een grammetjesjager te zijn. Ik echter geraak niet geleerd en neem steeds te veel mee. Maandag moest ik de Ronny verwachten maar een ziektegeval in de familie steekt stokken in de wielen. Jammer maar er zijn nu helemaal prioriteiten die je moet stellen. De Catsjoe zou echter steeds aan de lijn moeten gelopen hebben. De bordjes zijn niet te tellen waarop dit gebod wordt geëtaleerd. Hondendrollen veroorzaken ziekten bij het vee. Regelmatig vind je wel uitloopzones voor de honden maar grote wandelingen maken met een loslopende hond is er hier helemaal niet meer bij. ’t Is weeral jammer maar hier in Nederland laat de wifi op de campings veel te wensen over. Of te zwak, of beperkingen op de apps of helemaal geen. Hier op deze boerderijcamping moet je op de dorpel gaan zitten van de receptie wil je een b.eetje ontvangst hebben. Dan maar niet, de fotokes zijn dus voor later. Ik ben nog altijd niet aangekomen. Morgen naar Groesbeek. Moet een hele mooie tocht zijn volgens oudgedienden van het Pieterpad. We kijken het wel even na.
---------

                                           If I should fall behind - Paul Carrack


Created with flickr slideshow.

Van Braamt naar Millingen ad Rijn



vrijdag 11 augustus 2017

Etappe 11 24K Zelhem - Braamt



  John Vangelis  
Pessimisten lopen altijd in een regenjas. 
Optimisten worden nat. 




Frank, onze hospitalero zorgde voor een schitterend ontbijt. Alles er op en er aan. Els vroeg hem nog wat we hem verschuldigd waren. Hij zou zich beledigd voelen zo zei hij. Wat een prachtige mens. Met die extra kilometers te lopen gisteren moesten er vandaag maar een 18 kilometer gelopen worden. Was ik niet kwaad voor, de voeten hadden afgezien daags te voren. Rond halftien waren we weg. Goodbye Zelhem en hop naar Braamt waar ik een trekkershutje had voorzien kwestie van op een deugdelijke manier afscheid te kunnen van Els. Nu is ze in mijn boekje aan het kijken of er winkeltjes zijn om de zondag te overbruggen. Nee, allemaal rotgehuchies waar je doorloopt. Morgen zondag loop je van Gelderland Brabant in zo weet mijn copiloot me te vertellen. Het uiterste puntje van Brabant. Daarna zit ik in Nederlands Limburg. Provincie nummer 5. Het stappen ging heel vlot. Onderweg nog een latte machiato met appelgebak, voor mij een krok mesjeuke en iets later, na 8 km zaten we in Braamt. Een relaxdag, beetje dobbelen, raadseltjes oplossen, een restaurantje waar Els trakteerde, een pintje … je kent dat wel. Bij het terugkeren naar de camping werd mijne stapmaat aangesproken door een terrasgast op de camping. Mag ik je wat vragen vroeg hij haar. Op haar truitje stond er een embleem van Alpe d’Huzes. Heb je daar aan meegedaan ? Ja zegde ze. Dan doe ik een grote buiging voor jou voegde hij er aan toe. In Nederland is dit een evenement dat jaarlijks gehouden wordt voor een goed doel. Zelf moet je ook sponsors aantrekken om jou te sponsoren. Bedoeling is om met de fiets de Alpe d’Huez op te klauteren. Per klim dient de sponsor jou te betalen. Els is die berg 5 keer na elkaar op en af gefietst. Ik zou er nog niet 1 keer in slagen. Bergaf echter geen probleem. Nu een beetje haasten. Ik moet op tijd zijn om de veerboot over de Rijn te halen. Na 6 uur is gedaan daar met de overzet. Toch 24 km vandaag ennsebietekes met pijn in het hart afscheid nemen van mijne stapmaat.
---------

Created with flickr slideshow.

Van Zelhem naar Braamt



donderdag 10 augustus 2017

Etappe 10 27K Laren - Zelhem



   Marcel Proust  (Frans schrijver)                                                                                                           

De ware ontdekkingsreis bestaat niet uit het aanschouwen van nieuwe landschappen,
maar uit het opnieuw leren kijken.




Vandaag gaat het me niet lukken om te bloggen. Alvast wil ik wel melden dat er ons onderdak werd geboden, inclusief avonddiner door een Santiago pelgrim en wereldfietser. Hij sprak ons aan in Vorden. Aanleiding was het schelpje dat Els om haar hals had. Hij had het opgemerkt. 
Ik ga beleefd blijven en niet op mijn tablet liggen tokkelen. Morgen vul ik wel bij.

Hewel het is morgen. Nogal vroeg wakker en dan heb ik even de tijd gevonden om mijn fotokes bij te laden.

Mooie stapdag dus gisteren. Om 9 uur waren we repen snijden. Goed weer ook, kwa omgeving trad er niet veel verandering op. Mooie bossen, uitgestrekte weilanden, nette keurig afgeborstelde dorpjes en vriendelijke mensen. Toch werd het een zware etappe. De ontmoeting met Frank, de man die ons onderdak aanbood en dat we erg graag aanvaardden, leverde ons toch een extraatje van 5 kmtjes op. Maar die waren het meer dan waard want de oorspronkelijke bedoeling was een natuurkampeerterrein in Zelhem. Ontvangen bij Frank ten huize als eersteklas gasten terwijl we er toch maar in een trekkersplunje bijliepen. Eten, drinken, gezellige babbel ... je kent het maar toch heeft zulk een invitatie iets merkwaardigs. Je voelt als het ware een soort verbondenheid vanwege je instelling ' een pelgrim geweest zijnde '. Frank vertelde ook dat hij ontzettend dankbaar was dat hij bij mensen terecht konden die hem opvang boden. Dan doe je zoiets terug . Buiten wandelaar/pelgrim is onze gastheer ook wereldfietser. Coast to coast in Amerika, Engeland, Roemenie .... ontelbare reizen. Nu staat er een reis op de planning om met de fiets vanuit Sucre in Bolivie naar de punt in Vuurland te fietsen. De aanpassing aan de hoogtemeters baarden hem nu toch wat kopzorgen. Starten op 3500 meter zonder voorbereiding is niet te onderschatten. Maar het lukt hem wel. Er staan nog andere straffe exploten te pronken op zijn palmares.
Seffens biedt onze gastheer ons nog een ontbijt aan en dan gaat het richting Braamt uit. Een kort stukje want we hebben er al 5 van gelopen. Dat wordt een mooie afsluiter voor Els. Trekkershutje staat gereserveerd. Morgen zaterdag gaat ze naar huis. Ik hoop dat ze het een fijne stapweek vond.
---------

Created with flickr slideshow.

Van Laren naar Vorden en verder naar 



Zelhem



woensdag 9 augustus 2017

Etappe 09 26K Hellendoorn - Laren



  Louis L'Amour (Amerikaans schrijver)

Maar al te vaak hoorde ik mensen opscheppen over hoeveel mijl ze op een dag hadden afgelegd. 
Zelden over wat ze hadden gezien. 




Vanmorgen vrij vroeg eruit want om halfnegen zouden we graag willen vertrekken hebben. Je bent toch vlug een halfuurtje bezig met het opkramen van al je rommel. Na dat rotweer op die camping zou het vandaag niet regenen maar de ganse dag bewolkt zijn. Gelukkig zat de weerman er naast en werd het een stralende dag. Ook weeral 30km vandaag wat eigenlijk iets te veel is om met die zware rugzak op je bult rond te lopen. Je ziet de Hollandse mensen al eens meewarrig grijnslachen maar dan denk ik aan Juleke Caesar die ooit de opmerking maakte dat de Belgen de dappersten der Galliërs waren. Nu terug aan de Hollanders het woord ! Heel mooie etappe vandaag. Heuvelig en veel bos, alhoewel je dat na een tijdje ook moe wordt. Veel heidegebied en mooie uitzichten op de heuvels. Een houtvester was bezig met alle biotoopvreemde begroeiing te verwijderen uit de heide. Ik denk dat hij job voor 500 jaar heeft. Els stapte er weer flink op los. De laatste kilometers moest ik geregeld lossen maar het is fijn om met zo’n geroutineerde stapster op te trekken. Al veel nieuws geleerd. Vooral in het beperken van je bagage. Ook je schoenen moet je anders knopen vertelt ze om in heuvelachtig gebied te stappen. Goed gelachen onderweg en een stop voor koffie met appelgebak moest kunnen. Een must voor Nederlanders. In Holten hielden we halt voor inkopen. Ook hier weer wijze raad gekregen in het samenstellen van je eten kwestie van niet te veel gewicht mee te sleuren. Op de route des hautes Pyrenées moest ze voor 8 dagen eten voorzien en dan ben je wel erg waakzaam over het mee te nemen gewicht. Die zware bergtochten gaat ze niet meer ondernemen zegt ze. Te belastend voor de heupen en bij het ouder worden ligt osteoporose steeds op de loer. Toch weeral straffe verhalen gehoord vandaag. Voor vandaag hadden we weer een natuurkappeerterrein voorzien maar we zijn naar een boerencamping geteend. Gezien het voorspelde kwakkelweer werden de plannen gewijzigd. Het comfort op zo’n camping is iets te basic en eigenlijk in verhouding vrij duur en omslachtig om in te checken. Die boerencamping was eigenlijk een paardenmanège en dat viel best mee. Geen poespas, een vriendelijke boerin en een zeer schappelijk prijsje. Nog een hele parlez gevoerd met Henk, een oude rakker van 80 jaar oud. Hij had zijn merrie laten dekken voor 700 € door een Arabier. Hij was zijn geld kwijt want zijn beest was niet drachtig geworden. Hij was dan maar naar de camping gekomen hier om waar voor zijn geld te krijgen. Gezellige kerel die voluit stoefte over de kwaliteit van ons onderwijs. Zijn zoon had 8 jaar in Gent gestudeerd. 2 jaar gedubbeld. Met een branderke doet ge wonderen. Een lekkere rijstschotel geknutseld met barbecueworstjes gevolgd door een smakelijk kommeke koffie en we kunnen er weeral tegen. Fotokes komen later als ik deze op mijn gemakske eens kan opladen één van de dagen. Ik kruip in mijne slaapzak. Morgen weer een grote trip naar Zelhem. Ze geven bewolkt op. We zullen wel zien.

---------

Created with flickr slideshow.

Van Hellendoorn naar Holten en verder



van Holten naar Laren



dinsdag 8 augustus 2017

Etappe 08 19K Ommen - Hellendoorn



  Colette - Frans schrijfster

De aarde is van iedereen die onderweg even stopt, om zich heen kijkt en dan weer verder gaat.




Voilà, hier ben ik weer. Verassend zware etappe vandaag wanneer je gewoon bent van altijd vlak te lopen. De trekkershut was een voltreffer. Kraaknette lakens, proper verzorgd interieur en een ontbijt waar we de hele dag geniet van hebben gehad. Pistolets, boterhammen, eieren, confituur, muizestrontjes en kaas. Nog een yoghourtje. Rond halftien opgestapt onder een blauwe hemel maar naarmate de dag vorderde begon het te regenen en toen we op de natuurcamping aankwamen goot het pijpestelen. Ergens verder het binnenland in sprak men van noodweer. Het was een erg mooie etappe vandaag. Het landschap tussen Ommen en Hellendoorn is hier heuvelachtig. De lemenerberg was even puffen als je het niet meer gewoon bent van te klimmen. Mooi uitzicht daarboven. De paadjes waren ook vrij zwaar vanwege het mulle zand waar je je door moest baggeren. Mijne stapmaat is een raket. Je moet verdorie een tandje hoger steken om haar te volgen. Tof gezelschap die Els, een klein madammeke maar verdorie vinnig. In ’92 had ze deze tocht al eens gelopen en ze vond op gehele traject deze en de volgende 5 etappes de mooiste. Om halfvijf waren we op het natuurkampeerterrein. Weinig volk. Dit maal geen computer maar een briefje in drievoud dat je moet invullen met je gegevens en IBAN en in een bus stoppen. Geen onthaal, nada niks. Je geeft ermee het Staatsbosbeheer machtiging om je rekening te crediteren. Aan dat brievenbuske stond er een Belg van Turkse origine. Die was ook even het noorden bij kwijt met deze gang van zaken. Ik ga slapen nu, ben moe. Mijn ribben doen al wat minder zeer dus dat komt goed. Geen internet wifi hier op de camping dus fotokes zijn voor morgen. De datastream is te groot en bijgevolg te kostelijk om dat via m’n gsm/hotspot door te sturen. Morgen spreken ze van droog weer. Ik hoop het. Altijd plezanter om droog te blijven. Ook een serieuze trip van tegen de 30 km morgen. Ik kruip er nu in want morgen loop ik weer in ’t zog van Mie Sossies. 
---------

Created with flickr slideshow.

Van Ommen naar Hellendoorn



maandag 7 augustus 2017

Etappe 07 30K Ane - Ommen


  
  Friedrich Nietzsche  

Vertrouw nooit een gedachte die niet tijdens het lopen opkwam.





Zo, deze morgen er vrij vroeg uit voor een grote trip. Groot is relatief, 30 km is een eindje maar met een zware rugzak loop je aan amper 4 km/u en dan ben je toch meer dan 8 uur onderweg om op je bestemming te geraken. Het werd halftien. Tent moest nog opdrogen en een klapke hier en nog eentje daar en ook je bent al vlug een uur kwijt eer dat je al je rommel hebt bijeengeramasseerd, om nog maar eens een Antwerpse uitdrukking te gebruiken, en ingepakt. Nog een oudere man ontmoet die Santiago had gelopen vanuit Groningen. Direct is er een band en ook hij vertelde me dat het wedervaren onmogelijk te verwoorden valt voor niet ingewijden. Hij had deze tocht 10 jaar geleden ondernomen en nu nog steeds ging er geen enkele dag voorbij zonder dat hij daar terug aan dacht. Zijn vrouw liep nu ook een stukje Camino. Van Pamplona naar Burgos, nu het nog kon want ze was ziek geworden en wou dit nog één keer beleven vooraleer haar gezondheidstoestand dit niet meer zou toelaten. Je bent al vlug een halfuurtje kwijt als dit onderwerp tussen peregrinos ter sprake komt. Lang geleden gehoord maar toen ik vertrok kreeg ik een Buen Camino toegewenst van die brave mens. De tocht tot in Hardenberg liep naast de N34, weliswaar een 200m er van af in de velden. Onderweg kwam ik een immens veld wiet tegen. Na de spacecake, Hollanders zijn altijd een beetje voor op die zaken, krijgen we nu spacekoeien die voor spacebiefstukken moeten zorgen. Een bordje naast het veld verduidelijkte de opzet : Hier wordt vezelhennep verbouwd voor veevoeder. Jawadde g. In Harderberg stond de markt. Vlug wat boodschappen gedaan en terug weg. De stad uit over de brug aan de Vecht en zo naar Rheeze langs schilderachtige wegeltjes en daarbij opletten blazen voor de voorbijsjezende electrische velos. Els zou vandaag meestappen. Om halféén was haar trein vanuit Dordrecht gearriveerd in Ommen. Van daaruit kwam ze me tegemoet en zocht ze aansluiting op het Pieterpad. Beetje met elkaar gesynchroniseerd over de te lopen afstand naar elkaar toe en blijkbaar zat er een rekenfout in de berekening naar waar we elkaar zouden treffen. Aan een bruggetje over de Overijsselse Vecht zou ze blijven wachten. Goed doorgestapt door een mooi bos en rond een uur of 3 zag ik haar daar zitten. Blij weerzien weeral en hop naar de camping. Voor dag 1 had ik een trekkershutteke gereserveerd. Dat was makkelijk om te kunnen anticiperen op eventuele reis, tijds en beschikbaarheidsperikelen op de camping. De volgende 3 dagen worden het natuurkampeerterreinen op rij. Paljas par terre si tu veut. Gisterenavond geen internet beschikbaar hier in die keet. Daarom dat ik er nu wat vroeger uit ben om mijn blog bij te tikken. Els slaapt nog maar toch kon ze me al zeggen, weliswaar met een half open, dat ik gesnurkt had als een os. Ik zal de vermoeidheid te wijten aan de staptocht maar inroepen als excuus. Vandaag trekken we naar Hellendoorn. Amper 20 km dus we kunnen dat trippeke starten met eerst nog een uitgebreid ontbijt. Volgende week komen de Ronny en den Hugo af om mee te stappen. Plezant, de Ronny komt al van de maandag en vertrekt de vrijdag terug naar huis, den Hugo komt iets later en loopt mee tot in Maastricht. Ik ben dus nog niet aangekomen, er vallen nog wat paaltjes te vellen.
---------

Created with flickr slideshow.

Van Hardenberg tot Ommen